Η ζήλια του Μισέλ

MicheΗ Γαλλία του Πλατινί κατέκτησε το Euro το 1984 και πρόσφερε συγκινήσεις στην τετραετία 1982-86. Είχε τη σφραγίδα του νυν προέδρου της UEFA. Ένα «δεκάρι» παλαιάς κοπής, με σωστό μοίρασμα παιχνιδιού αλλά και άριστη σχέση με τα δίχτυα. Η Γαλλία του Ζιντάν πήρε και το Μουντιάλ του 1998 και το Euro του 2000. Ήταν καλύτερη από τη Γαλλία του Πλατινί γιατί ο Ζιντάν ήταν ο κορυφαίος των κορυφαίων στην εποχή του αλλά επίσης είχε και άξιους συμπαραστάτες (Ανρί, Τρεζεγκέ, Μπλαν, Ντεσαγί, Τιράμ και φυσικά τον νυν τεχνικό των Πετεινών, Ντεσάν). Το ερώτημα είναι εάν η νυν εθνική Γαλλίας μπορεί να προστεθεί στη λίστα με τις σπουδαίες ομάδες που έφτιαξαν. Ένα είναι σίγουρο: φέρει τη σφραγίδα του προπονητή της και όχι κάποιου παίκτη.

Ασφαλώς δεν μπορεί να είναι κριτήριο θριαμβολογίας η εύκολη νίκη επί της Ονδούρας και ο διασυρμός της Ελβετίας. Όμως, όπως και να το κάνεις, δεν βλέπουμε συχνά παιχνίδια Παγκοσμίου Κυπέλλου με μία ομάδα να έχει σκοράρει έξι γκολ (έτσι πρέπει να το μετράμε διότι αυτό που έκανε ο διαιτητής Κάιπερς να ακυρώσει το γκολ του Μπενζεμά γιατί λέει είχε σφυρίξει λήξη αγώνα πάνω που ο Γάλλος… όπλιζε, δεν έχει ξαναγίνει στα χρονικά), να έχει χάσει πέναλτι, να έχει δοκάρι, κλασικές ευκαιρίες και κορυφαίος των αντιπάλων να είναι ο τερματοφύλακας τους! Εάν η Γαλλία σκόραρε δέκα γκολ κόντρα στην Ελβετία, ουδείς από όσους είδαν τον αγώνα θα παραξενεύονταν.

Η Γαλλία είναι πρώτη πια στον όμιλο και θα βρει απέναντί της πιθανώς τη Βοσνία. Στο πιο επιθετικογενές και πολλά ποδοσφαιρικά υποσχόμενο ζευγάρι στους «16». Δεν αποκλείεται να δούμε τη Γαλλία στα προημιτελικά. Πόσοι άραγε πόνταραν σε αυτό όταν παραμονές του Παγκοσμίου Κυπέλλου βγήκε εκτός ο Ριμπερί, προκαλώντας μάλιστα και αντιδράσεις για την απόφασή του να μην «σφίξει τα δόντια» για να παίξει; Αυτό το γεγονός τελικά μάλλον λειτούργησε ευεργετικά για τους… Φράγκους. Διότι από Γαλλία του Ριμπερί, του ενός δηλαδή, έγινε Γαλλία των πολλών. Του Τρεζεγκέ, του Βαλμπουενά, του Πογκμπά, του Γκριεζμάν, του Ματουιντί, του Καμπάιγ, του Ζιρού, μα πάνω απ’ όλα του προπονητή της. Ο Ντεσάν έχει δουλέψει την ομάδα. Το βλέπεις στο γήπεδο. Σύνολο με συνοχή, κοντά τις γραμμές, σωστό πρέσινγκ, πολύ τρέξιμο, αυτοματισμούς και βέβαια το πάντα απαραίτητο ατομικό ταλέντο.

Δεν ξέρω πού θα φτάσουν οι Τρικολόρ, ξέρω πόσο μου αρέσει να παρακολουθώ τα παιχνίδια της. Ευχάριστη ομάδα στο μάτι, όμορφη να τη βλέπεις για την τακτική της παιδεία. Σου δίνει την αίσθηση ότι από τα επίσημα που την παρακολουθεί, θα έχει μια δόση ζήλιας ο Μισέλ.

Για την Ελβετία τι να πει κανείς; Κατέρρευσε σαν χάρτινος ο πύργος της Βαβέλ, όπως έχουμε αναφέρει για το σύνολο του Ότμαρ Χίτσφελντ. Ίσως να διεκδικούσε κάτι καλύτερο εάν αξιοποιούσε τις δύο ευκαιρίες της μετά το 2-0. Αλλά δεν ήταν εικόνα ανασταλτικής λειτουργίας και στόπερ αυτή. Ειδικά ο Σεντέρος είναι πρώην παίκτης τέτοιου επιπέδου. Και από εκεί που είχε το πάνω χέρι, μπορεί να αποκλειστεί από τη δεύτερη φάση. Εδώ που τα λέμε μετά από την εμφάνιση ερασιτεχνικής ομάδας που έκανε με τη Γαλλία, ίσως να της αξίζει ο αποκλεισμός.

Be Sociable, Share!