Τα κάνει αόρατα

anonymousΤα παραμύθια του καλοκαιριού είναι τα πιο ωραία. Γιατί φτιάχνεις ένα περίβλημα παραμυθένιου κόσμου και όλοι σε βλέπουν και σε ακούν με μάτια και αυτιά ορθάνοιχτα. Ας διηγηθώ λοιπόν και εγώ ένα παραμύθι.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Τόμας. Ο Τόμας ήταν μεγάλη μούρη, αφεντικό από τα λίγα. Με το ποδόσφαιρο ασχολούνταν. Έστησε ένα σύστημα άχαστο (σαν την παλιά διαφήμιση του Overlay που έλεγε «φταίει το σύστημα»…) και το δίδαξε σε κόσμο και κοσμάκη. Πήγαινες στο γραφείο του να υπογράψεις νομίζοντας ότι θα φύγεις για… Δυτικά Προάστεια και τελικά βρισκόσουν μπροστά σε άλλες επιλογές. Τα έπαιρνες τα λεφτά σου, μαύρα -τι μαύρα δηλαδή, κατράμι- αλλά πήγαινες αλλού. Για άλλο σύλλογο, καμιά φορά και σε άλλη κατηγορία. Ο Τόμας ήταν… δάσκαλος σε πολλά πράγματα και για πολύ κόσμο.

Ένας μαθητής του εξ αποστάσεως ήταν ο Βανζέλ. Ο Βανζέλ είχε εξηγήσει σε κάποιους φίλους του το σύστημα. Έπαιρναν τηλέφωνο τον μάνατζέρ, του έλεγαν «φέρε τον παίκτη σου εδώ για μας» και εκεί που άρχιζαν να γράφουν τα ΜΜΕ της πατρίδα σου ότι πας στη μεγάλη ομάδα, ξαφνικά σε προσγείωναν σε μικρομεσαία ομάδα άλλης πόλης, σε νησί μεν αλλά όχι στο μεγάλο λιμάνι. Και έψαχνες να βρεις τι γίνεται και πώς γίνεται σε άλλα γραφεία να υπέγραψες, αλλού να παίζεις και από αλλού να πληρώνεσαι. Ή ας πούμε να πηγαίνεις να υπογράφεις και μετά από λίγες μέρες να καταλαβαίνεις από τις αντιδράσεις της διοίκησης ότι μάλλον… ντρέπονται να σε ανακοινώσουν και σε στέλνουν είτε να κάνεις παρέα στον ξένο στο νησί, είτε να πας να φας κανένα… σουβλάκι. Χωρίς πουθενά να φαίνεται ότι ανήκεις εκεί που υπέγραψες, παρότι από εκεί πληρώνεσαι τα κατάμαυρα (σαν την παλιά διαφήμιση του Ajax που έλεγε «τα κάνει αόρατα»…).

Η γνωστή λίστα με επιλογές νησί ή σουβλάκια ή μπουγάτσα εμφανίζεται σε αρκετό κόσμο. Πέραν των παικτών που λειτουργούν σαν δόλωμα για τα μικρά ψάρια, υπάρχουν και οι άλλοι οι φανεροί, οι δανεικοί. Και αυτοί από την ίδια λίστα πρέπει να κάνουν το multiple choice. Εννοείται ότι ουδείς τολμάει να πει τίποτα. Διότι το κόλπο είναι τόσο καλά στημένο και δοκιμασμένο (με το copyright του Τόμας) που δεν αποδεικνύεται τίποτα. Η δουλειά γίνεται κανονικά και με το νόμο, το αλισβερίσι περιλαμβάνει διάφορες διευκολύνσεις. Εξαρτάται κάθε φορά τι επιθυμεί το μεγάλο αφεντικό. Από ψηφαλάκια μέχρι εξυπηρετήσεις σε ματσάκια. Και κλειδωμένες πόρτες για τους απέναντι. Όλα αυτά σε έναν κόσμο άλλο. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

 

Be Sociable, Share!