Ομάδα με χαρακτήρα να της βγάζεις το… σομπρέρο

510189Φυσικά δεν παίζουν ποδόσφαιρο οι παραδόσεις. Αλλά όσοι το επαναλαμβάνουν ως ρεφρέν σε σουξέ τραγούδι που λέει διαρκώς το ίδιο σαν πλύση εγκεφάλου, καλό θα είναι να σκεφτούν ότι οι προϊστορίες αναμετρήσεων ή παρουσιών ομάδων σε θεσμούς, δίνουν ένα μήνυμα για το χαρακτήρα συλλόγων ή εθνικών. Η αναμέτρηση του Μεξικού με την Κροατία είναι ένα κλασικό τέτοιο παράδειγμα.

Από τη μία πλευρά το Μεξικό με σχεδόν μόνιμη παρουσία στα Παγκόσμια Κύπελλα (απουσίασε μόνο πέντε φορές) και πέντε προκρίσεις από ομίλους στις προηγούμενες πέντε σερί διοργανώσεις! Από το 1994 έως και το 2010. Και πάντα σε ομίλους ισορροπημένους που κρίνονταν στο τέλος.

Από την άλλη πλευρά η Κροατία με την κατάρα της υπερομάδας του 1998 που πήρε την τρίτη θέση να την κατατρέχει. Έκτοτε άλλες δύο φορές έφτασε στο τρίτο ματς για να παίξει την πρόκριση. Το 2002 έχοντας χάσει από το Μεξικό (πάλι αυτό!) αλλά κερδίζοντας την Ιταλία ήθελε απλά την τελευταία αγωνιστική καλύτερο αποτέλεσμα από την σκουάντρα ατζούρα και μάλιστα κόντρα στο αδύναμο Εκουαδόρ. Ηττήθηκε, η Ιταλία έφερε ισοπαλία και η Κροατία αποκλείστηκε. Τέσσερα χρόνια μετά τα ίδια. Ήττα στο πρώτο ματς από τη Βραζιλία (πάλι αυτή!), ισοπαλία με την Ιαπωνία και έψαχνε νίκη απέναντι στην Αυστραλία για να προκριθεί έναντι των Καγκουρό. Ήρθε ισόπαλη 2-2.

Θεωρητικά πάντα η Κροατία έπρεπε να «τρώει ανθρώπους» μπαίνοντας στο γήπεδο. Τελικά βούλιαξε στο άγχος. Ο Νίκο Κόβατς έριξε στο γήπεδο μπόλικη εμπειρία. Είχε την έμπνευση να βάλει τον Πράνιτς στα χαφ, επιλογή που στα social media επικρίθηκε από τους Κροάτες. Μάλλον δίκαια μια και ο παίκτης του Παναθηναϊκού έχανε συχνά τη θέση του στα ανασταλτικά καθήκοντα, αδυνατούσε να κάνει κίνηση στο χώρο και το μόνο που πρόσφερε ήταν να βοηθήσει στην κυκλοφορία της μπάλας. Οι Κροάτες γενικώς αυτό το έκαναν καλά. Κυκλοφορούσαν τη μπάλα μέχρι την αντίπαλη μεγάλη περιοχή. Εκεί έβρισκαν δυσκολίες. Ο Όλιτς ήταν κακός, ο Μάντζουκιτς δεν τροφοδοτούνταν σωστά και οι Μόντριτς, Ράκιτιτς έδειχναν έλλειψη φαντασίας.

Αντίθετα το Μεξικό έκανε την κλασική του ευκαιρία (δοκάρι στο 16’) στο πρώτο ημίχρονο και περίμενε με τη σιγουριά ότι κάποια στιγμή ο αντίπαλος θα ανοιχτεί για να ψάξει το μόνο αποτέλεσμα που του έκανε, τη νίκη. Ο Κόβατς αποφάσισε να το κάνει νωρίς. Στο 59’ με την είσοδο του Κόβασιτς στα χαφ. Όμως ο Κόβατς ρίσκαρε αφού αντικατέστησε τον αριστερό μπακ Βρσαλικο για να βάλει εκεί τον Πράνιτς. Ο Μιγκέλ Ερέρα κατανόησε άμεσα την πρόθεση του συναδέλφου του της Κροατίας και έβαλε τον Τσιτσαρίτο. Ο αγριεμένος –λόγω του παραγκωνισμού του από την ενδεκάδα- επιθετικός της Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ πρόσφερε στο Μεξικό επιθετική ορμή με το πάθος που κυνηγούσε τις φάσεις και πολύ μεγαλύτερη κίνηση χωρίς τη μπάλα. Η ισορροπία του αγώνα άλλαξε δραματικά.

Το Μεξικό βρήκε χώρους και άρχισε να παίζει το παιχνίδι του απέναντι στην Κροατία. Και τελικά χρειάστηκε μόλις δέκα λεπτά (από το 72’ έως το 82’) για να διαλύσει την Κροατία, σκοράροντας τρεις φορές! Είχε προηγηθεί άλλη μία καταφανέστατη διαιτητική αδικία προς το Μεξικό με την εκτίναξη του Σρνα μέσα στη μεγάλη περιοχή να μην δίνεται πέναλτι. Αν για κάτι πρέπει όλοι να βγάλουμε το… σομπρέρο μας στους Μεξικανούς είναι ότι για κάθε σοβαρή διαιτητική αδικία, πείσμωναν και έπαιζαν ακόμα καλύτερα. Δύο καθαρά γκολ τους ακυρώθηκαν με το Καμερούν αλλά πέτυχαν και τρίτο που τελικά μέτρησε. Μετά το πέναλτι που δεν τους δόθηκε με την Κροατία, αφήνιασαν. Και σκόρπισαν τους Κροάτες που έβγαζαν πια τα χειρότερα στοιχεία του χαρακτήρα τους, μοιράζοντας κλωτσιές και σπρωξιές. Έως ότου ήρθε η αποβολή του Ρέμπιτς, λίγο μετά τη μείωση του σκορ απλά για την τιμή των όπλων.

Οι Μεξικανοί έχασαν την πρωτιά στο συντελεστή τερμάτων επειδή τους ακυρώθηκαν εκείνα τα δύο γκολ. Εάν τα είχαν, θα έπαιρναν την πρώτη θέση. Τώρα πέφτουν πάνω στην Ολλανδία. Μπορούν να τους μπερδέψουν με το 5-3-2 τους; Δύσκολο αλλά όχι απίθανο.

Be Sociable, Share!