«Τι ζητάτε βρε παιδιά μέσα στην αναποδιά»

Ήταν από τις στιγμές που μένουν χαραγμένες το αμήχανο χαμόγελο του Γιάννη Αναστασίου στη συνέντευξη Τύπου όταν άκουσε ερώτηση για τη στάση που θα κρατήσει ο Παναθηναϊκός στον αγώνα ζωής – θανάτου για την Ξάνθη την Κυριακή, με δεδομένες τις «ζωγραφιές» που συμβαίνουν γύρω. Η λέξη «ζωγραφιές» δεν είναι κοντά στον ποδοσφαιρικό πολιτισμό του τεχνικού του Παναθηναϊκού δεδομένης της πολυετούς παρουσίας του στο εξωτερικό. Ίσως γι’ αυτό με αυτό το αμήχανο χαμόγελο –μου- ζήτησε επεξήγηση για τον… καλλιτεχνικό όρο. Η σωστή απάντηση βέβαια δεν είναι αυτή που του έδωσα («δεν μπορώ γιατί θα με καλέσει ο αθλητικός εισαγγελέας») αλλά μια απλή ανάλυση των τελευταίων αγωνιστικών.

Έγιναν πολλά και στην 33η. Από τα κλασικά σφυρίγματα υπέρ της Βέροιας έως την Καλλονή που έβαλε γκολ στο 2’ για να μην υπάρχει άγχος. Είχαμε και τα στρέιτ, αντρικά. Του ΟΦΗ με την Ξάνθη και του Απόλλωνα με τον Εργοτέλη. Μπράβο στις ομάδες της Κρήτης που έπαιξαν έτσι. Ανήκουν σε φιλολογικό και κακοηθέστατο επίπεδο οι κρίσεις ότι δεν είχαν δείξει ανάλογο πάθος σε πρόσφατα ματς (με Καλλονή, Λεβαδειακό, Ολυμπιακό). Άλλα ματς σου βγαίνουν, άλλο όχι. Έπαιξαν μέχρι και ξύλο λέει στην Κρήτη αν και ο ΟΦΗ ήταν αδιάφορος βαθμολογικά. Έκανε λέει καθυστερήσεις ο Εργοτέλης για να κρατήσει την ισοπαλία ενώ δεν του καίγονταν καρφί. Αυτά πρέπει να τα επιβραβεύουμε, γιατί αυτό ζητάμε ως αντίδοτο στις «ζωγραφιές». Αρκεί βέβαια να ισχύει σε όλα τα παιχνίδια, με κάθε αντίπαλο, ανεξάρτητα εάν είναι με τους απέναντι ή σε αντάρτικο και δεν ανήκει στο δικό μας γκρουπ.

Τα ωραιότερα συνέβησαν στα Γιάννενα (όχι με δυο παπούτσια πάνινα). Ο ΠΑΣ ήθελε βαθμούς για να σωθεί διότι τελευταία αγωνιστική με τον απρόσμενο Άρη τρέχα- γύρευε. Του ‘φτανε υπό συνθήκες και ο βαθμός –λέω εγώ- στο ματς με τον Ολυμπιακό. Αλλά αν σου… στραβώσει η κατάσταση στην αρχή, άντε να το φτιάξεις μετά. Έτσι ήρθε γκολ στο 1ο, γκολ και στο 14ο λεπτό. Και «την πέφτουν» όλοι στον Μίτσελ τώρα. Ξαφνικά θυμήθηκαν ότι ο Ολυμπιακός έχει χάσει πολλά ματς μαζεμένα. Ξεχνούν, όμως. Τι; Ότι συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Ειδικά στον Ολυμπιακό έχει ξανασυμβεί.

Οκτώ χρόνια πριν -εν μέσω βραβεύσεων του Κομπότη στον Θεοδωρίδη και σε κλίμα συγκίνησης- ο Λεβαδειακός βρέθηκε να προηγείται 3-0 του Ολυμπιακού στο 17’. Ο Κομπότης ήθελε νίκη για να ελπίζει γιατί αλλιώς έπεφτε μία αγωνιστική πριν το τέλος. Και την πήρε, έστω και αν στο τέλος το σκορ μαζεύετηκε στο 3-2. Τελικά τότε έπεσε βέβαια ο Κομπότης γιατί έχασε από τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο αλλά τι να κάνεις… Προλαβαίνω τους κακεντρεχείς, όχι ο Ολυμπιακός δεν θα επαναλάβει φέτος ό,τι έγινε εκείνη τη σεζόν (2005-06) την τελευταία αγωνιστική όπου έφερε 0-0 με τον Ιωνικό στο «Καραϊσκάκης», βαθμός που διατήρησε στην κατηγορία την ομάδα της Νίκαιας. Ούτε αυτό που συνέβη προ διετίας όταν ηττήθηκε από την προτελευταία τότε Κέρκυρα στο «Καραϊσκάκης» με 1-0, αποτέλεσμα που τελικά την κράτησε στα σαλόνια. Πλέον παίζει με τον Απόλλωνα και όπως και να το κάνεις άλλο Ιωνικός, άλλο Κέρκυρα και άλλο Απόλλων.

Υπάρχει ένα τραγούδι που ταιριάζει απόλυτα στο ματς των Ιωαννίνων, τραγουδισμένο από τη Δήμητρα Γαλάνη το μακρινό 1975 και ονομάζεται «δώδεκα τρελά παιδιά». Δηλαδή οι 11 που προτίμησε ο Μίτσελ να παίξουν στα Γιάννενα και ο ίδιος. «Δώδεκα τρελά παιδιά πήραν δρόμο μια βραδιά, τι ζητάτε βρε παιδιά μέσα στην αναποδιά», λέει ο στίχος. Τι να κάνεις; Της μοίρας γραφτό ήταν…

 

Be Sociable, Share!