Χάνιμπαλ και Μίδας

12-600x337Δύο ποδοσφαιρικές ανομοιομορφίες. Ο ένας ίσως ο κορυφαίος επιθετικός της σεζόν. Ο άλλος ίσως ο κορυφαίος στόπερ της σεζόν. Βασική διαφορά τους; Ο πρώτος αδικεί τον εαυτό του με «κολλήματα» του εγκεφάλου που θυμίζουν βραχυκύκλωμα καλωδίων. Ο δεύτερος παθιάζεται, φωνάζει, τσαμπουκαλεύεται, συμπεριφέρεται σαν γνήσιος Λατινοαμερικάνος με το αίμα να βράζει, όμως δεν «κλέβει». Είναι ο Χάνιμπαλ και ο Μίδας. Αμφότεροι ανήκουν στην Ουρουγουάη και είναι οι δύο κύριοι λόγοι που οι Λατινοαμερικάνοι επιβίωσαν από έναν όμιλο- φωτιά παρότι ξεκίνησαν με ήττα εκτός προγράμματος.

Λουίς Σουάρες και Ντιέγκο Γκοδίν. Βίοι παράλληλοι μέχρι ενός σημείου. Γιατί από κάπου και μετά τον Σουάρες τον χάνει ο κοινός νους. Καντάρια μπάλας ξέρει ο άνθρωπος. Αλλά είναι και ο ιδανικός για να δώσει μια κλωτσιά και να σπάσει την προθήκη με τα τοποθετημένα παράσημά του.

Η Ουρουγουάη είναι στους «16» και για πολλούς μετράει μόνο αυτό. Το άξιζε. Η ποδοσφαιρική αντιμετώπιση του τελικού με την Ιταλία ήταν σωστή. Μαχητική, με ελεγχόμενο ρίσκο και πάντως με απόλυτη γνώση όλων των ποδοσφαιριστών της ότι είναι ένα και μόνο ταιριαστό γι’ αυτούς αποτέλεσμα.

Από την άλλη η Ιταλία μπήκε φοβισμένα για να παίξει ένα παιχνίδι τακτικής, δίχως καμία διάθεση να επιτεθεί. Εδώ ο Πραντέλι απέτυχε. Όχι για τον αποκλεισμό, όσο γιατί φάνηκε να μην το παλεύει καν να προκριθεί με ένα κλασικό ιταλικό στυλ, δηλαδή «σφιχτή» άμυνα, τρεξίματα, κινήσεις στο χώρο και ένα γκολ που θα «κλείδωνε» την υπόθεση. Προσπάθησε να προκριθεί μέσω του 0-0. Θα μπορούσε. Εάν έμενε με 11 –κατά πολλούς άδικη η αποβολή, αν και η αφορμή δόθηκε από τον Ιταλό- ήταν ικανή να το πράξει. Μάλλον, όμως, ο Πραντέλι θα έπρεπε και πάλι να παραιτηθεί. Γιατί άλλο αυτό που έπαιξαν με την Αγγλία και άλλο με την Ουρουγουάη. Ήταν εκτός αρχών. Ένα πολύ σκληρό κατενάτσιο μιας άλλης εποχής. Με μοναδικό που έψαχνε τη δημιουργία τον Πίρλο.

Όλα ίσως να ήταν πολύ διαφορετικά εάν αποβάλλονταν ο Χάνιμπαλ Σουάρες. Γνωστή πια ιστορία. Δάγκωσε τον Κιελίνι. Τώρα ήταν ο Κιελίνι, πριν ήταν ο Ιβάνοβιτς της Τσέλσι, πιο πριν ο Μπακάλ της Αϊντχόφεν. Αύριο θα είναι κάποιος άλλος. Τι κατάφερε; Πρώτον αντί όλοι σήμερα να μιλούν για τη μεγάλη πρόκριση της Ουρουγουάης να ασχολούνται για την επικίνδυνη συνήθειά του. Δεύτερον αντί όλοι σήμερα να αναφέρουν ότι από τη στιγμή που μπήκε στην ενδεκάδα της Ουρουγουάης ο Σουάρες οι Λατίνοι πήραν τα πάνω τους, όλοι τον επικρίνουν για τη γελοία, βάρβαρη και άκρως αντιεπαγγελματική συμπεριφορά του.

Ο Γκοδίν πάλι δεν καταλαβαίνει από αυτά. Είναι η χρονιά του. Οι αμυντικές του επιδόσεις αξιοζήλευτες. Τα γκολ του χρυσάφι. Ό,τι αγγίζει γίνεται χρυσός. Γκολ πρωτάθλημα για την Ατλέτικο Μαδρίτης στο Καμπ Νόου με τη Μπαρτσελόνα, γκολ παραλίγο τίτλος Τσάμπιονς Λιγκ στον τελικό με τη Ρεάλ. Και τώρα γκολ πρόκριση για την Ουρουγουάη κόντρα στην Ιταλία. Το κασέ του έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

Και τώρα η Ουρουγουάη βρίσκει μπροστά της την Κολομβία. Την ξέρει και «την έχει». Εάν όμως η FIFA λειτουργήσει μια φορά σωστά και τιμωρήσει τον Σουάρες, θα είναι μια άλλη ομάδα.

Be Sociable, Share!