Ώρα συναρμολόγησης (ή αλλιώς ο Νταμπίζας «έσπρωξε» τα ζόρια στον Αναστασίου)

robotΈχει «αέρα». Τόσον που ως επί το πλείστον παρεξηγείται και θεωρείται «ψωνισμένος». Τα εξηγεί τόσο αναλυτικά στον Γιάννη Αλαφούζο που τον έχει πείσει να διατηρεί ψηλά το φρόνημα παρά το μουδιασμένο ξεκίνημα. Από τα μέσα του Σεπτέμβρη, όμως, ξεκινούν τα δύσκολα για τον Γιάννη Αναστασίου. Αφήστε να εξηγηθεί το «γιατί» στο τέλος και να πάμε προς την εξήγηση μέσω… Λαμίας, πράγματα απαραίτητο για να αποκτήσει συνοχή η ουσία του θέματος.

Όταν ο Γιώργος Καραγκούνης έριξε το όνομα του Νίκου Νταμπίζα στον Αλαφούζο, ουδείς περίμενε ότι θα φτάναμε μέχρι το σήμερα. Όπου «σήμερα» τοποθετείστε την επίθεση με μπουνιές και κλωτσιές που δέχθηκε ο Νταμπίζας από τέσσερις οπαδούς του Παναθηναϊκού (βλέπω να σηκώνουν και άλλοι το χέρι για να πάρουν τη θέση των συγκεκριμένων τεσσάρων…), την αμφισβήτηση που δέχεται από μεγάλη μερίδα του κόσμου αλλά και των ΜΜΕ. Για να δούμε, όμως, τι πραγματικά έκανε φέτος το καλοκαίρι ο Νταμπίζας.

Την άνοιξη ο Αλαφούζος του έδωσε δύο – τρία μπιλιετάκια. Έγραφε κάποια ποσά. Το ένα ανέφερε το άνοιγμα – έλλειμμα της ΠΑΕ. Το άλλο το επιθυμητό ποσό – μπάτζετ του ποδοσφαιρικού τμήματος (από προπονητή μέχρι βοηθούς και συμβόλαια παικτών). Το τρίτο τα χρήματα που είχε να διαχειριστεί, όπου υπήρχε ξεχωριστή υποκατηγορία με πρόβλεψη πιθανού κονδυλίου για τις αποδεσμεύσεις. Δεν χρειάστηκε να απευθύνει το ερώτημα «δέχεσαι;», αφού ο Νταμπίζας πήρε τα χαρτιά, έδωσε το χέρι του και έφυγε σαν να του λέει «μην ανησυχείς». Επίσης ο Αλαφούζος δεν χρειάστηκε να του πει «ξέρεις θέλουμε να φτιάξουμε καλή ομάδα και να μην ξανάρθει σεζόν σαν την περσινή». Ο Νταμπίζας μπορεί να μην συναντήθηκε ποτέ με τον Παναθηναϊκό πριν τη φετινή του συνεργασία, αλλά είναι της πιάτσας και καταλαβαίνει καλά το μέγεθος του Τριφυλλιού.

Ο Νταμπίζας άργησε να πάρει μπροστά. Στηρίχθηκε αρκετά στην καλή χημεία του Γιάννη Αναστασίου με τον Γιάννη Σαμαρά και άφησε πεδίο ελεύθερο έως ότου βρει τα περάσματά του. Η μεταγραφή του Μπαϊράμι ανήκει εξ ολοκλήρου στον Αναστασίου. Οι συζητήσεις με τον Μπεργκ γίνονταν από τον Αναστασίου. Αλλά κάπου εκεί στα τέλη Ιουνίου άρχισε να «γυρίζει» το πράγμα. Έπαιξαν σημαντικό ρόλο τα εξής: το «κόλλημα» με το Αμβούργο για τον Μπεργκ που πήγε να χαλάσει σίγουρη μεταγραφή, το ναυάγιο με Φάλκενμπουργκ, Καστίλιον. Στο θέμα του Σουηδού χρειάστηκε ένα ταξίδι του Νταμπίζα στη Γερμανία για να ξεμπλοκάρει το θέμα, αφού ο Αναστασίου έβρισκε τοίχο. Σε ό,τι αφορά τους Ολλανδούς, αμφότεροι άλλαξαν τις απαιτήσεις τους πατώντας στην Ελλάδα ή για να ακριβολογούμε είπαν άλλα σε σχέση με όσα υποστήριζε ο Αναστασίου ότι είχαν συμφωνήσει. Η εικόνα δύο παικτών που ήρθαν στην Ελλάδα και έφυγαν άπραγοι, οδήγησαν τον Νταμπίζα να βγει μπροστά. Ο Αναστασίου πέρασε στην εφεδρεία. Τι έκανε ο Νταμπίζας; Επέλεξε τον Κουτρουμπή, χειρίστηκε τον Μέντες, έφερε τον Νάνο, χρησιμοποίησε τις γνωριμίες του στην Αγγλία για τον Αμπεΐντ, έκανε μόνος του όλες τις συζητήσεις για το στόπερ (από τον Σίλντενφέλντ έως τον Μόρα), πίστεψε τον Ατζαγκούν, ήθελε τον Κλωναρίδη. Αντίθετα οι Πράνιτς, Καρέλης ήταν υποθέσεις του Αναστασίου.

Για όλες αυτές τις κινήσεις ο Νταμπίζας δεν ξέφυγε οικονομικά. Έδωσε μόνο 200.000 ευρώ σε ομάδα και αυτά για τον Ατζαγκούν επειδή τον πίστεψε. Θα δώσει σε δόσεις χρήματα στη Ντινάμο Μόσχας για τον Σίλντενφελντ και στη Νιούκασλ για τον Αμπεΐντ, ενώ από συμβόλαια δεν έκανε υπέρβαση πλην ίσως Πράνιτς που πήρε 350.000 ευρώ, το δεύτερο μεγαλύτερο συμβόλαιο μετά τον Μπεργκ (400.000) ευρώ. Τελικά ο Νταμπίζας ξόδεψε για συμβόλαια μεταγραφών περίπου όσα έβγαλε από τις πωλήσεις Μαυρία, Καρνέζη, εκ των οποίων πιστώνεται την πρώτη ως απόρροια δικών του χειρισμών. Επίσης ο τεχνικός διευθυντής του Τριφυλλιού έφτιαξε ένα πολύ φθηνότερο ρόστερ με τις προσθαφαιρέσεις.

Εκεί που κάποιος μπορεί να πει ότι δεν «έσκισε» ήταν στις αποδεσμεύσεις. Αυτό πάντοτε ξέρετε δείχνει και την ατζέντα που έχει κάθε τεχνικός διευθυντής. Γιατί αν δεν έχεις γνωριμίες πώς θα… ξεφορτωθείς το εμπόρευμα που δεν θες; Δείτε για παράδειγμα πώς έφυγαν Βιτόλο, Σο πακέτο στην τουρκική Ελαζίγκσπορ. Γνώρισε ο Νταμπίζας κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας έναν μάνατζερ που συνεργάζονταν με τους Τούρκους και στο φιλικό Παναθηναϊκού – Ελάζιγκσπορ αντάλλαξαν πληροφορίες. Ήρθε ο καιρός και η γνωριμία βγήκε σε καλό. Όμως ο Φορναρόλι «έγδαρε» τον Παναθηναϊκό, ο Μπουμσόνγκ δεν πήρε και λίγα (ούτε βέβαια γλίτωσε και λίγα ο Παναθηναϊκός) και κατά πως φαίνεται θα χρειαστεί αρκετά ακόμα για να ξεμπλέξει από Κουίνσι, Τοτσέ, Πίντο, Βελάσκες.

Το καράβι έξω δεν το έριξε οικονομικά ο Νταμπίζας. Χρονικά, όμως, υπήρξε σημαντικότατη αργοπορία στην ενίσχυση της ομάδας. Λογικό εις διπλούν. Πρώτα απ’ όλα διότι η έλλειψη χρημάτων (ή ο σεβασμός σε κάθε ευρώ, όπως είπε με περίσσειο τακτ ο ίδιος ο τεχνικός διευθυντής) φέρνει παζάρια και τα παζάρια απαιτούν χρόνο. Όποιος έχει πάει στην Κωνσταντινούπολη ξέρει πόση ώρα μπορεί ένας Τούρκος να του παζαρεύει το οτιδήποτε! Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την περιορισμένη ατζέντα που λέγαμε. Η χρονική καθυστέρηση έφερε την ομάδα να χρειάζεται ακόμα 15-20 ημέρες έως ότου είναι σε θέση να παρουσιαστεί έτοιμη με όλα της τα όπλα (δίχως να συνυπολογίζεται ο Φιγκερόα) και μαζί τις βαθμολογικές απώλειες που μπορεί να στοιχίσουν.

Αγωνιστικά τώρα οι κινήσεις του Παναθηναϊκού είχαν ποδοσφαιρική λογική. Το ‘χε επισημάνει νωρίς το matigarrida. Τηρουμένων των αναλογιών (οικονομικά σε φάση μνημονίου, αναγκαιότητα για ριζική ανανέωση μετά την περσινή παταγώδη αποτυχία) δεν τα πήγε άσχημα ο Νταμπίζας. Ο Πράνιτς είναι μεταγραφή από το πάνω ράφι έστω και αν η καριέρα του παρουσιάζει πτώση, ο Μπεργκ υγιής είναι ικανός για πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, ο Σίλντενφελντ είναι ο παίκτης – ηγέτης που επιζητούσε στην άμυνα. Χρειάζονται, όμως, και άλλα. Να ανέβει ο Μπαϊράμι, να μην βγει… παλτό ο Μέντες, να πετύχει σε δυο – τρια στοιχήματα (Καρέλης, Ατζαγκούν, Αμπεΐντ, Κουτρουμπής, Νάνο), να αναδειχθεί σε Μαυρία ή και παραπάνω ο Κλωναρίδης. Θεωρητικά ο Παναθηναϊκός έχασε πολύ σε εμπειρία, η ενδεκάδα του δεν θα έχει τόσους μπαρουτοκαπνισμένους όσο πέρυσι, η ομάδα είναι καινούργια από πάσης άποψης και αυτό θέλει χρόνο. Πάντα θεωρητικά στο τέρμα θα έχει ένα θεματάκι αφού ο Καρνέζης ήταν καλύτερος του Καπίνο, στην άμυνα είναι περίπου στα ίδια συν και πλην, στα χαφ ανασταλτικά είναι μείον (ειδικά γιατί λήφθηκε απόφαση να μην αποκτηθεί άλλος «κόφτης» πλην Μέντες), δημιουργικά μάλλον στο συν, στην επίθεση με υγιή τον Μπεργκ σίγουρα συν.

Με τη δουλειά του ο Νταμπίζας έχει κερδίσει κόσμο. Ίσως, όχι την πλειοψηφία, μα σίγουρα τον Αλαφούζο που «πίνει νερό στο όνομά του» και αισθάνεται φουλ δικαιωμένος για την επιλογή. Με τα λεγόμενά του, όμως, και τη συνολική στάση του σίγουρα έχει κερδίσει πολλούς περισσότερους. Διότι στιγμή δεν… πούλησε κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι είναι. Δεν λαϊκίζει, δεν ωραιοποιεί. Τηρεί στάση σοβαρότητας και δίνοντας έμφαση στο οικονομικό προσπαθεί να εξηγεί όσο πιο αναλυτικά του επιτρέπει η θέση του τις επιλογές του.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα δύσκολο σκηνικό για τον Αναστασίου. Ο τεχνικός του Παναθηναϊκού έχει πια όλα τα όπλα στη διάθεσή του -άντε και τον Φιγκερόα μέχρι την Τρίτη-, απέκτησε λύσεις -μερικές εκ των οποίων ποιοτικότατες- και μετά από τρεις αγωνιστικές με πενιχρή βαθμολογική συγκομιδή και ποδόσφαιρο ρηχού επιπέδου, καλείται να εμφυσήσει στους παίκτες του την αγωνιστική φιλοσοφία για την οποία τον προσέλαβαν στο Τριφύλλι: επιθετικό ποδόσφαιρο με ομάδα που θα αποπνέει υγεία. Κοινώς οι δικαιολογίες στερεύουν σιγά – σιγά, μιλώντας πάντα για το χαμηλότατο επίπεδο του φετινού πρωταθλήματος, ίσως του χειρότερου όλων των εποχών.

 

 

Be Sociable, Share!