Το καλύτερο τιτίβισμα του Αλαφούζου

14 μήνες πριν τέτοιες ημέρες δεχόμουν ένα τηλεφώνημα –ούτε που θυμάμαι ποιος μου το είπε, στο θολωμένο μου μυαλό…- στην πλέον ακατάλληλη στιγμή (όντας στο γυναικολόγο με τη γυναίκα –της ζωής μου- μου για μια εξέταση εν μέσω μιας εγκυμοσύνης που είχε ξεκινήσει με μεγάλο ζόρι). «Ξέρεις η ΠΑΕ έβγαλε ανακοίνωση ότι θα κάνει αγωγή στον δημοσιογράφο που έβγαλε πρώτος το ρεπορτάζ με την ομιλία του Φάμπρι. Ο Αλαφούζος είναι έξαλλος. Εσένα εννοεί. Έχει αναθέσει στον δικηγόρο Δημητρακόπουλο το θέμα». Δεν θα βγάλω ποτέ αυτή τη στιγμή από το μυαλό μου. Για πολλούς λόγους. Ακολούθησαν δεκάδες τηλεφωνήματα και μερικές δύσκολες μέρες. Προς τι το μελόδραμα;

Όταν κάνεις αυτό το επάγγελμα, αν θες να είσαι δημοσιογράφος πρώτα και μετά όλα τα άλλα, οφείλεις να μην κρίνεις βάσει προσωπικών συμβάντων τα τεκταινόμενα. Ε, ναι λοιπόν, στον Γιάννη Αλαφούζο αξίζει το πρώτο και μεγαλύτερο μπράβο για τη θριαμβευτική κατάκτηση του Κυπέλλου, για την ομάδα μοντέλο που χαίρεται όχι μόνο ο κόσμος του Παναθηναϊκού αλλά όλη η ποδοσφαιρόφιλη Ελλάδα! Τώρα που το σκέφτομαι του αξίζει και ένα δεύτερο «μπράβο» γιατί παρέμεινε ταπεινός και πιστός στις αρχές του. Δεν πήγε δηλαδή ως άλλος Καίσαρ να δρέψει τις δάφνες, όπως έκανε ο Βαγγέλης Μαρινάκης στη φιέστα τίτλου.

Το μεγαλύτερο «μπράβο» στον Αλαφούζο το αποδίδω για το αντριλίκι του. Θέλει μεγάλη μαγκιά να καταλάβει ένας εφοπλιστής που ζούσε σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και είχε μάθει να του λένε όλοι «ναι», ότι χάθηκε μια χρονιά εξαιτίας πολλών δικών του σφαλμάτων. Αυτό ήταν και το πιο δύσκολο πέρυσι τέτοια εποχή. Να κατανοήσει ο Αλαφούζος ότι το καράβι είχε χτυπήσει σε ξέρα και έμπαζε νερά. Από τους τέσσερις προπονητές και την ανθρωποφαγία με την εκδίωξη ποδοσφαιριστών έως τις άναρθρες κραυγές μέσω Twitter και το κυνήγι φαντασμάτων κατά δημοσιογράφων.

Ο Αλαφούζος το πήρε αλλιώς και δεν έχασε. Έδωσε μια συνέντευξη («Πράσινη») όπου παραδέχθηκε τα λάθη του και τράβηξε άλλη ρότα. Έδιωξε το δεξί του χέρι, τον Χρήστο Παναγόπουλο, έφερε γενικό διευθυντή τον σκληρό και άτεγκτο Αγησίλαο Τουμαζάτο και έδωσε περισσότερες αρμοδιότητες στην ικανή και δυναμική νομική σύμβουλο, Αθηνά Μπαλωμένου. Προσέλαβε για προπονητή τον Γιάννη Αναστασίου παρότι όλοι του έλεγαν να πάρει τον Δώνη, προσέλαβε τον Νίκο Νταμπίζα για τεχνικό διευθυντή επειδή εμπιστεύτηκε την ποδοσφαιρική κρίση του Γιώργου Καραγκούνη. Και κυρίως: βγήκε μπροστά προτάσσοντας τα στήθη του για να υπερασπιστεί τις δύο επιλογές του. Δεν του αρκούσε η υψηλή κριτική ημών των δημοσιογράφων που αφήναμε αιχμές για τον άπειρο Αναστασίου και τον… γαύρο Νταμπίζα. Είχε απέναντι και τον πυρήνα των οργανωμένων να τον καλούν με επιτακτικό τρόπο να διώξει τον Νταμπίζα ημέρες μετά την πρόσληψή του, υπενθυμίζοντάς του ότι τα φανάρια είναι πολλά και τα στενά μικρά. Μα, ο Αλαφούζος το ξέκοψε σε όλους: «αυτοί είναι και τέλος. Φεύγουν αυτοί, φεύγω και εγώ εάν δεν σας αρέσει».

Η επιλογή του εξελίχθηκε σε αυτό που λέμε «διάνα». Ο Αναστασίου έφερε τον Μπεργκ, αλλάζοντας το ρου της ιστορίας (όπως αποδείχθηκε από όλη τη σεζόν και φυσικά από τον τελικό Κυπέλλου),  πρότεινε τον Μέντες «δένοντας» τη μεσαία γραμμή, ήθελε τον Πράνιτς ο οποίος έφερε την ποιότητα και βέβαια είχε την ατυχία –ή αστοχία, θα το δούμε του χρόνου- με τον Μπαϊράμι. Κυρίως, όμως, παρέλαβε όλα αυτά τα νέα υλικά και κατόρθωσε να τα «δέσει» σε σύντομο χρονικό διάστημα, διαμορφώνοντας μια γευστικότατη συνταγή. Ο Νταμπίζας «έψησε» όλους τους ζόρικους να έρθουν, χειρίστηκε προσωπικά τις υποθέσεις των Καρέλη, Κλωναρίδη, Νάνο, Σίλντενφελντ, Κουτρουμπή και ασφαλώς τα έβγαλε πέρα στο οικονομικό σκέλος. Εκεί, δηλαδή, όπου «παίχθηκαν» πολλά για την επιβίωση του Παναθηναϊκού.

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ άλλη τόσο επιτυχημένη διπλή επιλογή προπονητή – τεχνικού διευθυντή στον Παναθηναϊκό. Μάλλον γιατί δεν υπήρχε.

Αυτός ο τύπος, λοιπόν, ο Αλαφούζος μας αποστόμωσε φέτος. Ο «θα ρίξει την ομάδα στη Β’ Εθνική», ο «πού πήγε και τον βρήκε τον Αναστασίου», ο «μας γαυροποίησε τον Παναθηναϊκό με τον Νταμπίζα», ο «δεν του δίνει καμία σημασία ο Πλατινί», ο «πάλι δεν θα πάρει άδεια ο Παναθηναϊκός», ο «σιγά μην κάνει την ανάπλαση», τα κατάφερε. Αρέσει, δεν αρέσει σε κάποιους, πολλούς ή λίγους. Είναι μικροψυχία να μην το παραδεχθεί κανείς.

Χωρίς ιδιόμορφες κορώνες και αγιογραφίες του τύπου «ο άνθρωπος που έσωσε τον Παναθηναϊκό από τη Δ’ Εθνική», ο Αλαφούζος διήνυσε την καλύτερη σεζόν παράγοντα του Τριφυλλιού τα τελευταία χρόνια. Αν αναλογιστούμε τι εργαλεία είχε στη διάθεσή του, βεβαίως. Του χρόνου όλα θα είναι πολύ δυσκολότερα γι’ αυτόν με τις απαιτήσεις πλέον να φτάνουν στο ψηλότερο σκαλοπάτι, της κατάκτησης του πρωταθλήματος. Κάτι, απείρως δυσκολότερο.

Αυτός o άνθρωπος είναι ο θεμέλιος λίθος της κατάκτησης του Κυπέλλου. Για τα αγωνιστικά του τελικού θα τα «πούμε» αργότερα μέσα στη μέρα.

Be Sociable, Share!