Ο κατιμάς και ο παστουρμάς

pastourmasΤο βίτσιο -επαγγελματικής μορφής- να παρακολουθώ ματς Σούπερ (Ντούπερ) Λίγκας συνεχίστηκε. Έχοντας παρακολουθήσει το Σάββατο όλο το ματς Παναιτωλικός – Εργοτέλης και το μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα του Ολυμπιακού αλλά και την Κυριακή όλο το παιχνίδι Άρης – Λεβαδειακός και Απόλλων – Καλλονή (μαζί φυσικά με το Πλατανιάς – Παναθηναϊκός), σκέφτηκα τις δύο τουρκικές λέξεις του τίτλου που πέρασαν ως δάνειο άνευ επιστροφής στην ελληνική γλώσσα.

Είναι δύσκολο να μιλήσεις για ποδόσφαιρο όταν έχεις δει αυτά τα ματς. Τα περισσότερα από αυτά ήταν επιπέδου Γ’ Εθνικής, άλλα Β’ και κατ΄ ουσία μόνο μία ομάδα έπαιξε μπάλα Σούπερ (Ντούπερ) Λίγκας.

Αν ο Παναιτωλικός εκπέμπει υγεία για τα τριγύρω, σίγουρα πρέπει να ψάξει να βρει τρόπο για να παίξει και ποδόσφαιρο. Αν ο Εργοτέλης έχει δείξει μερικά σοβαρά στοιχεία, σίγουρα θα πρέπει να αναρωτηθεί πώς βουλιάζει ξαφνικά στον πάτο. Η αναμέτρησή τους ήταν ταλαιπωρία στο μάτι. Συστήματα; Κοινό και οι δύο. Να μην δεχθούμε γκολ και βλέπουμε από καμιά στημένη φάση. Οπότε μένεις πια να παρατηρείς άλλα πράγματα. Το χορτάρι στο γήπεδο Αγρινίου χάλασε υπερβολικά, στην κερκίδα υπάρχει ωραία ατμόσφαιρα χωρίς έκτροπα, ο Μπαντιμπανγκά λόγω μαλλιού ιδρώνει από το πρώτο λεπτό, ο Τζούνιορ πρέπει να είναι 40άρης και να κρύβει χρόνια, ο Κοζορώνης βάζει στο DVD όλα τα ματς του Κριστιάνο Ρονάλντο και αντιγράφει πλήρως τις κινήσεις του στις εκτελέσεις φάουλ (εκτός από την κατάληξη), ο Κούσας με τον Αναστασάκο περισσότερο συνομιλούσαν σαν φίλοι παρά έπαιζαν μπάλα προσπαθώντας ο ένας να νικήσει τον άλλο.

Ο Άρης με τον Λεβαδειακό είναι 18η και 17η ομάδα στη βαθμολογία. Άραγε πόσοι εξ όσων είδαν το παιχνίδι τους, απόρησαν με τη βαθμολογική τους θέση; Το σύστημα του Άρη; Δώστε την μπάλα στον Τάτο, αν δεν ξέρετε εσείς τι να την κάνετε, ξέρει αυτός. Τρομερό σύστημα. Ο Τάτος πήγαινε σε θέση «6» για να πάρει την πρώτη πάσα και είτε να κάνει διαγώνια πάσα στα άκρα είτε να βρει κάποιον να κάνει το «ένα – δύο». Του έριξαν και ξύλο, έκανε και αυτός τα δικά του, τελικά αντί να αποβληθεί και αυτός, αποβλήθηκε μόνος ο αντίπαλος του. Ο Άρης επίσης είναι η ομάδα που παίζει χωρίς επιθετικό. Έναν έχει, τον Μανιά, και τον έβαλε στο 75′. Έπαιξε με τον Ουντότζι δήθεν σέντερ φορ, ο οποίος όμως κινούνταν όπως ξέρει, δηλαδή σαν χαφ – εξτρέμ. Ο Λεβαδειακός πάλι είχε άλλο σύστημα. Πετάξτε τη μπάλα στον Μάντζιο με κάθε τρόπο, να κερδίσει κανένα φάουλ ή να κάνει καμία ντρίμπλα. Ο Μάντζιος όντως κέρδισε κατά κράτος τους αμυντικούς, παίρνοντας έξι από τα περίπου 16 φάουλ που του έγιναν, αλλά από εκεί και πέρα τίποτα. Κρατά κανείς από το ματς τον πιτσιρικά Σταυρόπουλο που θυμίζει Γιαννιώτα σε όλα (ντρίμπλα, έκρηξη, νεύρα) και τον Μάντζιο που δείχνει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα σε αυτή την ομάδα. Πώς μπήκαν δύο γκολ, μην το πείτε ούτε του παπά!

Στη Ριζούπολη μία από τα ίδια. Ο Απόλλων της κατάθλιψης με ποδόσφαιρο μιας άλλης εποχής και μιας άλλης κατηγορίας και η Καλλονή του άστρου (να, ένα πράγμα, μεγαλύτερο και από την Αφροδίτη). Να μιλήσουμε για μπάλα; Μάλιστα. Το σύστημα του Απόλλωνα (τον έχω δει και σε άλλο ματς) είναι απλό: έχουμε δύο που στοχεύουμε, τον Γκουέλα που κατεβάζει τη μπάλα και τον Πετρόπουλο που γεμίζει την περιοχή, παίζει πλάτη και ξύλο μαζί. Ο μεν Γκουέλα προσπαθεί να βρει κάποιον να πασάρει αλλά δεν έχει, ο δε Πετρόπουλος πηδάει σαν το κατσίκι γύρω στις 30 φορές το ματς εκ των οποίων οι μισές είναι από βολέ του Τζόρβα που πάντα πριν σουτάρει φωνάζει και το όνομα του συγκατοίκου του στο δωμάτιο. Η άμυνα του Απόλλωνα είναι ό,τι πλησιέστερο σε παιδική χαρά, στα χαφ περισσεύει το τρέξιμο με Αλβάρες, Κόρμπο αλλά από ανάπτυξη… ζερό. Η Καλλονή τώρα. Όλοι δηλώνουν κατάπληκτοι με την ομάδα – έκπληξη. Εγώ πάλι ως άμπαλος, αδυνατώ να «πιάσω» τον ενθουσιασμό. Στο πρώτο ημίχρονο στη Ριζούπολη δεν υπήρχε Καλλονή και γενικά δεν υπήρχε ματς. Στο δεύτερο ανέβηκε κάπως, όμως και πάλι δίχως κάτι ξεχωριστό. Έβαλε ένα γκολ με τον δραστήριο Μανούσο και εκεί που πιέζονταν, ήρθε ένα φάουλ του Λεάντρο να κοντράρει η μπάλα στο τείχος και να αλλάξει εντελώς πορεία για να τελειώσει το ματς στο 0-2. Σόρι που το χαλάω στους γείτονες μας τους Λέσβιους (Χιώτης γαρ), αλλά η παρουσία της Καλλονής στο πρωτάθλημα δείχνει πόσο σαχλή είναι η Σούπερ (Ντούπερ) Λίγκα.

Και πάμε στο «Καραϊσκάκης». Η ανακοίνωση του Πανόπουλου στο ημίχρονο καλύπτει τα πάντα. Χαρακτήρισε συνονθύλευμα την ομάδα του. Και ήταν. Αν αυτή η Ξάνθη είναι ομάδα για Ευρώπη, τότε πρέπει πάραυτα να κλείσουν τα σύνορα. Δεν απέκτησε ποτέ επαφή με τα τεκταινόμενα στο γήπεδο, βρέθηκε να χάνει από τα αποδυτήρια, έχασε τη μπάλα σε όλο το ματς, έγινε σάκος του μποξ για τον αντίπαλο με παίκτες που δεν ήξεραν να κάνουν κοντρόλ (Ντε Γκούζμαν) και άλλους που έχαναν τα αυγά και τα πασχάλια (Βάλλας).

Όλα αυτά είναι ο κατιμάς ή κατμάς όπως το λένε οι Τούρκοι και εννοούν το πρόσθετο κομμάτι κρέας που το ‘χουν για πέταμα οι κρεοπώλες αλλά το τσοντάρουν στο καλό κρέας για να το ξεφορτωθούν.

Μέσα σε όλα αυτά είδα και μια κανονική ομάδα. Ο Ολυμπιακός του Μίτσελ είχε ένα πλάνο, μια ποδοσφαιρική σκέψη και παίκτες για να εφαρμοστούν όλα αυτά. Το 4-4-2 με τους Σαβιόλα, Μήτρογλου είναι ό,τι εξυπνότερο έχω δει σε ελιγμό προπονητή ελληνικής ομάδας τα τελευταία χρόνια. Παγκοσμίως οι προπονητές έχουν μια έπαρση και θεωρούν ότι πρέπει οι ποδοσφαιριστές να προσαρμόζονται στο σύστημα που θέλουν να παίξουν αυτοί, δίχως να κοιτούν τι υλικό έχουν στα χέρια τους (κάπως έτσι την «πατάει» ο Παναθηναϊκός αλλά αυτά θα τα πούμε άλλη ώρα, όχι όταν θα είναι όλοι στην τσίτα). Ο Μίτσελ αντίθετα βλέποντας ότι το 4-2-3-1 που ήθελε να παίξει δεν του «βγαίνει», φρόντισε γρήγορα – γρήγορα να το αλλάξει. Εκμεταλλεύεται λοιπόν ό,τι καλύτερο έχει στο ρόστερ του: τους Σαβιόλα, Μήτρογλου. Ο Σαβιόλα δεν είναι σέντερ φορ αλλά συμπληρωματικός, ο Μήτρογλου παίζει πιο άνετα με κάποιον δίπλα του. Βρήκε χώρους και ο Βάις να κάνει το παιχνίδι του, ο Φουστέρ απέκτησε ξανά θέση που του ταιριάζει και βέβαια ο Σάμαρης δικαιώνει τις προσδοκίες που είχαν επισημανθεί εδώ. Με τον Σάμαρη μάλιστα σε τέτοια κατάσταση το σύστημα κατ’ ουσίαν μετατρέπεται σε 4-1-3-2, κάνοντας απείρως πιο επιθετικό τον Ολυμπιακό.

Στην Ελλάδα ο Ολυμπιακός έχει ξεφύγει δίχως να εντυπωσιάζει για όσους κατανοοούν τη δυναμική του πρωταθλήματος μας. Κυρίως γιατί διατηρεί ένα σταθερό επίπεδο έστω και με σκαμπανεβάσματα (φέτος π.χ. έχει «τρύπα» στην άμυνα), την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων ρίχνει το επίπεδό της. Για την Ευρώπη δεν είμαι σίγουρος ότι έχει φτάσει η ώρα της πρόκρισης. Τα μέτρα είναι διαφορετικά. Πάντως, για τα εντός των τειχών προβλήματα δεν υπάρχουν. Είναι ο παστουρμάς του πρωταθλήματος και μάλιστα από πλευρά καμήλας (παντού υπάρχει μια καμήλα!), ο οποίος θεωρείται ο ποιοτικότερος από τους γευσιγνώστες. Αν υπήρχε ανταγωνισμός στο πρωτάθλημα ίσως ο παστουρμάς να ήταν αλόγου…

 

Be Sociable, Share!