Το χειροκρότημα και η Ήβη που δεν φαντάζεσαι τι κρύβει

maxresdefaultΚατά την κοινότυπη δήλωση ποδοσφαιριστών και προπονητών «εάν ο κόσμος μας στεναχωριέται μια φορά που δεν νικάμε, εμείς στεναχωριόμαστε δέκα», έχω να πω σε όσους όλο το διάστημα μου στέλνουν μηνύματα να γράψω στο σάιτ, ότι εμένα μου λείπει περισσότερο. Υπάρχουν ορισμένα ζητήματα, όμως, τα οποία στην παρούσα φάση δεν αφήνουν και πολύ ελεύθερο χρόνο. Τώρα που ξέκλεψα λίγο θα γράψω. Πρώτα για το αγωνιστικό του Παναθηναϊκού, μετά για όσα είδα από αυτή την αγωνιστική και τέλος για κάτι σκόρπια του… βυθού. Πάμε πρώτα με Παναθηναϊκό.

Η τριάδα αγώνων στη Λεωφόρο βοήθησε πολύ το Τριφύλλι. Η δύναμη της έδρας είναι φοβερή. Η Λεωφόρος δεν έχει γεμίσει σε κανένα παιχνίδι, απέχει δε αρκετά από αυτό. Και όμως με 10.000 κόσμο, εκ των οποίων το 70% συμμετέχει στην εξέδρα, όλα γίνονται. Μόνη της η εξέδρα δεν κερδίζει κανένα ματς. Πλην όμως με τόση θετική ενέργεια προς την ομάδα που προκύπτει, είναι πασιφανές ότι όλοι οι παίκτες και κυρίως οι πιτσιρικάδες, παίρνουν τα πάνω τους. Όταν π.χ. ο Τριανταφυλλόπουλος κάνει λάθος πάσα στην ανάπτυξη γιατί απλά δεν είναι μπακ αλλά στόπερ, η εξέδρα δεν μουρμουράει ή ακόμα χειρότερα δεν βρίζει. Χειροκροτάει. Ειδοποιός διαφορά! Ή όταν π.χ. ο Ζέκα δεν «τραβάει», ακούει το χειροκρότημα και «τρελαίνεται» δίνοντας διπλή ενέργεια για να καταφέρει να του έρθει το ματς όπως θέλει.

Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο είναι ο χρόνος. Πέρασαν οι μέρες και ο Σίλντενφελντ επανήρθε, βελτιώνοντας την εικόνα της άμυνας αλλά και της πρώτης πάσας. Πέρασε ο καιρός και ο Πράνιτς μπορεί να παίξει πλέον πάνω από 20 λεπτά σαν κανονικός Πράνιτς. Μαζί μπήκε ο Κλωναρίδης και πλέον ο Φιγκερόα. Βρήκε το ρυθμό του ο Μπεργκ, ανεβαίνει ο Νάνο, παίρνει τις ευκαιρίες πια ο Ντίνας, παίζει η αποκάλυψη της σεζόν (για μένα) Λαγός αντί του άνευρου Μέντες. Πάνε να το πάρουν λίγο πάνω τους οι έμπειροι. Και αυτό μόνο καλό είναι για τους Πράσινους. Διότι οι νεαροί περιμένουν από τους μεγαλύτερους να βγουν μπροστά. Και αυτοί οι… τελειωμένοι Μπεργκ, Πράνιτς, Φιγκερόα, παίζουν ακόμα!

Το τρίτο είναι ο Αναστασίου. Αφού άντεξε ο άνθρωπος με την προπονητολογία που αναπτύχθηκε πρώτα μέσα από τον Παναθηναϊκό και μετά από τους δημοσιογράφους (λυπάμαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια, όσες διαψεύσεις και αν γίνουν, όσα… ΑΡΔ και να γράψουν κάποιοι), μαγκιά του. Την απειρία του την αντισταθμίζει με την όρεξη για δουλειά. Φτάνει; Καλό ερώτημα. Το μεγαλύτερο εχθρό του Αναστασίου να ρωτήσεις, θα σου πει ότι δουλεύει στις προπονήσεις. Και στη διάρκεια των αγώνων, συμπληρώνω εγώ. «Τον έκαναν μάγκα οι παίκτες», θα πει κανείς. Σαφώς. Όπως και τον σερ Άλεξ όταν έπαιρνε τα πρωταθλήματα και τα ευρωπαϊκά, τον Μουρίνιο όταν πλούτιζε στην… πλάτη τους, τον Αντσελότι που δουλεύει στα καλύτερα μαγαζιά, ακόμα και τον… Σουμ όταν πήρε πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό. Αλλά κάτι έκαναν και αυτοί. Στα άσχημα τους πυροβολούν. Ε, στα καλά να μην πάρουν τα credits τους; Αναγνωρίζεται πλέον στον Παναθηναϊκό μια ταυτότητα στο παιχνίδι του. Ψάχνει και παίρνει την κατοχή μπάλας, φέρνει πιο κοντά στον επιθετικό τα εξτρέμ του, οι κεντρικοί χαφ κάνουν συνεχή κίνηση σαν box to box για να πάρουν μπάλα, να μοιράσουν και να κάνουν πιο εύκολη τη ζωή όλων.

Το τέταρτο είναι ο γυμναστής Γιουσέφ Φος και η προπόνηση που κάνει κατ’ εντολή των Ρούτερ, Αναστασίου. Μια προπόνηση για… λοκατζήδες με διπλό πρόγραμμα συνήθως δύο φορές την εβδομάδα, αρκετή μπάλα αλλά και πολύ τρέξιμο. Το αποτέλεσμα θαρρώ πως το βλέπετε. Ο Παναθηναϊκός τρέχει πολύ. Όλοι οι παίκτες του τρέχουν πολύ. Και οι καλύτερα προπονημένοι τρέχουν 90 λεπτά δίχως πτώση στην απόδοση. Ο Παναθηναϊκός πήρε ισοπαλία στα Χανιά στο τελευταίο δεκάλεπτο, κέρδισε τον Εργοτέλη στο 90′, επικράτησε του Αστέρα Τρίπολης με γκολ στα τελευταία 15 λεπτά. Το επόμενο βήμα που ετοιμάζει ο Αναστασίου όταν φτάσουν όλοι στο κατάλληλο σημείο; Να ανεβάσει ψηλότερα το πρέσινγκ. Εάν γίνει αυτό, τότε ο Παναθηναϊκός θα ενθουσιάσει τον κόσμο του.

Ο Παναθηναϊκός έχει πάρα πολλά να βελτιώσει. Την ανασταλτική του λειτουργία, τις στημένες φάσεις σε άμυνα και επίθεση, το αμυντικό transition, το overalping, την κίνηση στο χώρο χωρίς τη μπάλα, τη δραστηριότητα των εξτρέμ, την τελική πάσα. Βασικά, όμως, θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί και εκτός Λεωφόρου. Διότι από τα επτά ματς του έως τώρα έχει μόλις δύο μακριά από τη Λεωφόρο και μετράει αποτυχίες. Στην Τούμπα θα φανεί εάν ο Παναθηναϊκός μπορεί από φέτος να υπερβεί το όριό του και να «χτυπήσει» παραπάνω απ’ όσα είχαν φανταστεί οι άνθρωποί του.

Η ποδοσφαιρική σκέψη των Αναστασίου – Νταμπίζα όπως είχε τονιστεί έγκαιρα εδώ οδηγεί το Τριφύλλι σε ασφαλή λημέρια. Φτάνει να μην τους βάλουν έξτρα πίεση σαν αυτή που μπήκε στον Αναστασίου από το πουθενά. Όσο διατηρείται η υγεία στη Λεωφόρο ο Παναθηναϊκός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Εκτός και αν «στραβώσει» πολύ η κατάσταση στο ντέρμπι «αιωνίων». Το γράφω τούτο διότι βλέπω διάφορες κινήσεις που δεν κατανοώ. Η διοίκηση βάζει παίκτες να απευθύνουν μήνυμα στον κόσμο, ο Αναστασίου μιλάει για άδειες εξέδρες κτλ. Μάλλον πρέπει να σταματήσει αυτό. Αν δεν καταλαβαίνουν οι ίδιοι το λόγο, ας ρωτήσουν κάποιους άλλους. Γενικά, πάντως, φαντάζομαι άπαντες κατανόησαν ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα γίνει ΑΕΚ και ίσως τελικά να θυμήσει και λίγο από Παναθηναϊκό που έπαιζε όμορφο ποδόσφαιρο. Για τίτλο δεν γράφω, δεν υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Για φέτος τουλάχιστον.

Γενικώς εάν θα τον αντέξει το σχοινί τον Παναθηναϊκό, θα φανεί στο χειροκρότημα. Τουλάχιστον βγάζει θετική αύρα.

Καιρός είναι τώρα να εμφανιστεί ένας επενδυτής. Γιατί το βρήκαμε μία με τους Άραβες, μία με τον Coca Cola και μία με τον νέο Σαββίδη, πήξαμε στο χρήμα. Μια φορά δεν θα βρεθεί ένας μάγκας, λεφτάς να ξεφτιλήσει τον Αλαφούζο που του κλείνει τις πόρτες ενώ είναι έτοιμος να σπρώξει χρήμα στον Παναθηναϊκό; Δηλαδή θα πήγαινες εσύ φίλε που διαβάζεις τώρα στην ΠΑΕ, θα χτύπαγες την πόρτα και θα έλεγες «γεια χαρά νταν, θέλω να πάρω τον Παναθηναϊκό, βάζω και 25-30 μύρια», θα σου έλεγε ο Αλαφούζος, ο Παναγόπουλος, ο Σωπήλης, ο Στάμος, η Μπαλωμένου, ο θυρωρός «άσε μας καλέ μου άνθρωπε, δεν τη δίνουμε την ΠΑΕ» και εσύ δεν θα έβγαινες μετά στα ΜΜΕ να τους ξεμπροστιάσεις; Όπως έγραψε εύστοχα και ένας φίλος σε μήνυμα που μου έστειλε, η ιστορία θυμίζει το διαφημιστικό σλόγκαν «Ήβη, δεν φαντάζεσαι τι κρύβει».

Be Sociable, Share!