Μέχρι τα όνειρα να πάρουν εκδίκηση

kaiΟι εκλογές στην Ελλάδα δεν είναι μια απλοϊκή διαδικασία στην οποία εμείς όλοι, οι κλασικοί Ελληνάρες, μπορούμε να κάνουμε τις γνωστές κρίσεις με ύφος χιλίων καρδιναλίων και να «πέσουμε μέσα». Φρόντισα, λοιπόν, για τις εκλογές στην Αθήνα να ακούσω όσα προεκλογικά μου είχε πει ο Νίκος Αβραμίδης, ένας άνθρωπος που γνωρίζει όσο λίγοι στην ευρύτερη οικογένεια του Παναθηναϊκού από εκλογές και δη αυτοδιοικητικές. Συνεκτιμώντας παράλληλα όλα όσα συνέβησαν τόσους μήνες γύρω από το γηπεδικό θέμα του Παναθηναϊκού, τολμώ να καταγράψω πως δεν υπήρξε έκπληξη στο αποτέλεσμα του μεγαλύτερου Δήμου της χώρας.

Πρώτα απ’ όλα δεν εντυπωσιάστηκα από το υψηλό ποσοστό Κασιδιάρη. Νομίζω δε ότι εάν το πάλευε λίγο ακόμα η κεντρική εξουσία και το… βαθύ κράτος, θα έμπαινε στο δεύτερο γύρο. Μην σοκάρεστε καλοί μου άνθρωποι. Στην ίδια πόλη ζούμε. Φαντάζομαι πως όλοι έχουμε διαγνώσει τη γιγάντωση της «Χρυσής Αυγής» και πως δυστυχώς η τρομολαγνεία προωθείται επιτυχώς από τα κατάλληλα κέντρα προκειμένου να υπάρχει πάντα ως χρήσιμο εργαλείο.

Όχι δεν εξεπλάγην από την πρωτιά Καμίνη. Για δύο λόγους. Αφενός γιατί η επιλογή Σπηλιωτόπουλου και ο διχασμός στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, αποδυνάμωσε το βασικό –βάσει κλασικού συσχετισμού δυνάμεων στην Αθήνα- αντίπαλο του νυν Δημάρχου. Αφετέρου γιατί η δήθεν αποστασιοποίηση Καμίνη από τα κόμματα (παρότι επίσημα στηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και μερικά άλλα μικρότερα κόμματα) λειτουργεί για αρκετούς δημότες που «τρώνε» αμάσητο το παραμύθι. Πράγματι είναι εντυπωσιακό το χαμόγελο του Καμίνη για το γεγονός ότι τον ψήφισαν οι 47.000 από τους 477.000 εγγεγραμμένους! Δηλαδή μόνο το 10% ενέκρινε τα πεπραγμένα του. Το οποίο διπλασιάζεται λόγω της αποχής του 50%. Και ο άνθρωπος χαμογελάει αντί να κλαίει με τα χάλια του.

Μπορεί  το «ΠΑΝ.ΚΙ.» να είναι ευχαριστημένο πείθοντας μόνο 6.500 ανθρώπους από τους 477.000 του Δήμου; Ευθαρσώς ναι. Εάν βέβαια συνυπολογίσουμε όσα αναφέρθηκαν στον πρόλογο. Διότι εάν πάμε στη λογική «μα ο Παναθηναϊκός έχει εκατομμύρια οπαδών σε όλο τον κόσμο», «μα στην Αθήνα ο Παναθηναϊκός έχει τους περισσότερους οπαδούς», «μα η Λεωφόρος είχε 12.000 κόσμο σε κάθε ματς φέτος», «μα 27.000 Ολυμπιακοί ψήφισαν τον Μώραλη», θα χαθούμε στη… μετάφραση. Ούτε μόνο 6.500 οπαδούς έχει ο Παναθηναϊκός στο Δήμο Αθηναίων, ούτε μόνο τόσοι καταλαβαίνουν το γηπεδικό πρόβλημα του Τριφυλλιού. Απλούστατα τόσοι αποφάσισαν να προτάξουν παναθηναϊκά κριτήρια στην ψήφο τους.

Συγνώμη αλλά μου φάνηκε φυσιολογικό. Έχοντας πάντα στο μυαλό μου όσα μου είχε πει ο Αβραμίδης. Όσοι φίλοι του Παναθηναϊκού νιώθουν απογοήτευση και οργή για το αποτέλεσμα ας αναλογιστούν επίσης τα εξής:

-          Το «ΠΑΝ.ΚΙ.» πάλεψε έχοντας ως… μηχανισμό τη συσπείρωση των οργανωμένων οπαδών του Παναθηναϊκού και τις προσωπικές γνωριμίες του Αβραμίδη κυρίως (και των υπόλοιπων 82 υποψήφιων δημοτικών συμβούλων κατά δεύτερο λόγο). Δεν είχε ούτε κομματικό μηχανισμό, ούτε δημαρχιακό μηχανισμό όπως όλοι όσοι ψηφίστηκαν περισσότερο από αυτό.

-          Το «ΠΑΝ.ΚΙ.» ήταν απομονωμένο στα ΜΜΕ. Στο πιο «δυνατό» Μέσο, την τηλεόραση, ο Αβραμίδης βγήκε δύο φορές για λίγα λεπτά στο άσημο «Ε» και μία φορά τριών λεπτών στον «ΣΚΑΪ» δύο ημέρες πριν τις εκλογές (εκεί όπου βρήκαν λόγο άλλοι δύο υποψήφιοι του «ΠΑΝ.ΚΙ.»). Προεκλογικά στο ραδιόφωνο ο Αβραμίδης μίλησε μία φορά στο «Σπορ Fm» και μία στην «ΕΡΑ Σπορ». Χωρίς να μετράμε τι συνέβη προ τριμήνου, το «ΠΑΝ.ΚΙ.» βρήκε χώρο στις εφημερίδες μέσω συνεντεύξεων στη «Goal», στην «Πράσινη» και στη «LiveSport», αλλά και στο «Homme» του «Έθνους». Στα σάιτ φιλοξενήθηκαν συνεντεύξεις στο «gazzetta», στο «onsports» και στο «newsbomb» από τα πρώτης γραμμής και εάν δεν έχω χάσει κάτι στο «aioniapistos» και εδώ στη γωνιά του βυθού. Ας μην μετρήσουμε τι συνέβη με τους άλλους υποψηφίους γιατί θα «πέσει κλάμα».

-          Το «ΠΑΝ.ΚΙ.» επέλεξε εξ αρχής να μην λειτουργήσει ως συλλογικός σωλήνας. Κοινώς δεν παρακάλεσε κανέναν από την οικογένεια του Παναθηναϊκού να το στηρίξει. Κάπως έτσι μόνο ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός στήριξε επίσημα και δημόσια την προσπάθεια.

Ναι, ξέρω αυτός θα εκλεγεί πάλι Δήμαρχος, αφού κομματικά η Ν.Δ. έστειλε γραμμή να καταψηφιστούν οι του ΣΥΡΙΖΑ (εντάξει, κατάλαβα, θα πάω να αλλάξω μόνος μου τις λάμπες στη γειτονιά γιατί ο Καμίνης δεν μας κάνει την τιμή τον τελευταίο χρόνο). Οπότε ας ετοιμαστούν στην οικογένεια του Παναθηναϊκού γιατί προβλέπονται δύσκολα χρόνια. Υπάρχει πια μια διαφορά. Θυμίζει το στίχο του προ 27ετίας τραγουδιού των Φατμέ για το θρίαμβο της Ελλάδας στο Ευρωμπάσκετ. «Θα ξανάρθει η ρουτίνα μα κάτι άλλαξε από χθες». Η διαφορά είναι η είσοδος στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας του «Παναθηναϊκού Κινήματος»! Θα εκπροσωπείται πλέον ο Παναθηναϊκός εκεί από τον Νίκο Αβραμίδη, τον επικεφαλής του συνδυασμού και κατά πως λειτουργεί το «ΠΑΝ.ΚΙ.» της ψυχής όλης αυτής της προσπάθειας που ξεκίνησε δειλά προ διετίας.

Αντί επιλόγου. Δεν ξέρω τι θα έπρεπε να προβληματίσει περισσότερο. Η αποχή του 50%; Η άνοδος της «Χρυσής Αυγής»; Τα μπραβιλίκια του γηπέδου που μεταφέρθηκαν στην αυτοδιοίκηση; Η προτίμηση σε υπόδικους; Το αποφάσισα. Το ξερό μας το κεφάλι πρέπει να μας προβληματίσει. Διότι ο Έλληνας που έχω γνωρίσει εγώ, αυτός των τελευταίων 3,5 δεκαετιών, δεν αλλάζει με τίποτα. Εδώ ταιριάζει άλλος στίχος. «Όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν». Δώσ’του ψέμα και παρ’του την ψυχή. Τάξε του χρήμα και δουλειά για να σε ψηφίσει. Πούλα του κουλτούρα και θα γίνει χαλί να τον πατήσεις. Δείξε τσαμπουκά και αντριλίκι για να σε βάλει στην καρδιά του.

Δύο γραμμές αυτοκριτικής: η υπόσχεση στον εαυτό μου από πέρυσι είναι σε ισχύ. Δεν θα ψηφίζω μακριά από τον τόπο διαμονής μου. Σε μερικούς μήνες αποκτώ το δικαίωμα. Ελπίζω να προλάβω τις βουλευτικές εκλογές. Θα πάρω μερικά κιλά μαύρης μπογιάς μαζί μου στο παραβάν. «Μαύρο» στους Μαυρογιαλούρους.

Μέχρι να έρθει η στιγμή υλοποίησης του στίχου στο «Αξιον Εστί» του ανυπέρβλητου Οδυσσέα Ελύτη της μέρας που τα όνειρα θα πάρουν εκδίκηση.

Be Sociable, Share!