Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του (όταν το ποδόσφαιρο γράφει πραγματική Ιστορία)

DSCΑν κάνετε μια μικρή υπομονή στον πρόλογο, θαρρώ πως θα αποζημιωθείτε από το υπόλοιπο κείμενο. Από παιδί μικρό μέχρι τα 17,5 μου χρόνια έβλεπα κάθε μέρα την εικόνα από το παράθυρο της κουζίνας στο πατρικό σπίτι μου. Τα τουρκικά παράλια. Τόσο κοντά που ένιωθες ότι χρειάζονται απλά καλά πνευμόνια για να κολυμπήσεις μέχρι απέναντι. Οι… απέναντι! Έτσι μεγάλωσα. Η Ιστορία έχει καταγραφεί και καλό είναι να θυμόμαστε, να διαβάζουμε και να αποκτούμε γνώση και γνώμη. Τα χρόνια, όμως, πέρασαν, επούλωσαν πληγές που άνοιξαν πολιτικοί οι οποίοι πάτησαν πάνω σε όνειρα μορφωμένων και αμόρφωτων πολιτών και τελικά σε κάποιες περιπτώσεις επανέφεραν τις ζωές εκεί που μας περιέγραφαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, Μικρασιάτες ή βέροι Χιώτες: στη συνύπαρξη των λαών. Ελλήνων και Τούρκων. Στη Χίο και στον Τσεσμέ κατάλαβαν πολύ γρηγορότερα από άλλα μέρη των δύο χωρών, ότι μόνο καλά μπορεί να φέρει μια σχέση συνεργασίας. Εδώ και χρόνια, λοιπόν, οι δύο πόλεις ανταλλάσσουν πληθυσμό τα Σαββατοκύριακα με την οικονομία κάθε μιας να τονώνεται. Ειδικότερα στη Χίο, οι χειμώνες πια δεν θυμίζουν τη «νεκρή» αγορά του νησιού των προηγούμενων δεκαετιών. Και ας είχε τότε ο κόσμος χρήμα να ξοδέψει. Οι ταμπέλες στις ταβέρνες και στα εποχικά είδη στο λιμάνι του νησιού έχουν πλέον και τούρκικη εκδοχή για να καταλαβαίνουν οι φιλοξενούμενοι και να καταθέτουν τον… οβολό τους.

Λογικά την ώρα που διαβάζετε το κείμενο, είτε θα έχει ξεκινήσει είτε θα έχει ολοκληρωθεί ένας πραγματικά –και όχι δημοσιογραφική αδεία- ιστορικός ποδοσφαιρικός αγώνας στη Χίο. Ο Λαίλαπας Λειβαδίων της Χίου και η Καρσίγιακα (ελληνιστί Κορδελιό) της Σμύρνης, δύο ποδοσφαιρικές ομάδες, ολοκλήρωσαν στις 10 Μαΐου 2014 ό,τι αφέθηκε ημιτελές πριν από 84 χρόνια, στο άκρως ταραχώδες για την Παγκόσμια Ιστορία μα και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, 1930! Οι δύο ομάδες έπαιξαν τα υπολειπόμενα 87 λεπτά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα που πριν από 84 χρόνια διήρκησε μόλις τρία λεπτά! Εκπληκτική ιστορία.

Οι πληγές της Μικρασιατικής καταστροφής ήταν ακόμα ανοιχτές. Οι δύο πολιτικοί ηγέτες της εποχής και πρωταγωνιστές –αρνητικοί όπως μαρτύρησε η Ιστορία, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, αλλά δεν είναι της παρούσης- της Μικρασιατικής καταστροφής, Ελευθέριος Βενιζέλος και Κεμάλ Ατατούρκ έκαναν προσπάθεια να γιατρέψουν τα τραύματα που άνοιξαν. Η ανταλλαγή πληθυσμών και η περίφημη Συνθήκη της Λωζάνης δεν αρκούσε. Η στάση των προσφύγων δεν βοηθούσε. Τελικώς Βενιζέλος και Ατατούρκ υπέγραψαν στις 10 Ιουνίου του 1930 τη συμφωνία της Άγκυρας, η οποία ρύθμιζε οικονομικές εκκρεμότητες αλλά και τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και τους Τούρκους στη Θράκη. Στις 30 Οκτωβρίου του 1930 ολοκληρώνονταν η συμφωνία με σύμφωνο φιλίας και ουδετερότητας ενώ δόθηκε η δυνατότητα στους υπηκόους κάθε χώρας να ταξιδεύουν στο άλλο κράτος.

«Με την ευκαιρίαν της συσφίγξεως των ελληνοτουρκικών σχέσεων ο κάλλιστος αθλητικός μας όμιλος “Λαίλαψ”, πρώτος εξ όλων των ποδοσφαιρικών σωματείων της Ελλάδος, επωφελείται και πραγματοποιεί εντός ελαχίστων ημερών μιαν πρωτοφανή δι’ ολόκληρον την Ελλάδα ποδοσφαιρικήν συνάντησιν», έγραψε στο φύλλο της στις 6 Νοεμβρίου 1930 η εφημερίδα της Χίου «Νέα Χίος» για το φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ του Λαίλαπα και της Καρσίγιακα.  Ο αγώνας ορίζονταν για τις 7 Δεκεμβρίου του 1930. Ιστορικός.

Οι Τούρκοι ναύλωσαν καράβι από το Κορδελιό μαζί με επιχειρηματίες της πόλης ώστε στο περιθώριο του αγώνα να συναφθούν συμφωνίες με τους Χιώτες. Η τουρκική αποστολή έφτασε μια ημέρα νωρίτερα στη Χίο και έγινε δεκτή με τιμές. Μάλιστα στην προκυμαία του λιμανιού της Χίου υπήρχαν σημαίες και των δύο χωρών.

Την επόμενη μέρα, το απόγευμα της Κυριακής 7 Δεκεμβρίου ξεκίνησε ο αγώνας στο γήπεδο Χίου μπροστά σε 1.500 θεατές. Ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος της προσπάθειας. Μόλις στο 3ο λεπτό (με το αποτέλεσμα στο 0-0) «άνοιξαν οι ουρανοί». Η καταρρακτώδης βροχή έγινε η αιτία για διακοπή του αγώνα και ματαίωση του φιλικού. Παγκοσμίως, ίσως πρόκειται για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια αναβολή αθλητικού γεγονότος, μια και χθες δόθηκε η συνέχεια του αγώνα στο «Φαφάλειο Στάδιο» Χίου. Μάλιστα για το γεγονός αυτό ταξίδεψαν στη Χίο πάνω από 1.500 Τούρκοι φίλοι της Καρσίγιακα. Αξίζει να αναφερθεί ότι η πρωτοβουλία της διαδικασίας ανήκει στον Χιώτη ιστορικό και συγγραφέα, Γιάννη Μακριδάκη που ανακάλυψε την ιστορία του αγώνα ψάχνοντας παλιές εφημερίδες αλλά και σε ανθρώπους του Λαίλαπα.

Στην Ελλάδα –και στην Τουρκία- θα προβάλλονται και πιθανώς θα κυριαρχούν πάντοτε φαινόμενα βίας όπως αυτά που βιώσαμε κατά καιρούς σε Ριζούπολη, ΟΑΚΑ, Χαριλάου, «Καραϊσκάκης», Τούμπα, Λεωφόρο. Η εξαφανισμένη από το χάρτη ποδοσφαιρικά Χίος (παρότι εμφάνισε από το πουθενά πρόεδρο της ΕΠΟ…) και η άσημη τουρκική Καρσίγιακα έδωσαν ένα πραγματικά ισχυρό μήνυμα: ο αθλητισμός είναι τόσο δυνατός ώστε να βρίσκει πάντοτε τον τρόπο να θυμίζει σε όλους τις πραγματικές αξίες. Το ποδόσφαιρο έχει ισχύ μεγαλύτερη από χιλιάδες ώρες διπλωματίας. Αυτό το παιχνίδι που εδώ και δεκαετίες έγινε ένα παντοδύναμο εμπορικό προϊόν, θα διατηρεί πάντα στις ρίζες του βαθιά κρυμμένη την αλήθεια του, τη γνησιότητά του.

Ναι, ξέρω το θέμα δεν «πουλάει». Δεν θα το δείτε σε πρωτοσέλιδα, δεν θα το διαβάσετε σε σάιτ. Σίγουρα και σε τούτη δω τη γωνιά θα φτάσετε έως τούτες τις τελευταίες γραμμές του άρθρου, πολλοί λιγότεροι απ’ όσοι γουστάρετε να διαβάζετε για τα γκολ του Μπεργκ, τα κατορθώματα του Τσόρι, για τις μπούκες του Στοχ, για τα όσα κάνει και δεν κάνει ο Μαρινάκης, ο Αλαφούζος, ο Σαββίδης, ο Μελισσανίδης. Δεν πειράζει, όμως. Ευτυχώς το Matigarrida είναι το όνειρο της -όποιας- δημοσιογραφικής διαδρομής μου ώστε να μπορώ να γράφω ό,τι θέλω, όπως το θέλω, όποτε θέλω. Και βέβαια το κείμενο αυτό μένει πολύ μακριά από εθνικές και εθνικιστικές προσεγγίσεις. Ως βέρος Χιώτης ευτυχώς έχω βιώσει πολύ καλύτερα από διαφόρους… στοχαστές τι συμβαίνει στην άλλη πλευρά του Αιγαίου. Και συμφωνώ απόλυτα με αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία και έγραψε ο ανώνυμος φιλόσοφος σε τοίχο ελληνικής γης.

Be Sociable, Share!