Με χαλασμένο ρολόι στο ραντεβού με την ιστορία του

high_Έχω πολλούς κοντινούς μου ανθρώπους φίλους του Ολυμπιακού (όχι γαύρους, έχει μεγάλη διαφορά). Μερικοί σαν πραγματικά αδέρφια μου. Από αυτούς που θα τρέξουν για σένα στην ανάγκη βρέξει -χιονίσει, θα σου κάνουν καζούρα για την ομάδα, θα δεχθούν καζούρα για τη δική τους. Λέω αυτό το άρθρο να το αφιερώσω σε αυτούς. Με την ελπίδα να το διαβάσουν (αν και ξέρω ότι όταν έχουν χρόνο διαβάζουν το φιλαράκι τους τον Παναθηναϊκό)!

Ναι, ήταν η ευκαιρία να γράψει ιστορία ο Ολυμπιακός. Να κάνει τη μεγαλύτερη πρόκρισή του στην Ευρώπη. Κοτζάμ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα απέκλειε. Σε προημιτελικά Τσάμπιονς Λιγκ θα πήγαινε. Γιατί δεν τα κατάφερε κατά την ταπεινή ποδοσφαιρική μου ματιά; Για πάμε να δούμε.

Υπάρχουν προφανείς μα και τόσο ρηχές προσεγγίσεις. Αποκλείστηκε λέει γιατί δεν έβαλε γκολ. Υπέροχο! Αποκλείστηκε λέει γιατί έτσι ήθελε η UEFA με τον διαιτητή που τα έβλεπε όλα Γιουνάιτεντ. Θεσπέσιο. Ευτυχώς δεν πληρώνω από την τσέπη μου όσους κάνουν τέτοιες αναλύσεις.

Κατά την κρίση μου ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε γιατί:

-          Πήγε να αντιμετωπίσει τη Γιουνάιτεντ στο «Ολντ Τράφορντ» χωρίς να αλλάξει τη συνταγή του πρώτου αγώνα. Θα πει κανείς «και γιατί να την αλλάξει; Πετυχημένη δεν ήταν;». Ήταν. Αλλά σε άλλο παιχνίδι. Σε ματς στο «Καραϊσκάκης» με τον κόσμο δίπλα σου, σε γνωστά λημέρια, με αντίπαλο που είχε την αφέλεια ότι αν και αγωνιστικό κουφάρι μπορεί να σε κερδίσει με τη φανέλα. Και βέβαια φιλαράκια μου για να τα λέμε όλα, σε αγώνα όπου όλα μα όλα του πήγαν δεξιά του Ολυμπιακού. Από το γκολ του Μανιάτη μέχρι το τετ α τετ του Φαν Πέρσι και από τον τέλειο αγώνα του Εντινγκά έως τον παντελώς αδιάβαστο Μόιες.

Ξέρω αγαπημένοι μου φίλοι ότι μισήσατε και κατηγορήσατε το «τσούκου τσούκου μπολ» όπως το λέγατε του Παναθηναϊκού του Κυράστα στην Ευρώπη. Θα ήταν πολύ χρήσιμο να το είχε μελετήσει ο Μίτσελ για να μπορεί να το εφαρμόσει. Κυρίως στο πρώτο ημίχρονο όταν η αφέλεια περίσσευε. Εκεί που έπρεπε να «παγώσει» το τέμπο.

-          Ο Μίτσελ είναι ένας καλός προπονητής αλλά όχι επιπέδου να πάρει μια πρόκριση χάρη στο «διάβασμά» του. Ο Μίτσελ «δέθηκε κόμπο» από τον Μόιες. Το ίδιο –με πολύ διαφορετικό τρόπο- είχε συμβεί με τον Αναστασίου. Για την ακρίβεια ο Ισπανός έπεσε στην παγίδα που του έστησαν οι δύο προπονητές. Ο καθένας με άλλο τρόπο. Ο Μόιες έβαλε τον Γκιγκς στα χαφ και μπλόκαρε τον Μίτσελ. Ο 40χρονος παιχταράς –βαλσαμώστε τον τώρα!- Ράιν ήταν αυτός που έλειπε από τη Γιουνάιτεντ. Αγωνιστικά συνδετικός κρίκος στη μεσαία γραμμή, με τη γνωστή παροιμιώδη ηρεμία του να απλώσει το παιχνίδι και να μοιράσει σωστά στους συμπαίκτες του τη μπάλα. Ψυχολογικά ο ηγέτης που βάζει από πίσω του όλους τους συμπαίκτες του και χαράζει την πορεία. Διότι απλούστατα ο Γκιγκς στη Γιουνάιτεντ είναι ζωντανός θρύλος. Όταν τον βλέπεις να τρέχει και να πρεσάρει από τον Εντινγκά έως τον Ρομπέρτο, το μόνο που έχεις να κάνεις ως συμπαίκτης του είναι να τον ακολουθήσεις. Πήρε πολύ ώρα στον Μίτσελ να καταλάβει τι συνέβαινε με τον Γκιγκς στον άξονα.

-          Ο Ολυμπιακός μπήκε στο ματς για να σκοράρει. Κάποτε ο Κάτανετς «φαγώθηκε» γιατί είπε τη σωστότερη ατάκα προπονητή Ολυμπιακού περί ψύχωσης για τον τίτλο. Δημιουργήθηκε ψύχωση εντός των Ερυθρόλευκων ότι όλο το ματς στο Μάντσεστερ κρέμεται από ένα γκολ τους. Στήθηκε όλη η ψυχολογική προετοιμασία της ομάδας πάνω εκεί. Σας προτρέπω να ανατρέξετε σε δηλώσεις παικτών αλλά και του Μίτσελ, πριν τη ρεβάνς. Θα εκπλαγείτε απ’ το μέγεθος του επηρεασμού τους. Έτσι είναι όμως ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη. Καταπιέζει ψυχολογικά τον εαυτό του με φανφάρες και φληναφήματα. Ακριβώς αυτό συνέβη και στο ντέρμπι «αιωνίων» με τις φοβερές φιέστες τίτλου που ετοιμάζονταν και τα ρεκόρ που θα έσπαγαν, τα ίδια και στην Τούμπα, τα ίδια με το αήττητο κ.α.

Αποτέλεσμα; Από το πρώτο λεπτό ο Ολυμπιακός να κυνηγάει το γκολ και την κατοχή μπάλας για να δημιουργήσει. Θα χαρώ πολύ εάν έβγαινε ένας μάγκας πριν το ματς για να πει «εγώ θέλω να παίξουμε σαν Ολυμπιακός αυτό που ξέρουμε, επίθεση. Και ας αποκλειστούμε. Θα το έχουμε κάνει με τον τρόπο μας». Επειδή δεν το άκουσα από κανέναν, ας μην γίνει τώρα η σχετική επίκληση. Μπορεί κανείς να πει ότι ο Ολυμπιακός του Μίτσελ είναι μαθημένος να επιτίθεται. Εάν αυτό είναι αλήθεια τότε πώς στο καλό τα καλύτερα τακτικά παιχνίδια του φέτος έγιναν με προσοχή στα ανασταλτικά και δίχως απαραίτητα να έχει κατοχή μπάλας (Μπενφίκα, Παρί εκτός). Πού ξανακούστηκε να είναι το σκορ 1-0 εναντίον σου, να τελειώνει το ημίχρονο και εσύ να μην πας να το διαχειριστείς αλλά να βγαίνεις ψηλά μαζικά για να πιέσεις. Αφού κατάφερε ο Ολυμπιακός να δεχθεί γκολ σε transition από τη φετινή Γιουνάιτεντ είναι άξιος της μοίρας του.

Βέβαια και εδώ αποδεικνύεται ότι ο Μίτσελ δεν «διαβάζει» τα λάθη του. Του το ‘χε … φωνάξει ο Αναστασίου με τον τρόπο που τον αντιμετώπισε. Είχε πει στους παίκτες του να «χτυπήσουν» το κακό αμυντικό transition του Ολυμπιακού. Θυμηθείτε τα πρώτα δύο γκολ του Παναθηναϊκού. Θυμηθείτε το δεύτερο γκολ της Γιουνάιτεντ και το κερδισμένο φάουλ για το τρίτο. Ας δούμε μαζί τα κοινά. Ανύπαρκτη αντιμετώπιση στο χάσιμο της μπάλας (ο λόγος που ο Ζιλμπέρτο Σίλβα ήταν για χρόνια βασικός στη Σελεσάο, διότι ήταν κορυφαίος στην τοποθέτηση όταν η ομάδα του έχανε τη μπάλα), σε άλλο γαλαξία τα αμυντικά χαφ και δύο πρόσωπα κλειδί: Εντινγκά και Μανωλάς. Βάλτε ριπλέι τα γκολ που σας έγραψα στα δύο ματς και θα δείτε τα τεράστια λάθη και των δύο.

-          Διαχείριση διαμορφωθείσας κατάστασης από προπονητή και παίκτες. Για το πώς έφτασε μέχρι το 2-0 τα είπαμε. Ας δούμε και τα του δεύτερου ημιχρόνου. Ξέρεις ότι είσαι πια ίσα βάρκα ίσα πανιά με το πρώτο ματς. Και έχεις 45 λεπτά μέσα στο «Ολντ Τράφορντ» έχοντας κατορθώσει να αφυπνίσεις την ευρισκόμενη σε χειμερία νάρκη αρκούδα. Τι κάνεις; Πρωτίστως μπαίνεις με πλάνο να κρατήσεις μπάλα, να ρίξεις το ρυθμό, να σπαταλήσεις λεπτά, να μην βγεις μαζικά μπροστά αλλά με λίγους καλούς χειριστές. Άρα τι μπορείς να κάνεις; Βάζεις καλούς χειριστές. Έχεις δύο στον πάγκο. Νομίζω ότι το ματς «φώναζε» για Μασάδο στο 46’ και όχι στο 74’ που μπήκε και Σάμαρη. Το κόλπο απλό. Ο Μανιάτης πάει δεξί μπακ, βγαίνει ο Σαλίνο και μπαίνει ο Μασάδο. Ανάλογα με το πώς κυλάει το ματς, μπορεί να πάει μετά πλάγια ο Μασάδο, να βγει ο Πέρες και να μπει ο Σάμαρης. Φρέσκα πόδια, ενέργεια, σουτ από μακριά, καλός χειρισμός μπάλας. Αντ’ αυτών πρώτη αλλαγή στο 57’ με Βαλντές να μπαίνει και να χάνεται, όπως σε όλα τα σοβαρά ματς που έπαιξε, δεύτερη σωστή αλλά αργοπορημένη στο 74’ με Μασάδο και τρίτη στο 82’ με τον πιτσιρικά Βέργο που δεν έχει καν παίξει στο αδιάφορο πια ελληνικό πρωτάθλημα.

Δεν ξεχνιέμαι. Για τα μαύρα χάλια του Παναθηναϊκού στην Κρήτη θα τα γράψω το πρωί.

Be Sociable, Share!