Πες μας κι εσύ την παπάτζα σου

keepΣτις τελευταίες -ταραχώδεις για τον Παναθηναϊκό- ημέρες του Μαΐου του 2010, μετά από συμβούλιο στα γραφεία της ΠΑΕ, εξερχόμενος από το κτήριο ο τότε αντιπρόεδρος Αντώνης Αντωνιάδης σταματάει στους δημοσιογράφους για μια δήλωση. Συγκεντρωμένοι οπαδοί του Τριφυλλιού δεν χαρίζονται ούτε στον Αντωνιάδη. Κάποιοι αρχίζουν τα «ου» ενώ ένας μένει στην… ιστορία, αφού σχεδόν δίπλα στο αυτί του Αντωνιάδη φωνάζει: «Άντε, πες μας και εσύ την παπάτζα σου». Καμιά 35αριά ώρες μετά τα όσα συνέβησαν στους ημιτελικούς του Κυπέλλου, έχουν γραφτεί και ειπωθεί σχεδόν τα πάντα.

Ας ικανοποιήσω εκείνο τον οπαδό, γράφοντας και εγώ την παπάτζα μου. Για δύο λόγους. Ο πρώτος γιατί είχα γράψει μετά από τα επεισόδια στο «Καραϊσκάκης» το 2011 αλλά και στο ΟΑΚΑ (εντελώς άλλου είδους βέβαια) το 2012, οπότε εάν δεν γράψω τώρα όλο και κάποιοι θα βρεθούν να το σχολιάσουν αρνητικά. Ο δεύτερος και κυριότερος είναι η επιθυμία μου να μπει σε προβληματισμό έστω και ένας εξ όσων είχαν στο μυαλό τους να συνεχίσουν τον κύκλο βίας.

Κατ’ αρχάς να αναφερθεί ότι στο κατά τεκμήριο για τη Σούπερ Λίγκα και την ΕΠΟ πιο επικίνδυνο γήπεδο στην Ελλάδα, στη Λεωφόρο, όλα κύλησαν εντελώς ποδοσφαιρικά. Το γήπεδο γέμισε και δεν συνέβη το παραμικρό. Φαντάζομαι βέβαια ότι πάλι θα τιμωρηθεί με χρηματικό πρόστιμο ο Παναθηναϊκός αλλά δεν βαριέσαι, όπως είχε πει και ο υποψήφιος Δήμαρχος Πειραιά στον Γιάννη Αλαφούζο όταν του έκανε τη σωστή παρατήρηση ότι «έχει στοχοποιηθεί ο Παναθηναϊκός γιατί έχει πληρώσει σε πρόστιμα όσο όλες μαζί οι ομάδες της Λίγκας», «μα κύριε πρόεδρε φταίει το γήπεδο»! Στα του αγώνα ασφαλώς ο Παναθηναϊκός ήταν ανώτερος και θα καταγράφονταν ποδοσφαιρική αδικία εάν προκρίνονταν ο ΟΦΗ. Τα είπε όλα στη συνέντευξη Τύπου ο Σα Πίντο για την ανωτερότητα του Τριφυλλιού, άρα δεν έχει ιδιαίτερο νόημα η περαιτέρω ανάπτυξη. Μόνο να αντιγράψω τη χιουμοριστική προσέγγιση ενός συναδέλφου για τη φάση με το δοκάρι του Νούνιες. «Εάν είχαμε ακόμα Βαρδινογιάννη, η μπάλα μετά το δοκάρι θα χτυπούσε στην πλάτη του Κοτσόλη και θα έμπαινε στα δίχτυα»! Μπορεί. Άλλωστε η υγεία φέρνει υγεία.

Λόγω του αγώνα στη Λεωφόρο και της δουλειάς, από Τούμπα είδα μόνο βίντεο με στιγμιότυπα. Δεν νομίζω ότι έχασα κάτι απ’ όσα είδαν οι υπόλοιποι σε απευθείας μετάδοση. Για να σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ήταν εντελώς αναμενόμενα τα επεισόδια. Πιο αναμενόμενα από τη Ριζούπολη, το «Καραϊσκάκης», το ΟΑΚΑ. Πριν καν τελειώσει ο πρώτος ημιτελικός, ήταν προδιαγεγραμμένο το τι θα συνέβαινε στην Τούμπα. Απορώ ακόμα και σήμερα, βαδίζοντας στα 17 χρόνια στη δουλειά, με τις… μωρές παρθένες που κυκλοφορούν στο χώρο μας κάθε φορά που γίνονται μεγάλης έκτασης επεισόδια. Πάλι όλοι έμειναν άφωνοι από τους χούλιγκαν. Πάλι όλοι έπεσαν από τα σύννεφα με όσα συνέβησαν. Μάλλον κανείς εξ αυτών δεν έχει έστω και έναν γνωστό στη Θεσσαλονίκη, ένα φίλο ΠΑΟΚτζή, έναν άνθρωπο να έχει διαβάσει σχόλια σε άρθρα μετά τον πρώτο ημιτελικό ή να έχει ακούσει ραδιοφωνικές εκπομπές. Ήμαρτον -με όμικρον και γιώτα, όπως λέει ένας φίλος, με την υποκρισία που βασιλεύει στην Ψωροκώσταινα.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με την παραδοχή ότι όλοι μας ξέραμε. Και τι κάναμε για να το αποτρέψουμε; Τίποτα. Γιατί; Γιατί έτσι βολεύει. Ποιον βολεύει; Τους πάντες. Πρώτα απ’ όλα την εκάστοτε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Εκτός και αν είδατε καμία σοβαρή αντίδραση μετά από διάφορους χουλιγκανισμούς. Εδώ σε ό,τι πιο ακραίο κατεγράφη ποτέ στην (παρα)αθλητική ιστορία, στα γεγονότα της Λαυρίου, βρέθηκαν κάνα – δυο ανάμεσα σε δεκάδες φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας Φιλόπουλου και that’s all. Οι πολιτικοί βολεύονται να εκτονώνονται οι Έλληνες στα γήπεδα. Το γράφω εκλεπτυσμένα. Πετάνε πού και πού μια παρόλα του στυλ «θα λάβουμε μέτρα, θα κάνουμε νέο νόμο, ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή» και «καθαρίζουν». Κάποτε ορισμένοι έξυπνοι είπαν «να κλείσουμε τους συνδέσμους για να καταπολεμήσουμε τη βία». Μακριά νυχτωμένοι. Λες και όλοι όσοι συμμετείχαν στα αίσχη της Τούμπας για παράδειγμα, ήταν οργανωμένοι. Ή παλαιότερα στο «Καραϊσκάκης». Άντε – άντε…

Άπαξ και βολεύεται η πολιτική, τα πράγματα οδεύουν ανεξέλεγκτα. Κάπως έτσι η αστυνομία κάνει ό,τι της γουστάρει, δίχως μυαλό συνήθως να προλάβει καταστάσεις παρά μόνο αφού έχει γίνει το κακό να ρίξει την τελευταία παρτίδα χημικών. Μια άλλη εξυπνάδα – κλισέ σε αυτές τις περιπτώσεις είναι «οι ομάδες να ελέγξουν τους στρατούς». Έχω γνώση από τον Παναθηναϊκό με πολλούς διαφορετικούς προέδρους και ηγεσίες ότι έγιναν σοβαρές προσπάθειες να ελεγχθεί η κατάσταση, υπήρχε σοβαρή επικοινωνία με αρκετούς οπαδούς αλλά πάντα μα πάντα βρίσκονται ένας, δύο, δέκα που δεν ελέγχουν τη βλακεία τους και μαζί με αυτούς άλλοι 50-100 για να λειτουργήσουν ως όχλος και να παρασυρθούν στο γαϊτανάκι της αλητείας.

Πώς λύνονται αυτά; Δεν είμαι διόλου αισιόδοξος ότι γίνεται. Χρειάζεται να το θελήσουν πραγματικά οι πολιτικοί, οι πρόεδροι και οι διοργανώτριες. Να μην ξεκινήσει κανένα πρωτάθλημα εάν δεν φτιαχτούν τα γήπεδα ώστε να διασφαλίζουν βασικά πράγματα περί την ασφάλεια. Να μην υποκύψει η κυβέρνηση σε καμία απειλή ότι η UEFA θα μας πετάξει εκτός διοργανώσεων. Να μπουν κάμερες παντού σε όλα τα γήπεδα και να τεθούν σε λειτουργία. Να πολλαπλασιαστούν οι σεκιούριτι. Να συλλαμβάνονται άμεσα όσοι κάνουν οτιδήποτε και να μην ξαναμπαίνουν στο γήπεδο. Να εφαρμοστούν οι ποινές στους ήδη υπάρχοντες νόμους. Βέβαια η Ελλάδα δεν είναι Αγγλία, όπου όλα αυτά «έπιασαν». Απλούστατα διότι ο λαός μας είναι πλέον απαίδευτος. Δεν λέω να καθόμαστε και να κοιτάμε όσα συμβαίνουν. Αλλά δεν τρέφω και αυταπάτες. Ας γίνουν βέβαια τα παραπάνω και μετά βλέπουμε.

Ο λόγος που δεν υπάρχουν ελπίδες κρύβεται όχι τόσο σε όσα έγιναν στην Τούμπα (ή σε παλαιότερες ανάλογες περιπτώσεις) αλλά σε όσα ακολούθησαν.

Ο Σαββίδης δεν λέει κουβέντα για να δείξει ότι σιχάθηκε η ψυχή του με όσα είδε. Το 2003 στη Ριζούπολη ο Κόκκαλης μιλούσε για μεγαλείο του κόσμου του Ολυμπιακού. Το 2011 στο «Καραϊσκάκης» ο Μαρινάκης έκανε λόγο για διδασκαλία ήθους εκ μέρους των Ερυθρολεύκων. Τα έχουμε ξαναζήσει.

Ο Μαρινάκης υποστήριξε ότι μετά τα όσα συνέβησαν στην Τούμπα, το ποδόσφαιρο πήγε 100 χρόνια πίσω. Προφανώς το «σε γαμ…α» που φώναζε στον Σισέ στα αποδυτήρια του «Καραϊσκάκης» το 2011, πήγε το ποδόσφαιρο μας στο 2211. Ή το κλείσιμο του Αλαφούζου στο ασανσέρ πέρυσι.

Στον Ολυμπιακό έκαναν λόγω στην ανακοίνωσή τους για «το ποδόσφαιρο των ψαριών, των μπανανών, του ξύλου, της αλητείας των μπράβων, των ρατσιστικών συμπεριφορών, των αστυνομικών που αντί να προστατεύουν, έδερναν τους παίκτες μας, των παρατηρητών που έκλειναν τα μάτια τους, των εισαγγελέων που αδιαφορούσαν προκλητικά μπροστά σε αισχρές και έκνομες συμπεριφορές, της ¨έντιμης¨ διαιτησίας του κ. Μάνταλου και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο πιο διεστραμμένος νους».

Ξέχασαν να πουν για το ποδόσφαιρο της βαζελίνης του Ποΐλα, των καρότων σε κάθε ντέρμπι «αιωνίων» στο Φάληρο τα τελευταία έξι χρόνια, του ξύλου στους παίκτες του Παναθηναϊκού το 2011, της αλητείας το 2003 στη Ριζούπολη και των μπράβων το 2013 στο ασανσέρ, τους ήχους μαΐμούς των οπαδών του Ολυμπιακού όποτε ο Σισέ ακουμπούσε τη μπάλα το 2011 (επίσημη καταγγελία του Γάλλου, πέρα από τα δικά μας αυτιά ως μάρτυρες), τα όσα δεν έκαναν οι αστυνομικοί στη Ριζούπολη ή στη χρονιά «Συγγρού όλο ευθεία και μετά αριστερά» ή στο ντου το 2011, τους παρατηρητές που όχι απλά δεν έγραψαν τίποτα αλλά επιβραβεύτηκαν με έμμισθες θέσεις. Όχι δεν θα γράψω τίποτα για διαιτητές, διότι είναι το μόνο σημείο που κανείς δεν μπορεί να αντιπαραθέσει τίποτα στον Ολυμπιακό, τον πιο αδικημένο σύλλογο της τελευταίας 20ετίας.

Όλα τα παραπάνω ως απλή υπενθύμιση σε ανθρώπους που δεν δικαιούνται να ομιλούν, εφόσον ουδέποτε μίλησαν τα προηγούμενα χρόνια.

Εμείς που μιλούσαμε τα προηγούμενα χρόνια -και είμαστε πολύ λίγοι, αφού και μετά τη Ριζούπολη το 90% αποθέωσε τον Ολυμπιακό και κατηγόρησε τους παίκτες του Παναθηναϊκού- μπορούμε με άνεση να πούμε ότι ο κύκλος αλητείας διευρύνθηκε στην Τούμπα. Ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να μιλάει για εξυγίανση όταν χρησιμοποιεί μεθόδους του συστήματος που κατηγορεί. Και κανείς δεν πρέπει να είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του όταν δικαιολογεί τα αίσχη με τα του νόμου της ζούγκλας. Ισχύει για τον κάθε ΠΑΟΚ.

Μια και εδώ στο matigarrida μιλάμε για τον ελληνικό βυθό, η ιστορία της Τούμπας μου θυμίζει τους ψαράδες που επειδή δεν μπορούν να βγάλουν ψάρια με τον παραδοσιακό τρόπο, ρίχνουν ένα δυναμίτη και… όποιον πάρει ο χάρος. Έτσι και αλλιώς απ’ ό,τι διακρίνω όλοι ικανοποιημένοι είναι με αυτό το στυλ. Οι μεν βρήκαν άλλοθι να ζητούν από τον πρόεδρο να κάνει ακόμα χειρότερα, οι δε ανακάλυψαν ότι υπάρχει τρόπος τελικά να πλήξουν το καθεστώς.

Το ποδοσφαιράκι στην Ελλάδα έχει πεθάνει προ πολλού. Τη χαρά της Κυριακής μας την έκλεψαν. Μας απέμειναν κάτι ρομαντικές εκλάμψεις. Έτσι απλά για να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Γιατί κατά τ’ άλλα πάλι καλά που προόδευσε η τεχνολογία και πλέον τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα απέχουν όσο το πάτημα ενός κουμπιού στο τηλεκοντρόλ.

Άντε, την έγραψα κι εγώ την παπάτζα μου και αναλαμβάνω πάσα ευθύνη.

Be Sociable, Share!