Έφαγε το τυράκι

cheeseΝόμος –πρέπει να- είναι στη δουλειά μας η καταγραφή της πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα φέτος στον Παναθηναϊκό «φωνάζει» ότι έχει γίνει σημαντική αγωνιστική προσπάθεια, ίσως στο όριο της υπέρβασης δυνατοτήτων του συγκεκριμένου ρόστερ. Να δοθούν credit στον Αλαφούζο για τις επιλογές του, να δοθούν στον Νταμπίζα για τις δικές του, ασφαλώς και να δοθούν και στον Αναστασίου. Άλλωστε ο τελευταίος έχει πιστωθεί το μεγαλύτερο μέρος –και ορθώς- της σύνθλιψης των αντιπάλων του στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκης» και στην αναμέτρηση με τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο. Για να είμαστε, λοιπόν, σωστοί οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η ήττα στον ημιτελικό Κυπέλλου από τον ΟΦΗ χρεώνεται σε μεγάλο βαθμό στον Αναστασίου. Και απ’ ό,τι καταλαβαίνω εντός του Παναθηναϊκού υπάρχει ανάλογη αντιμετώπιση.

Για ανεξιχνίαστο κατ’ εμέ λόγο, ο Αναστασίου υπερτίμησε τον ΟΦΗ. Δεν γράφω «τον φοβήθηκε» γιατί το θεωρώ… βαρύ. Ίσως είναι η μόνη ομάδα πλην Ολυμπιακού που μελέτησε τόσο πολύ και προσάρμοσε τόσο το παιχνίδι της ομάδας του σε αυτήν. Δεν το έκανε μόνο στο Κύπελλο αλλά και στο πρωτάθλημα, όταν –θυμίζω- τοποθέτησε τον Κουτρουμπή σε ρόλο αμυντικού χαφ για να κόβει τα περάσματα στον Παπάζογλου. Προσοχή: η εικόνα του Παναθηναϊκού στην αναμέτρηση των δύο ομάδων στο πρωτάθλημα ήταν χειρότερη και ας μην ηττήθηκε τότε. Έτερον εκάτερον.

Ο Αναστασίου άλλαξε το σύστημά του από 4-4-2 (σε ρόμβο) στο 4-2-3-1. Κράτησε στον πάγκο δύο επιθετικούς (Καρέλη, Κλωναρίδη) και επιχείρησε να φορτώσει τον άξονα στη μεσαία γραμμή με τον Δώνη στο πλευρό του Μέντες. Κατανοώ απόλυτα ότι ο Αναστασίου διέγνωσε με ευκολία στα προηγούμενα ματς ότι ο Μέντες είναι ένας άλλος παίκτης μετά τον τραυματισμό του και θυμίζει έντονα τον Ολλανδό που αμφισβητούνταν έντονα το πρώτο δίμηνο στην Ελλάδα. Ήθελε να του βάλει κάποιον στο πλευρό του και αφού δεν είχε τον Λαγό και με ανέτοιμο τον Πράνιτς, σκέφτηκε τον Δώνη. Έναν παίκτη που δεν εμπιστεύτηκε σε άλλα πολύ πιο εύκολα και χαλαρά ματς στο πρωτάθλημα αλλά έκρινε σκόπιμο να τον ρίξει στη φωτιά ενός ημιτελικού Κυπέλλου. Προφανώς δεν ήθελε να ανακατέψει πολύ την ομάδα γι’ αυτό και δεν προτίμησε να τραβήξει στον άξονα τον Αμπεΐντ ή τον Ζέκα, χρησιμοποιώντας στα άκρα τον Κλωναρίδη ή τον Καρέλη. Δεν του βγήκε όμως και από εκεί άρχισε να χάνεται η ισορροπία.

Ο Παναθηναϊκός δεν είχε ούτε καλή κυκλοφορία μπάλας (αφού ο Μέντες είχε κακές τοποθετήσεις και δεν έπαιρνε μπάλα να οργανώσει), ούτε κίνηση από τα πλάγια (Ζέκα σε κακή μέρα, Τριανταφυλλόπουλος επιθετικά πάντα μένει ρηχά, Νάνο μπλοκαρισμένος από το «διάβασμα» του Σα Πίντο, Αμπεΐντ ο μοναδικός που κάτι προσπαθούσε να κάνει αλλά και αυτά ημιτελή). Παράλληλα ο Μπεργκ μόνος και εγκλωβισμένος αδυνατούσε να συνδράμει στην κυκλοφορία της μπάλας.

Με λίγα λόγια και απλά ο Αναστασίου έψαξε να διασφαλίσει το μηδέν. Και δεν απείχε πραγματικά από αυτό. Αλλά ακόμα και εάν το αποτέλεσμα έμενε στη «λευκή» ισοπαλία, δεν θα μετέτρεπε σε σωστή την προσέγγιση του αγώνα από πλευράς προπονητή του Παναθηναϊκού. Γιατί απλούστατα στα διπλά ματς Κυπέλλου η μεγαλύτερη παγίδα είναι να σκέφτεσαι από τον πρώτο αγώνα το… μαξιλαράκι της ρεβάνς. Την ώρα που στο Ηράκλειο ετοιμάζονταν μέρες για την ευκαιρία της 24ετίας, στο Τριφύλλι η νοοτροπία ήταν -και παρέμεινε για αρκετούς απ’ ό,τι διαπίστωσα και μετά το πρώτο ματς- «έχουμε τη ρεβάνς στη Λεωφόρο».

Α, και κάτι άλλο. Ναι, ο Παππάς σφύριζε πολύ. Αλλά ο Παναθηναϊκός δεν είχε ρυθμό στο παιχνίδι του επειδή προδόθηκε από τη φιλοσοφία του, όχι επειδή τον πήγε κόντρα ο διαιτητής. Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο μάλλον έχουν μνήμη χρυσόψαρου και λησμονούν πραγματικά επιστημονικές διαιτησίες του παρελθόντος. Απόδειξη ότι δεν έφταιγε ο διαιτητής ήταν το εικοσάλεπτο 55’-75’ όταν με την είσοδο του Καρέλη ο Παναθηναϊκός βρήκε τρόπο να απειλήσει και να αποκτήσει έστω και για λίγο ρυθμό. Και επειδή η μπάλα τιμωρεί, το γκολ του ΟΦΗ ήρθε στο καλύτερο διάστημα του Τριφυλλιού στο ματς.

Τώρα; Τρεχάτε ποδαράκια μου. Φυσικά και μπορεί να το ανατρέψει ο Παναθηναϊκός στη ρεβάνς. Θα είναι, όμως, μια πολύ δύσκολη αποστολή, η οποία δεν θα «σηκώνει» λάθη. Ούτε τακτικής από τον προπονητή, ούτε ατομικά από τους ποδοσφαιριστές. Η πρόκριση στον τελικό εάν έρθει, θα έρθει μέσα από τον Παναθηναϊκό του ματς με τον ΠΑΟΚ και τον Άρη στη Λεωφόρο. Με ποδόσφαιρο κυριαρχίας, με υπεραριθμία στα πλάγια, με γεμάτη αντίπαλη περιοχή, με τις γραμμές να είναι κοντά δίχως αποστάσεις.

Be Sociable, Share!