Ούτε ο Τσακ Νόρις

chuck_norriΌταν θες να αντιγράψεις κάτι, κάν’το καλά αλλιώς βρες κάτι δικό σου. Ισχύει για πολλά πράγματα στη ζωή, ισχύει και στο ποδόσφαιρο. Ο Μίτσελ την «πάτησε». Και μαζί του ασφαλώς ο Ολυμπιακός. Την «πάτησε» λόγω της περιρρέουσας ατμόσφαιρας στο σύλλογο που δεν έχει μάθει να περιμένει, έχοντας γίνει μια ομάδα που αρκετές φορές θυμίζει φαταούλα. Ίσως να θυμάστε οι παλαιότεροι ότι στο matigarrida είχαν γραφτεί πολλά για την αλαζονεία που έβγαζε ο Ολυμπιακός της ομάδας του Ερνέστο Βαλβέρδε, ενός ικανού προπονητή που έβγαλε δουλειά στο γήπεδο, αλλά στο τέλος έπεσε θύμα της ατμόσφαιρας που είχε δημιουργηθεί στο σύλλογο από τους χειρισμούς των από πάνω. Ο Μίτσελ, στο ματς με την Παρί Σεν Ζερμέν, ακολούθησε τα βήματα του συμπατριώτη του σε όλα. Δεν ήξερε. Δεν ρώταγε;

Η Παρί, μια ομάδα εκατομμυρίων με κανονικούς Άραβες πρίγκιπες και ζάμπλουτους τύπους που σπρώχνουν αφειδώς χρήματα για να κατακτήσουν ευρωπαϊκούς τίτλους, είναι στην παρούσα φάση ένα σύνολο με ορμή. Με ό,τι αυτό έχει ως θετικό και αρνητικό. Η ορμή της την κάνει ανυπόμονη. Είναι άγουρη ακόμα για πρωταθλητισμό στην Ευρώπη, αλλά δεν το ξέρει. Έχει τα στοιχεία όλων των νεόπλουτων. Θα μπορούσαν εύκολα να χάσουν στο «Καραϊσκάκη» χωρίς να το καταλάβουν. Το ότι νίκησαν θριαμβευτικά το οφείλουν στην ψύχωση που επικρατεί στον Ολυμπιακό, για να θυμιθούμε και τον Σρέσκο Κάτανετς.

Όσοι είχαν δει την Παρί μιλούσαν για μια ομάδα που θέλει μπάλα στα πόδια, δίνει πλάτος στο παιχνίδι της, είναι κίνδυνος – θάνατος από τη μέση και μπροστά. Πολλοί έλεγαν ότι ο Ολυμπιακός έπρεπε να την περιμένει. Ο Μίτσελ επέλεξε να αφήσει εκτός τον Σαβιόλα, θυσιάζοντάς τον στη φιλοσοφία Βαλβέρδε επί το πιο… σχιζοφρενές. Ο Βαλβέρδε είχε χτίσει μια ομάδα με όπλο της το επιθετικό πρέσινγκ. Ρόλο κλειδί σε αυτό είχε ο Φουστέρ, παίκτη που δέχονταν πίεση ο Βαλβέρδε από την εξέδρα να τον βγάλει μέχρι να καταλάβουν όλοι τη χρησιμότητά του. Κοντά στον Φουστέρ ο Βαλβέρδε έβαζε παίκτες που ήθελαν να τρέξουν και δεν είχαν πρόβλημα να ιδρώσουν. Ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε «καθάριζε» όλα του τα παιχνίδια στο πρώτο ημίχρονο ή «βαριά» – «βαριά» στο πρώτο δεκάλεπτο του β’ ημιχρόνου. Όταν δεν το έκανε, συνήθως είχε πρόβλημα διότι σταδιακά η ομάδα έχανε ενέργεια. Στο πικ της, εκείνη η ομάδα είχε φτάσει στο σημείο να μπορεί να πιέζει 65 λεπτά, κυνηγώντας τα στόπερ και τα μπακ του αντιπαλου μέχρι να του πάρουν τη μπάλα. Παρά ταύτα ο Βαλβέρδε στα ευρωπαϊκά ματς είχε λελογισμένη χρήση αυτής της φιλοσοφίας. Εξαιρουμένου του αγώνα με τη Μέταλιστ.

Ο Μίτσελ βάδισε σε αυτή τη λογική αλλά το πήγε στο άκρο. Έβαλε στο γήπεδο μια ομάδα ταλιμπάν, με το μαχαίρι στα δόντια και την εντολή να δείξουν στην Ευρώπη ότι στο «Καραϊσκάκης» ο Ολυμπιακός είναι το αφεντικό. Πράγματι ο Ολυμπιακός επί 30 λεπτά «πάτησε» την Παρί. Είχε δύο δοκάρια, πέτυχε ένα γκολ, έπαιξε ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου, έκανε την Παρί να μοιάζει… Ολυμπιακός. Το πλάνο θα είχε λειτουργήσει στο απόλυτο εάν δεν υπήρχε η κλάση των παικτών της γαλλικής ομάδας και το πρόβλημα στην άμυνα που έχει φέτος ο Ολυμπιακός και ειδικά στα στόπερ του. Με τέτοια εμφάνιση το 1-1 ήταν αποτυχία. Στο τελευταίο 15λεπτο του πρώτου ημιχρόνου ο Ολυμπιακός άρχισε να ρίχνει στροφές, ελέγχοντας το παιχνίδι.

Και στην επανάληψη έπεσαν οι διακόπτες. Έγιναν πράγματα απόλυτα φυσιολογικά. Ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου, ο Σάμαρης, έγινε ο χειρότερος χάνοντας τα αυγά και τα πασχάλια. Λογικό αφού είχε παραδώσει πνεύμα κυνηγώντας τον Ζλάταν στο πρώτο ημίχρονο, πιέζοντας όποιον πήγαινε να περάσει από τον άξονα και κάνοντας παιχνίδι! Ο δεύτερος καλύτερος παίκτης, ο Βάις, έγινε μια τυπική αναφορά στο φύλλο αγώνα. Λογικό αφού στο πρώτο ημίχρονο έπαιζε και δεξιά και αριστερά, προσπαθώντας να καλύψει ταυτόχρονα και τις δύο πλευρές. Ο πολύτιμος Μασάδο των χιλιομέτρων του πρώτου ημιχρόνου, έγινε σάκος του μποξ στο δεύτερο. Ο Τσόρι που ήταν συνδετικός κρίκος στο πρώτο ημίχρονο μεταξύ μεσαίας γραμμής και επίθεσης, στο δεύτερο δεν είχε λόγο ύπαρξης. Ακόμα και ο Φουστέρ που ήταν ο πιο υποψιασμένος στο πιθανό πάθημα του Ολυμπιακού, την «πάτησε» πάλι όπως είχε συμβεί στο ματς του Ολυμπιακού με τη Μέταλιστ προ 1,5 έτους.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα τρία γκολ της Παρί ήρθαν από στημένες φάσεις. Εκεί δηλαδή όπου χρειάζεται απόλυτη συγκέντρωση. Όταν το σώμα είναι κουρασμένο, το μυαλό επηρεάζεται. Στο 47′ ο Ιμπραΐμοβιτς βρίσκεται μόνος στο δεύτερο δοκάρι από κόρνερ διότι ο Σιόβας που τον επιτηρεί, προτιμά να τον αφήσει για να πάει προς τη μπάλα που αρχικώς διεκδικήθηκε στο ύψος του πέναλτι! Λογική του παραλόγου. Ή απλά της κόπωσης. Ήταν το καμπανάκι που δεν άκουσε κανείς. Κάποτε μιλώντας με έναν έμπειρο ποδοσφαιριστή κατάλαβα ότι οι παίκτες ξέρουν καλά πότε έχουν και πότε δεν έχουν δυνάμεις, παίρνοντας πολλές φορές πρωτοβουλία να περιμένουν τον αντίπαλο πηγαίνοντας… πάσο προκειμένου να ανακτήσουν δυνάμεις. Αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός στο β’ ημίχρονο δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία. Δεν διέκρινα έξυπνη τακτική, ούτε πλάνο. Απλά δεν υπάκουαν πλέον τα πόδια. Την ίδια ώρα ο Λοράν Μπλαν, όχι ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο για να διαχειριστεί τόσα αστέρια, είδε το κενό που άφηνε στα πλάγια ο Ολυμπιακός και έβαλε τον Λαβέτσι, αλλάζοντας την ταχύτητα παιχνιδιού της ομάδας του. Απλά πράγματα. Αυτό που είχε στο μυαλό του ο Μίτσελ ούτε ο… Τσακ Νόρις δεν μπορούσε να το κάνει.

Δεν ξέρω εάν οι φίλοι του Ολυμπιακού έφυγαν γεμάτοι από το γήπεδο ή έκλεισαν τις τηλεοράσεις τους με την ικανοποίηση «επιτέλους κάναμε το παιχνίδι μας, παίξαμε μπάλα και ας χάσαμε». Το εκτιμώ ιδιαίτερα εάν το έκαναν. Είναι βήμα ποδοσφαιρικού πολιτισμού. Απλά πρέπει να καταλάβουν και αυτοί και όλοι μας, ότι οι ελληνικές ομάδες στο τρελό τέμπο που έδωσε ο Μίτσελ στον Ολυμπιακό δεν αντέχουν για πολύ και επομένως εμπίπτει στον ορισμό της ποδοσφαιρικής αφέλειας ως τακτική. Και επίσης ότι η διάλυση του ελληνικού ποδοσφαίρου για χάρη μιας ομάδας, προκαλεί τελικώς απόλυτη έλλειψη ανταγωνισμού και κατά συνέπεια αδυναμία να διακριθούν οι όποιες «τρύπες» της όποιας αγωνιστικής φιλοσοφίας.

Η απόσταση από τη θριαμβολογία για την απόδοση του πρώτου ημιχρόνου (ή σωστότερα του πρώτου ημιώρου) στην κριτική της προπονητικής αφέλειας του Μίτσελ για το ανέφικτο που προσπάθησε να εφαρμόσει είναι μικρή. Υπάρχει το ποδόσφαιρο ως θέαμα και το ποδόσφαιρο ως ουσία. Για το πρώτο ο Ολυμπιακός του Μίτσελ προσέφερε τα μέγιστα και στο πρώτο και στο δεύτερο ημίχρονο. Για το δεύτερο… the winner takes it all, όπως λέει και το τραγούδι.

Be Sociable, Share!