Κάτοικοι στο γαλάζιο συννεφάκι

eiΔιόλου τυχαία η Λερναία Ύδρα ανήκει στην ελληνική μυθολογία. Καταγράφεται ως ένας από τους άθλους του Ηρακλή. Τα γνωστά. Πλάσμα με 7-8 κεφάλια, αθάνατο, ένα έκοβες και δύο πετάγονταν. Ο Ηρακλής το σκότωσε τελικά γιατί έτσι εξυπηρετούσε το μύθο. Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, όμως, την τελευταία δεκαετία είναι μια πραγματική Λερναία Ύδρα. Την οποία ευτυχώς ελληνικό χέρι δεν έχει βρεθεί να τη σκοτώσει ακόμα. Εδώ οι ξένοι ζορίζονται. Τούτο το κατόρθωμα ανήκει στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, αυτούς που σπαζοκεφαλιάζουν για το καλό της, αυτούς που χύνουν λίτρα ιδρώτα για πάρτη της. Και από τα κατορθώματά της παίρνουμε όσοι θέλουμε, λίγη ή πολλή χαρά που κρατάει λιγότερο ή περισσότερο.

Για έναν άλλο αθλητικό άθλο, εκείνον του Ευρωμπάσκετ το ’87 οι ΦΑΤΜΕ έγραφαν «θα ξανάρθει η ρουτίνα και θα ξανάρθουν οι βροχές μα κάτι άλλαξε από χθες». Έτσι και τώρα με την πρόκριση μας για πρώτη φορά στην ιστορία της Εθνικής στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Περάσαμε κάποιες ώρες ζώντας στο συννεφάκι που μας ανέβασε η Εθνική. Και ειλικρινά δεν βλέπω το λόγο να θέλουμε να κατέβουμε. Στο γαλάζιο συννεφάκι μας υπάρχει μόνο χαρά (άντε και λίγο κλάμα ευτυχίας).

Παρατήρησα από το πρωί σε τηλεοράσεις, ραδιοφωνικούς σταθμούς, social media, καμπόσους να λένε τα κλασικά: «Μα τι πανηγυρίζετε; Σώθηκε η Ελλάδα; Οι φτωχοί βρήκαν χρήματα; Καταφέρατε να τα βγάζετε πέρα με τους λογαριασμούς; Θα τρώτε τώρα με χρυσά κουτάλια; Βγήκαμε από το μνημόνιο; Βρήκατε δουλειά οι άνεργοι; Πληρώνεστε εσείς που δουλεύετε; Επανεμφανίστηκαν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας; Τα παιδιά σας θα βρουν καλά χρόνια μπροστά τους;». Όχι, κύρια Τασία μου, όχι κυρ – Ηλία μου. Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα σας είναι η ίδια. Όχι. Ελπίζω τώρα να ικανοποιηθήκατε.

Απλά πρέπει να ξέρετε κάτι απλό όλοι εσείς που γουστάρετε τον Έλληνα με σκυμμένο κεφάλι, προβληματισμένο και μουγκό: το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ σοβαρό. Γι’ αυτό και κατορθώνει να προσφέρει τόσο έντονα συναισθήματα σε εκατομμύρια των εκατομμυρίων ανθρώπων. Γι’ αυτό και εμπλέκονται με αυτό μεγιστάνες του πλούτου, εφοπλιστές ή σκέτοι ληστές! Γι’ αυτό δαπανώνται ετησίως δισεκατομμύρια ευρώ γύρω από αυτό είτε έμμεσα είτε άμεσα. Μα κυρίως γι’ αυτό θα δείτε από το παιδί του μπαμπά και της μαμάς που ζει σε έπαυλη στην Ελβετία ή στην Κόστα Ρίκα (που είναι και επίκαιρη) μέχρι το τσιγγανάκι που τρέχει ξυπόλυτο στους δρόμους και λασποβουτά, να κλωτσάνε ένα τόπι. Μια μπαλίτσα βρε αδερφέ.

Αναρωτιέμαι εάν όλοι όσοι προσπαθούν να κατεβάσουν εμάς τους αφελείς από το γαλάζιο συννεφάκι μας, είχαν ποτέ στη ζωή τους μια μπάλα. Ή εάν είχαν βρεθεί σε μια παρέα που υπήρχε μπάλα. Ή εάν μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να υπάρχει κάτι σε σχήμα μπάλας μέσα στο σπίτι το οποίο να κλωτσάει το αγοράκι ή το κοριτσάκι.

Η μπάλα είναι πλανεύτρα γιατί δεν κοιτάει ηλικίες, δεν λογαριάζει φύλα, δεν διακρίνει υγιής και αρρώστους. Η μαγική επιρροής της… σφαίρας παραμένει ανεξήγητη. Από προσωπικά –και πολύ κοινότυπα φαντάζομαι- βιώματα έχω δει να κλωτσάνε τη μπαλίτσα από τον καρδιοπαθή μπαμπά μέχρι μια γιαγιά που πέρναγε από το δρόμο που παίζαμε και μας έριξε πίσω τη μπάλα χαμογελώντας. Από ένα δίχρονο που καλά -καλά δεν πατάει στο πόδια του μέχρι τα πιο ευτραφή έφηβα κοριτσόπουλα στο σχολείο. Θυμάμαι μέχρι και έναν τύπο που κυκλοφορούσε με ροζ κολάν σε «σκληρά» χρόνια –τη δεκαετία του ’80- για τέτοιες σεξουαλικές προτιμήσεις να βλέπει μπάλα και να κάνει γκελάκια.

Η γειτονιά το βράδυ της Τρίτης γέμισε πάλι γέλια και χαρούμενες φωνές. Προσπαθώντας να κοιμίσω την κόρη μου που –ασφαλώς- ξύπνησα με τους πανηγυρισμούς, άκουγα έναν παππού από άλλη πολυκατοικία να φωνάζει στη γυναίκα του «το βάλαμε, το βάλαμε», παιδάκια να ουρλιάζουν από χαρά και μια γυναικεία φωνή να λέει «μπράβο Σαμαρά». Αστραπιαία αναρωτήθηκα ποια ήταν η τελευταία φορά που άκουσα χαρούμενους ήχους στη γειτονιά. Η πρόχειρη απάντηση ήταν στο γκολ της ισοφάρισης στον προημιτελικό του Euro 2012 με τη Γερμανία. Λίγη ώρα αργότερα άρχισαν τα κορναρίσματα από αυτοκίνητα και μηχανές με κατεύθυνση την Πειραιώς και τελικό προορισμό την Ομόνοια. Φαντάζομαι –γιατί τότε ευλογημένος ον ήμουν στον τόπο του… εγκλήματος- μια μικρογραφία του τι συνέβαινε το 2004 στο euro.

Αυτές είναι οι πανέμορφες στιγμές που χαρίζει η μπαλίτσα. Μην αφήνετε κανέναν να σας τις χαλάει. Με αρκετά «χαλιόμαστε» καθημερινά. Χαμογελάστε ελεύθερα. Με… εντολή Σαμαρά! Δείτε και το βίντεο προφητεία του Χάρρυ Κλυνν προ 32 ετών για να γελάσετε με την καρδιά σας!

Για το αγωνιστικό σκέλος θα τα «πούμε» σε άλλο άρθρο.

 

Be Sociable, Share!