Βασιλιάς στη ζούγκλα

Είναι δεκάδες οι εικόνες. Και ας μην είχα τη χαρά να βρεθώ στην εμπόλεμη ζώνη του ΣΕΦ. Από τις αμήχανες εκείνες στιγμές που μοιάζει δύσκολος ο πρόλογος και πιθανώς δυσκολότερος ο επίλογος. Νομίζω ότι χρειάζεται μια άλλη οπτική γωνία για όσα συνέβησαν στο τρίτο ματς αλλά και γενικά στην τελική σειρά των αγώνων μπάσκετ φέτος.

Από τη μία έρχονταν μια ομάδα με θετική αύρα και όλους τους οιωνούς μαζί της. Ο Ολυμπιακός. Με το πλεονέκτημα έδρας και τις δύο νίκες στην κανοννική περίοδο επί του «αιωνίου» αντιπάλου του. Με την υγεία που έβγαζε έναντι της ποδοσφαιρικής ομάδας. Με τον παροξυσμό μιας εντυπωσιακής παράστασης στο final 4 της Euroleague. «3-0 και εύκολα με τους πελάτες» έλεγε το 90% των οπαδών του. «3-1 και κόντρα ακόμα και στη διαιτησία», έλεγε το άλλο 10%.

Από την άλλη περίμενε ένα πληγωμένο λιοντάρι. Με εντελώς νέα ομάδα φέτος, χωρίς τον Ομπράντοβιτς, χωρίς τους ΠαυλοΘανάσηδες, με τον Διαμαντίδη να δείχνει στα μισά και παραπάνω ματς εκτός αγώνα, με πολλές αλλαγές στο ρόστερ ακόμα και μέσα στη σεζόν, με μειονέκτημα έδρας, με καταρρακωμένο γόητρο μετά το τρόπαιο του Ολυμπιακού.

Τι δεν είχαν υπολογίσει οι ειδήμονες του μπάσκετ που μας πέθαναν με τις αναλύσεις τους πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της σειράς; Κατ’ εμέ (και δίχως… ειδικό μάτι, ούτε τρομερές γνώσεις μπάσκετ) δεν λήφθησαν υπόψη τα εξής:

- Στο final 4 έπρεπε να βρίσκεται ο Παναθηναϊκός στη θέση της Μπαρτσελόνα. Ήταν καλύτερος στη σειρά και εάν δεν είχε παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό του θα το είχε καθαρίσει στο ΟΑΚΑ ή εάν τον άφηναν οι διαιτητές στο τελευταίο ματς θα το έπαιρνε στη Βαρκελώνη. Σ’ εκείνο το χρονικό σημείο οι Πράσινοι έδειχναν γκαζωμένοι και γεμάτοι ενέργεια. Σε τελικό «αιωνίων» ποιος θα πόνταρε υπέρ του Ολυμπιακού;

- Η ομάδα που νίκησε δύο φορές ο Ολυμπιακός στην κανονική περίοδο δεν είχε σχέση με αυτή των τελικών. Ο Γκιστ είναι κεφάλαιο. Ο Κάρι έδωσε ανάσες στον Διαμαντίδη και «καθαρό» μυαλό. Ο Γκουίν «γέμισε» το ρόστερ. Και μετά ο Λάσμε έπαιζε σαν να βρίσκονταν χρόνια στην ομάδα, ο Μπράμος είχε «ξεψαρώσει», ο Μασιούλις βρήκε τα πατήματά του, ο Ούκιτς κατανόησε ότι πρέπει να παίρνει περισσότερες πρωτοβουλίες.

- Ο Γιαννακόπουλος δεν άφησε την ομάδα μόνη της στιγμή και δεν απογοητεύτηκε στα δύσκολα. Στήριξε τον Πεδουλάκη, έκανε συνεχώς προσθήκες και βέβαια «σήκωσε» πολύ το θέμα με το ντόπινγκ κοντρόλ αποπροσανατολίζοντας σε ένα βαθμό τον Ολυμπιακό.

- Ο Πεδουλάκης δεν είναι Ομπράντοβιτς αλλά σίγουρα και ο Μπαρτζώκας δεν είναι Πεδουλάκης. Ο κόουτς του Παναθηναϊκού έστησε την ομάδα του με τρεις παρόμοιους αλλά όχι ίδιους τρόπους, κερδίζοντας τρεις σερί αγώνες με άλλο στυλ. Στον πρώτο άφησε ελεύθερα τα μακρινά σουτ κυρίως του Κατσίβελη, βάζοντας τον Διαμαντίδη… τερματοφύλακα στη ρακέτα του Παναθηναϊκού, κάτι που έδωσε τη δυνατότητα σε Γκιστ και Λάσμε να κάνουν διαγωνισμό τάπας! Στο δεύτερο πάλι άφησε κάποια σουτ αλλά κυρίως έστησε παγίδες στον Σπανούλη όχι μόνο κόβοντας τις διεισδύσεις του μα κυρίως σταματώντας τις ασίστ με κάθετες πάσες στη ρακέτα του. Και επιπλέον προσαρμόστηκε άριστα στην επίθεση απέναντι στις παγίδες του Ολυμπιακού, μετατρέποντάς τες σε πλεονεκτήματα. Στο τρίτο ούτε που θυμάμαι πόσα ελεύθερα τρίποντα (αυτό βγαίνει σχεδόν πάντα μέσα από τα συστήματα) «χτύπησαν» οι Πράσινοι.

- Οι… εξαφανισμένοι Διαμαντίδης, Τσαρτσαρής «μίλησαν» στο τρίτο ματς. Εκεί που χρειάστηκε και λίγο έξτρα απόθεμα ψυχής απέναντι στο κλίμα που δημιουργήθηκε στις εξέδρες. Και ξέρετε οι μεγάλοι παίκτες δεν πτοούνται ούτε από κακές διαιτησίες, ούτε από κακή συμπεριφορά οπαδών.

- Υποτιμήθηκε ο Παναθηναϊκός, σήκωσε μύτη ο Ολυμπιακός και αυτά σε τέτοιο επίπεδο πληρώνονται. Ο Παναθηναϊκός έχει σαρώσει τα πάντα σε Ελλάδα και Ευρώπη εδώ και 13-14 χρόνια, με μικρές διακοπές. Στον Ολυμπιακό άπαντες πίστεψαν ότι μετά το περσινό κατόρθωμα και το φετινό σερί τίτλου στην Euroleague είχαν στο τσεπάκι το πρωτάθλημα. Ότι αυτοί ήταν η ανερχόμενη και οι αντίπαλοι η απελθούσα δύναμη. Το μάθημα ήταν σκληρό, όπως συμβαίνει πάντα στην αλαζονεία.

Ο Παναθηναϊκός πήρε ένα απίστευτο πρωτάθλημα. Με διακοπή ενός έτους επέστρεψε στο θρόνο του. Σαν γνήσιος βασιλιάς του μπάσκετ, όπως είναι. Σκορπώντας θλίψη στον Ολυμπιακό. Τόση που σχεδόν κανείς πια δεν θυμάται ότι φέτος η ομάδα του πήρε -ξανά- το ευρωπαϊκό.

Διάβαζα όσα έγραφαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κανονικοί άνθρωποι φίλοι του Ολυμπιακού πριν το ματς. Είχαν μάθει -και αυτοί- για τα περί Ριζούπολης που ετοίμαζαν οι ομοϊδεάτες τους. Και έτρεμαν στην ιδέα. Ένα από τα πρώτα συνθήματα στο ΣΕΦ το βράδυ της Τετάρτης ήταν «Ριζούπολη θα κάνουμε απόψε το Παλέ». Το έκαναν σε ένα βαθμό. Μόνο που το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο και τέτοιου είδους χούντες είναι για εποχές παραγκών. Συγχαρητήρια που ξενέρωσαν όλο τον κόσμο που ήθελε να δει να τελειώνει κανονικά το ματς. Και για κάποιους εξυπνάκηδες που επαίρονται κι όλας λέγοντας «τουλάχιστον δεν με κέρδισες και δεν μου πήρες τίτλο κανονικά μέσα στο Παλέ» ένα έχω να τους πω. Την πετύχατε τη Ριζούπολη: στο σκορ (3-0). Γιατί τελικά είναι τεράστιο ξενέρωμα ένα ματς -που δίνει και τίτλο- να κρίνεται στα χαρτιά, δεν είναι για να το πανηγυρίζεις όσο θα το πανηγύριζες εάν έληγε κανονικά, αλλά εξυπνοπούλια μου εάν εφαρμοστεί η δικαιοσύνη του χρόνου μόνο από καναπέ τα εντός έδρας ματς. Να μην ξεχνούν ότι στη ζούγκλα ο βασιλιάς είναι το λιοντάρι. Όσοι φορούν και όσοι φόρεσαν τη φανέλα του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ έχουν δείξει ότι είναι λιοντάρι.

Παρεμπιπτόντως, περιμένω με αγωνία να δω τη δικαστική απόφαση για την τιμωρία του Ολυμπιακού. Εκτός και αν τιμωρείται μόνο ο Παναθηναϊκός με αφαίρεση βαθμών και εξοντωτικές τιμωρίες έδρας. Α, ναι ξέχασα εδώ είναι μπάσκετ. Επίσης περίμενα από τους Αγγελόπουλους να δείξουν κάτι για να ξεχωρίσουν. Δεν τους είδα να κάνουν κάτι για να προλάβουν τη νέα Ριζούπολη. Είναι δυνατόν να τα ξέρουμε εμείς και να μην τα ήξεραν αυτοί;

Τελευταίο αλλά όχι και σε σημασία. Αυτό το παλικάρι ο Κάιλ Χάινς είναι πράγματι ξεχωριστός. Πήγε στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού που «έβραζαν» από ενθουσιασμό και μέσα στην πικρία του μοίρασε συγχαρητήρια σε έναν προς ένα. Του αξίζουν πάρα πολλά συγχαρητήρια αλλά όχι να παίζει στη ζούγκλα μας. Αλήθεια οι Έλληνες συμπαίκτες του γιατί δεν ακολούθησαν το παράδειγμά του; Στις διαμαρτυρίες, όμως, είναι πρώτοι όλοι…

Be Sociable, Share!