Η εκδίκηση της γυφτιάς

I-EKDIKISI-Όλοι οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού ήταν αγέννητοι τότε ενώ ο Γιάννης Αναστασίου ήταν μόλις πέντε ετών όταν το 1978 κυκλοφόρησε ένας δίσκος που έμελλε να αλλάξει μια και καλή τη διαδρομή του ελληνικού τραγουδιού. Ήταν «η εκδίκηση της γυφτιάς» του Νίκου Παπάζογλου σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη. Ο αξεπέραστος Ρασούλης είχε πιάσει το νόημα της ανάγκης του κόσμου στη μεταπολίτευση για αλλαγή πορείας. Ήθελε κάτι πιο ελπιδοφόρο, πιο αλέγκρο, πιο συμβατό με την ανάγκη του κόσμου να ξεφύγει από το αίσθημα καταπίεσης που ελέω Χούντας είχε φωλιάσει μέσα του. Κόντρα στα «βαριά» ποιοτικά που είχαν προηγηθεί με τις περιστάσεις να το ευνοούν, ο Ρασούλης έγραψε στίχους διαφορετικούς και μαζί με τον Νίκο Ξυδάκη που τους «έντυσε» με τη μελωδία του, ταίριαξαν απόλυτα με τον φοβερό αυτό τύπο, τον τόσο διαφορετικό, τον… Ινδιάνο Νίκο Παπάζογλου (τέτοιες μέρες έφυγε από τη ζωή πριν τρία χρόνια). Όχι δεν πρόκειται για αφιέρωμα στον Παπάζογλου. Απλά η κατάκτηση του Κυπέλλου από τον φετινό Παναθηναϊκό ήταν παρόμοια ιστορία με το δίσκο που έφερε τα πάνω – κάτω στη δισκογραφία, απλά γιατί χάραξε πορεία που πολλοί ζήλεψαν και προσπάθησαν να αντιγράψουν.

Ήταν σχετικά εύκολη η πρόβλεψη όλων όσων συνέβησαν στον τελικό. Πλειστάκις έγραψα στο Pamesports ότι ποδοσφαιρικά ο Παναθηναϊκός ήταν το ακλόνητο φαβορί του τελικού και πως στην πραγματικότητα συγκρούονταν δύο παντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Ο ΠΑΟΚ του ετοιματζίδικου (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) υλικού, της εμπειρίας των 30άρηδων και του πλούσιου αφεντικού με τον κλασικό χαρακτήρα «άντρα θέλω, τώρα τον θέλω» απέναντι στον Παναθηναϊκό της δουλειάς, των νεαρών παικτών, των «διψασμένων» έμπειρων και με την τήρηση των βασικών αρχών του ποδοσφαίρου. Μιλάμε για το χθες απέναντι στο αύριο.

Κλασικά ο Παναθηναϊκός έτρεξε τον αντίπαλό του. Τον πρέσαρε, του έκλεψε δεκάδες μπάλες (στο πρώτο ημίχρονο χάρη στον Μέντες, στο δεύτερο χάρη κυρίως χάρη στον Λαγό), τον βρήκε απροετοίμαστο. Ήθελε ταχύτητα στην ενέργεια ο Αναστασίου και την πήρε. Δούλεψε στα στημένα όλες τις μέρες που προηγήθηκαν του τελικού και πήρε σχεδόν το μέγιστο (δύο γκολ). Ζήτησε από τους παίκτες του να κόψουν τις διαγώνιες κινήσεις των Στοχ, Λούκας και όντως οδήγησε τον Στοχ να παίρνει την εσωτερική και τον Λούκας να χαθεί για 30 λεπτά όσο έπαιζε στη γραμμή. Έδωσε εντολή για αλληλοκαλύψεις στα μαρκαρίσματα  και έως ένα βαθμό την πήρε.

Έχασε την κυριαρχία μόνο για 15 λεπτά σε όλο το ματς. Από το 30ό έως το 45ο. Απλή η εξήγηση. Ο Γεωργιάδης μετέφερε τον Λούκας ελεύθερο πίσω από τον Σαλπιγγίδη, προωθώντας στα δεξιά τον Κίτσιου σε μετατροπή συστήματος σε 4-2-3-1 από 4-3-3. Αποτέλεσμα; Ο Λούκας γέμισε το χώρο και πηγαίνοντας έξυπνα κοντά στον Στοχ, δημιούργησε υπεραριθμία για τον ΠΑΟΚ από τα αριστερά. Από εκεί έγιναν και οι δύο φάσεις του ΠΑΟΚ. Άργησε ο Αναστασίου να καλύψει το κενό, δίνοντας εντολή στον Ζέκα να πάει πιο κοντά στον Τριανταφυλλόπουλο, ο οποίος έτσι και αλλιώς είχε πρόβλημα απέναντι στον εκρηκτικό τεχνίτη Στοχ. Στην πραγματικότητα το κενό δεν καλύφθηκε, απλώς στο δεύτερο ημίχρονο ήρθαν τα γρήγορα δύο γκολ που θόλωσαν το μυαλό του Γεωργιάδη και τον οδήγησαν να αποσύρει -άγνωστο γιατί- τον Λούκας. Αποτέλεσμα ήταν ο Τριανταφυλλόπουλος να βρει απέναντί του τον Λίνο, έναν διαφορετικού τύπου παίκτη που δεν τον απείλησε καθόλου.

Προτού φτάσουμε στην υπεραπλουστευμένη λογική ότι ο ένας είχε Μπεργκ και ο άλλος Σαλπιγγίδη, ας εξετάσουμε πέραν των παραπάνω και τούτα. Στο τέρμα ο Παναθηναϊκός είχε τον Κοτσόλη, έναν σταθερό τερματοφύλακα, τον καλύτερο δεύτερο της σεζόν. Ο ΠΑΟΚ είχε τον ταλαντούχο Γλύκο, ο οποίος όμως έχει εύκολα τα αβίαστα λάθη όπως έχει αποδείξει αρκετές φορές φέτος και φυσικά ευθύνεται για το δεύτερο και το τέταρτο γκολ. Στόπερ ο Παναθηναϊκός είχε τον απροσπέλαστο Σίλντενφελντ -μία φάση έχασε όλη και όλη, εκείνη του δοκαριού του Σαλπιγγίδη- και τον σταθερό Κουτρουμπή. Ο ΠΑΟΚ είχε τον δυσκίνητο Ινσαουράλδε και τον εκνευρισμένο από το πρώτο λεπτό Βίτορ. Πλάγια μπακ ο Παναθηναϊκός είχε τον «Τριάντα» με τα λάθη που επισημάνθηκαν και τον Νάνο, τον καλύτερο αριστερό μπακ της σεζόν στην Ελλάδα. Ο ΠΑΟΚ είχε τον Σκόνδρα ο οποίος έπαιξε φοβισμένα και ανέβηκε ελάχιστα και τον Τζαβέλα που εκτέθηκε για πολλές επιλογές του. Στον άξονα ο Παναθηναϊκός είχε Μέντες που ήταν πάντα σε σωστή θέση ενώ ο ΠΑΟΚ είχε Κάτσε και Κίτσιου που η αλήθεια είναι ότι έτρεξαν και έδωσαν μάχες αλλά από βοήθεια στην ανάπτυξη αφήστε τα… Οι πράσινοι πλάγιοι Πράνιτς, Ζέκα κάλυψαν χιλιόμετρα, για τους μαυρόασπρους πλάγιους Στοχ, Λούκας τα είπαμε. Και σε πιο ελεύθερο ρόλο χάθηκε ο Αμπεΐντ, αλλά χάθηκε και ο Λάζαρ.

Πρόκειται για ξεκάθαρη άδικη σύγκριση του Σαλπιγγίδη με τον Μπεργκ. Πρώτον γιατί άλλη υποστήριξη είχε ο Σουηδός και άλλη ο «Σάλπι». Δεύτερον γιατί τις ικανότητες του Μπεργκ δεν τις έχει κανείς άλλος στην Ελλάδα. Τρίτον γιατί η κριτική στον Σαλπιγγίδη θα ήταν σωστή, εάν όλοι οι άλλοι συμπαίκτες του δεν έμεναν κάτω από τη βάση απόδοσης. Ναι, ο Μπεργκ πιθανώς θα σκόραρε στο δοκάρι. Ναι, ο Σουηδός θα έφτιαχνε και δυο – τρεις φάσεις μόνος του. Αλλά διάβολε η διαφορά των ομάδων, του συνόλου, ήταν πολύ μεγάλη για να εστιάσει κανείς σε έναν παίκτη.

Η αγορασμένη ομάδα που λέγεται ΠΑΟΚ ηττήθηκε κατά κράτος από την δουλεμένη από το μηδέν ομάδα φτωχών υλικών που λέγεται Παναθηναϊκός. Πήρε πέντε μήνες στον Αναστασίου να περάσει τη φιλοσοφία του στους παίκτες του, να τους μάθει και από την καλή και την ανάποδη. Έκτοτε, από τον Φεβρουάριο δηλαδή, ο Παναθηναϊκός είναι μακράν της δεύτερης η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς στο πρωτάθλημα, διέλυσε τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκης», σκόρπισε τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο και στον τελικό Κυπέλλου, σκόραρε με πολύ καλύτερο ρυθμό.

Η δουλειά εν τέλει αποδείχθηκε πιο ισχυρή από το χρήμα. Θεωρητική κουβέντα αλλά δεν ξέρω πόσοι θα πόνταραν σε νίκη του Ολυμπιακού εάν προκρίνονταν επί του ΠΑΟΚ. Άλλωστε δεν έχει αλλάξει σε τίποτα προς το βέλτιστο ο Ολυμπιακός από εκείνο το εφιαλτικό για εκείνο βράδυ του 0-3 στο «Καραϊσκάκης». Ο Αναστασίου έφερε το περασμένο καλοκαίρι την ολλανδική αύρα μαζί του και πιάνοντας την ανάγκη του κόσμου του Παναθηναϊκού για κάτι πιο ελπιδοφόρο, πιο αλέγκρο, έγραψε στίχους και συνθέσεις για τραγούδια ελκυστικά που… κόβουν εισιτήρια. Πλέον πολλοί ζηλεύουν και ψάχνουν τον τρόπο για να τον αντιγράψουν. Σας θυμίζει κάτι; Την εκδίκηση της γυφτιάς!

Be Sociable, Share!