Η τελευταία απόφαση του Φερνάντο

PΘα ήταν διαστροφή να ομιλεί κανείς για δικαίωση σε ένα τόσο αρνητικό θέμα όσο ο σοβαρός τραυματισμός του Κώστα Μήτρογλου. Το matigarrida είχε ενημερώσει για το πόσο δύσκολο θα ‘ναι να πάει και να παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ο Έλληνας επιθετικός. Αλήθεια, όμως, υπάρχει ζωή στην επίθεση της Εθνικής χωρίς τον Μήτρογλου;

Αρχικά να θεωρήσουμε δεδομένες τις κλήσεις των Σαμαρά, Σαλπιγγίδη, Γκέκα. Αν σκεφτούμε ότι τον «Σαμ» συνήθως τον τοποθετεί στα άκρα, πιθανώς να πρέπει να τον λογαριάσουμε στους εξτρέμ. Θα έψαχνα συνεπώς για συν δύο επιθετικούς. Ο Φερνάντο Σάντος μάλλον θα πάρει έναν ακόμα. Ποιον;

Αν ο «καθρέφτης» είναι το γήπεδο τότε το ονοματεπώνυμο του εκλεκτού πρέπει να είναι Δημήτρης Παπαδόπουλος. Πολύ καλή σεζόν, η πιο παραγωγική του μετά από εκείνη που «έβγαλε μάτια» στον Παναθηναϊκό του νταμπλ της περιόδου 2003-04. Ταιριάζει στο στυλ της Εθνικής του Σάντος; Φυσικά γιατί και σκοράρει και μαρκάρει και βοηθάει στο άπλωμα του παιχνιδιού, είναι παίκτης ομάδας, ξέρει άριστα από μεγάλες διοργανώσεις και δύσκολα ματς (μέλος της Εθνικής του Euro 2004 ως νεαρός τότε και άκρως ανερχόμενος επιθετικός), διαθέτει προσωπικότητα ηγέτη πλέον μετά από όσα έχει κάνει και όσα έχει δει στην καριέρα του και βέβαια έκανε ένα απίθανο ποδοσφαιρικό come back.

Θεωρητικά υπάρχουν δύο μειονεκτήματα σε αυτή την επιλογή. Πρώτον, εάν δεν είναι βασικός ο «Παπ» έχει δείξει ότι δύσκολα βρίσκει δίχτυα όταν έρχεται από τον πάγκο. Οι αριθμοί το μαρτυρούν. Ένα γκολ σε ροή αγώνα -και δύο με πέναλτι- πέτυχε σε 22 αγώνες πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό προερχόμενος από τον πάγκο, κανένα στα 10 ως αναπληρωματικός στη Λέτσε, 1/6 στη Ντινάμο Ζάγκρεμπ, κανένα σε 11 ματς στη Θέλτα, κανένα σε επτά στον Λεβαδειακό, κανένα στα δύο φετινά στον Ατρόμητο. Δεύτερον, έχει παρόμοιο σωματότυπο με τον Σαλπιγγίδη και πολύ μακρινό από εκείνον του Μήτρογλου.

Υπάρχει εναλλακτική για τον Σάντος; Η πιο ορθολογική φαίνεται να είναι ο Στέφανος Αθανασιάδης. Πολύ παραγωγική σεζόν για τον Κλάους με 15 γκολ σε Ελλάδα και Ευρώπη και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις σκόραρε με μισή φάση (Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο, Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκης»), κάτι απόλυτα χρήσιμο στον τρόπο παιχνιδιού της Εθνικής. Έναντι του Παπαδόπουλου πλεονεκτεί στο ύψος και μειονεκτεί στο πόσο βοηθάει με «σπάσιμο» της μπάλας στους συμπαίκτες του, στις ελάχιστες παραστάσεις του από παιχνίδια τέτοιου επιπέδου, μα κυρίως ότι είναι κάπως μακριά από το… πνεύμα της Εθνικής. Βέβαια ο Σάντος τον γνωρίζει άριστα.

Επαναλαμβάνω πως θα έπαιρνα δύο. Άρα αυτούς τους δύο.

Από την άλλη η Εθνική μας είναι τυχερή. Σε μια φουρνιά χωρίς τους μεγάλους killer, φέτος αρκετοί Έλληνες σέντερ φορ έκαναν φέτος την καλύτερη τους χρονιά. Στα 12 γκολ έφτασαν ο Βαγγέλης Μάντζιος και ο Αντώνης Πετρόπουλος, ακόμα και ο Χρήστος Αραβίδης, ο οποίος δεν είναι σέντερ φορ αλλά σκοράρει, στα 11 μαζί με το Κύπελλο ο Θανάσης Παπάζογλου, στα 9 μαζί με το Κύπελλο ο Δημήτρης Διαμαντάκος. Πλην του Αραβίδη οι άλλοι τέσσερις είναι κοντά στη λογική ενός «χτισμένου» κλασικού σέντερ φορ. Άλλοι παίζουν πολύ με πλάτη (Παπάζογλου, Πετρόπουλος), άλλοι είναι πιο τεχνίτες και θέλουν τη μπάλα φάτσα με το τέρμα (Μάντζιος, Διαμαντάκος).

Μα, από όλους αυτούς μόνο ο Μάντζιος έχει φορέσει το εθνόσημο της Ανδρών και αυτός τελευταία φορά πριν έξι χρόνια. Ελάχιστοι προπονητές παγκοσμίως θα έπαιρναν την απόφαση να καλέσουν για πρώτη φορά σε Εθνική ομάδα για τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, παίκτη που δεν έχει παίξει ούτε φιλικό. Ανήκει ο Σάντος σε αυτό το κλειστό κλαμπ τζογαδόρων προπονητών; Όχι. Εκτός και αν γίνει ξαφνικά στους τελευταίους μήνες του στην Εθνική Ελλάδας.

Be Sociable, Share!