Livin’ in a happy nation (ή μήπως «ωπ, σκοντάψαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες»)

i-despinisΤου ‘χει κάνει τελικά τεράστια ζημιά του Ολυμπιακού εκείνη η εβδομάδα στο τέλος Φεβρουαρίου με αρχές Μαρτίου. Η αρχή του κακού έγινε στη σπουδαία εμφάνιση στον αγώνα του «Καραϊσκάκης» με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. «Φούσκωσαν» μυαλά και περισσότερο απ’ όλων της διοίκησης, του προπονητή, των ποδοσφαιριστών. Για φιέστα τίτλου με πεντάρα ετοιμάζονταν λίγες ημέρες μετά κόντρα στον Παναθηναϊκό. Και ήρθε η σφαλιάρα. Τι σφαλιάρα δηλαδή, κατραπακιά ολκής. Εκεί χάθηκε η μπάλα. Και ακόμα αναζητείται. Το στόρι μιας… happy nation που θα διέλυε όλα τα ρεκόρ στην Ελλάδα και θα σάρωνε στην Ευρώπη κινδυνεύει να κλείσει με φινάλε που θα το θυμούνται χρόνια στο λιμάνι. Στον πλανήτη happy ζούσε ο Ολυμπιακός μέχρι τον Φεβρουάριο με πρωτάθλημα «καθαρισμένο», ρεκόρ να απειλούνται, πρόκριση στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ να έρχεται. Και τώρα ψάχνει τα χάπια του…

Ο Μίτσελ είναι ο πρώτος που κατάλαβε τη μπόρα να ‘ρχεται. Στην αρχή, με τη συντριβή από τον Παναθηναϊκό, «ψάχτηκε» λίγο αλλά δεν θορυβήθηκε τρομερά. Όπως κανείς στο λιμάνι. Μετά ήρθε η ήττα από τον ΠΑΟΚ με την κουβέντα να βολεύεται στη μη αποβολή του πυγμάχου Ινσαουράλδε. Ο αποκλεισμός τη Γιουνάιτεντ τα έκανε κάπως στριμωγμένα τα πράγματα. Δεν σώθηκε η κατάσταση ούτε από τη φιέστα κεκλεισμένων των θυρών με τον Πανθρακικό, ούτε από το -ασχολίαστο- ματς με τον Εργοτέλη. Η τέταρτη ήττα σε ένα μήνα ήρθε από τον Αστέρα Τρίπολης. Και πάλι η διαιτησία ξεπήδησε ως καραμέλα στον ουρανίσκο. Άγευστη πια, απλά για πιπίλισμα. Ο Μάρτιος έκλεισε με ένα ρεσιτάλ ανυπαρξίας με τον Άρη σε ματς που στο πρώτο ημίχρονο ο Ολυμπιακός δεν έκανε φάση και σώθηκε από δοκάρια και Ρομπέρτο.

Με τον ΠΑΟΚ στο Κύπελλο ο Μίτσελ ζούσε το ματς πιο νευρικός από ποτέ. Κατάλαβε τι σήμαινε «πιάνοντας» την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και φυσικά ακούγοντας τον πρόεδρο της ομάδας του να μιλάει ως οπαδός στους ποδοσφαιριστές για ξέπλυμα του 0-3 και άλλα περί ανίκητης ομάδας. Τώρα πια ξέρει καλά ότι στην Τούμπα παίζει κάτι παραπάνω από μια πρόκριση.

Οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού το πήραν τελευταίοι το μήνυμα. Και μπήκαν στην αναμέτρηση με τον ΠΑΟΚ καμικάζι. 25 λεπτά από το σβέρκο τον έπιασαν τον αντίπαλο. Αλλά το γκολ του ΠΑΟΚ θόλωσε το μυαλό. Με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν να αξιοποιήσουν την κατάσταση που διαμόρφωσε ο διεθνής διαιτητής Καλογερόπουλος (τι εννοείτε όταν λέτε «δεν είναι διεθνής ο Καλογερόπουλος»; Και τότε γιατί ορίστηκε σε τόσο δύσκολο παιχνίδι; Για ρίξτε ξανά μια ματιά στον πίνακα των διεθνών σε τέσσερις μήνες).

Ξέρετε, στο ποδόσφαιρο ο ρυθμός δεν είναι ένας μοχλός που τον ανεβοκατεβάζεις όπως κάνουμε την Πρωτοχρονιά με τον διακόπτη γενικής ασφάλειας στο σπίτι μας. Όταν τον έχεις, παίζεις καλά ακόμα και εάν ατομικά δεν σκίζει ο κάθε παίκτης. Όταν τον χάνεις, δεν μπορείς να τον επαναφέρεις όποτε θέλεις. Τα πρώτα 25 λεπτά του Ολυμπιακού στο ματς Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν αποτέλεσμα του επιθυμητού υψηλού ρυθμού, αλλά η βραχυκυκλωματική αντίδραση μιας ομάδας που έχει πάθει μπλακ άουτ εδώ και ένα μήνα και παλεύει με την πλάτη στον τοίχο να επανέρθει. Γι΄αυτό το γκολ του ΠΑΟΚ… έκαψε όλα τα συστήματα του Ολυμπιακού.

Δεν είμαι μάντης για να προβλέψω ποιος θα προκριθεί στον τελικό. Με την ατμόσφαιρα που φαντάζομαι πως θα επικρατεί στην Τούμπα, η κατάσταση δεν θα είναι εύκολη για κανέναν. Η πίεση περνάει στον ΠΑΟΚ, ο οποίος δεν –με- πείθει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Για να δούμε ποιος θα αντέξει. Πάντως, εάν δεν αντέξει ο Ολυμπιακός, ξεχάστε τα σλόγκαν «πετυχημένη χρονιά» κτλ.

Για τα λοιπά του ματς στο Καραϊσκάκης που γίνεται πολλή κουβέντα, θα θυμίσω μερικά λόγια. «Θα σας πω και για δυο περιπτώσεις που είδα, τη μια από την τηλεόραση και την άλλη στο γήπεδο και δε μου άρεσαν καθόλου. Μιλάω για μια περίπτωση στην Τούμπα με τον Εντινγκά και μια με τον Πέρεζ στο Ηράκλειο. Ο ένας δέχτηκε χτύπημα εκτός φάσης, ο άλλος ένα δολοφονικό μαρκάρισμα! Εκείνη τη στιγμή έπρεπε και οι δέκα υπόλοιποι να είσαστε δίπλα τους! Να γυαλίζει το μάτι σας! Ο Ολυμπιακός ποτέ δε θέλω να παίζει βρώμικα, δεν το χρειάζεται, μιλάει η ποιότητα του. Μέσα στο γήπεδο θέλω να είστε μια γροθιά. Και οι νέοι ειδικά πρέπει να ξέρουν ότι ο Ολυμπιακός εδώ και σχεδόν ένα αιώνα χαρακτηρίζεται από τον τσαμπουκά και το πάθος». Ποιος τα είπε αυτά και πού ταιριάζουν; Πώς το έλεγε η Τζένη Καρέζη αντικρίζοντας τον Αλέκο Αλεξανδράκη στη διαχρονική κωμωδία «Δεσποινίς διευθυντής»; «Ωπ, σκοντάψαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες»…

 

Be Sociable, Share!