Green Peace (ή αλλιώς το σκυλάκι το κανίς)

Παρουσιάστηκε ο Νίκος Νταμπίζας. Το μάθατε φαντάζομαι. Όπως επίσης καταλάβατε ότι κανείς δημοσιογράφος δεν «έπνιξε» τις αντιδράσεις του κόσμου. Απλούστατα διότι δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Το γράφω για όσους περίμεναν συγκεντρώσεις έξω από τα γραφεία της ΠΑΕ και λαϊκά δικαστήρια. Όλα κύλησαν σαν να παρουσιάζονταν τεχνικός διευθυντής ο Δημήτρης Σαραβάκος. Παγκόσμια ησυχία -που λένε- στην ΠΑΕ.

Διαπίστωσα με χαρά τόσο από την απουσία συγκεντρωμένων όσο και από τις λιγότερες από προηγούμενες φορές αναφορές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ότι το θέμα Νταμπίζα αποκτά την έκταση που του πρέπει. Μπορεί να κάνω λάθος εκτίμηση. Θα φανεί στο γήπεδο όταν ο Νταμπίζας θα τολμήσει και θα πατήσει το πόδι του στη Λεωφόρο, προσπερνώντας τα όσα είχαν πει οι οργανωμένοι οπαδοί στην κουβέντα τους με τον Γιάννη Αλαφούζο προ τριών εβδομάδων.

Πάντως, θα το επαναλάβω για πολλοστή φορά. Η ιστορία με τον Νταμπίζα είναι μια βολική κόντρα. Βολική για να προσπερνάμε τα πραγματικά σοβαρά ζητήματα. Ποια είναι αυτά; Το οικονομικό (εκτός και αν κάποιος κρίνει ότι ο Παναθηναϊκός απέκτησε «αέρα» και άνεση λόγω αδειοδότησης ή «Απήλιον»), η Λεωφόρος (τι θα γίνει σε πέντε χρόνια που λήγει η ισχύς του Προεδρικού Διατάγματος, πώς θα γίνει σύγχρονη έδρα με διπλάσια χωρητικότητα αλλά και όλα τα υπόλοιπα που θα του δώσουν λάμψη αφαιρώντας τη θαμπάδα στο… δέρμα του ιστορικού γηπέδου), η Διπλή Ανάπλαση (πότε θα υπογραφεί επιτέλους αυτή η δέσμευση από τον Αλαφούζο, πότε θα γίνει η αγωγή στο Δήμο, πότε θα απεμπλακεί οριστικά ο Παναθηναϊκός), το προπονητικό κέντρο σε σχέση με τον πυρήνα ζωής του Παναθηναϊκού δηλαδή την ακαδημία του (γιατί το…Σεξ-απήλιον είναι μια χαρά αλλά το ‘παμε και το γράψαμε εξ αρχής ότι θέλει πολλή δουλειά για να χωρέσει όπως πρέπει την οικογένεια του Τριφυλλιού) και φυσικά το αμιγώς αγωνιστικό σχετικά με το πότε θα ξαναγίνει ο Παναθηναϊκός κυρίαρχος του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού.

Κατά τα λοιπά την Τρίτη το μεσημέρι διαγώνια αριστερά του Νταμπίζα, κατάλαβα απόλυτα γιατί ο Αλαφούζος έχει… ερωτευτεί τον τεχνικό του διευθυντή, τρέφοντας συναισθήματα ανάλογης δύναμης με τη σχέση εξάρτησης (και εν τέλει καταστροφικής) που είχε με τον Φερέιρα: ο άνθρωπος είναι έξυπνος και ταιριάζει κάθε λέξη στο σωστό -για τα αυτιά- σημείο. Σε φέρνει στα νερά του εύκολα. Ας ρίξουμε με το μάτι γαρίδα μια ματιά σε σημεία – κλειδιά που έστειλαν τα επιθυμητά -για τον ίδιο- ερεθίσματα στα μυαλά όσων τον άκουγαν:

- Θέλησε να φέρει στον αφρό ότι ως ποδοσφαιριστής έπαιξε περισσότερο στη Λάρισα. Δύο φορές ο Νταμπίζας υπενθύμισε ότι «έπαιξα έξι χρόνια στη Λάρισα». Αντίθετα είπε μία φορά το όνομα «Ολυμπιακός» χωρίς καν να θυμίσει ότι εκεί αγωνίστηκε 3,5 χρόνια.

- Απέφυγε να συνδεθεί με την παράγκα. Σε ό,τι αφορά τη θητεία του στον Ολυμπιακό δεν κράτησε την εποχή της παράγκας αλλά «έχω παίξει προ 20ετιας στον αιώνιο αντίπαλο». Ακούγεται τέλεια η 20ετία μια και μας πάει πίσω στο 1993 όταν κυριαρχούσε ο Παναθηναϊκός και έπαιζε το πρωτάθλημα με την ΑΕΚ (λεπτομέρεια απλά για την ακρίβεια του πράγματος: ο Νταμπίζας μετακόμισε στον Ολυμπιακό πριν 19 χρόνια).

- Μεταφορικά μιλώντας χαμήλωσε το βλέμμα όταν απευθύνθηκε στον κόσμο του Παναθηναϊκού. «Έχω παίξει προ 20ετιας στον αιώνιο αντίπαλο και αυτό δεν είναι το ιδανικότερο στο μυαλό αρκετών. Αυτό είναι λογικό και αποδεκτό. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό, την έχω φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού. Εγώ δεν πληρώ τις προϋποθέσεις για να βρίσκομαι εδώ. Είμαι στην άλλη πλευρά», η μια αποστροφή και η άλλη «Καταλαβαίνω τις αντιδράσεις από την πρόσληψη μου. Δεν είναι κάτι εξωπραγματικό. Οποιαδήποτε αντιπαράθεση προς το πρόσωπο μου, ας περάσει σε δεύτερο πλάνο και ας μπει μπροστά η αγάπη για το σύλλογο. Ο Νταμπίζας και ο κάθε Νταμπίζας είναι περαστικός».

- Κράτησε πολύ ψηλά στον ιστό τη σημαία «Δημήτρης Σαραβάκος», ξεχωρίζοντάς την από τη φθορά που προκύπτει για όσους βρίσκονται δίπλα στον τεχνικό διευθυντή. «Ενοχλούμαι αφάνταστα όταν παρουσιάζεται σαν πρόσωπο που θα απορροφήσει κραδασμούς για αντιδράσεις προς εμένα. Σε καμία περίπτωση δεν είναι γλάστρα και ασπίδα για κανέναν. Έχει πολύ ενεργό ρόλο. Είναι ένα τεράστιο περιουσιακό στοιχείο. Όταν λες Σαραβάκος σε κάθε ποδοσφαιρικό μυαλό έρχεται ο Παναθηναϊκός. Είναι η ζωντανή ιστορία του Παναθηναϊκού».

- Παρουσιάστηκε ενωτικός δίχως να «πουλήσει» οπαδισμό γιατί γνωρίζει ότι αυτό θα του γύριζε μπούμερανγκ (πρακτική που «περνάει» κατά κόρον σε άλλες ομάδες αλλά όχι και στην ιδιοσυγκρασία του Παναθηναϊκού). «Η ομάδα δεν έχει χώρο για διχόνοιες και εμφυλίους. Εμείς έχουμε πολλούς εξωτερικούς εχθρούς και δεν έχουμε την πολυτέλεια για εσωτερικές διαμάχες. Η αγάπη για το σύλλογο να μπει πάνω απ’ όλα».

- Θύμησε σε όλους ότι ξέρει καλά το μέγεθος του Παναθηναϊκού. «Καλά τα πλάνα και οι μακροπρόθεσμοι στόχοι αλλά σίγουρα ο Παναθηναϊκός έχει στο DNA του την κατάκτηση του τίτλου και όσο και να είναι δύσκολη περίοδος οφείλουμε να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση».

- Χαμήλωσε όσο μπορούσε την περσινή σεζόν. «Πέρυσι η ομάδα είχε ένα αρκετά υψηλό μπάτζετ και καλώς ή κακώς τερμάτισε 6η, 7η. Δεν είναι καθόλου τιμητικό για την ομάδα. Δεν ήμουν μέρος της ομάδας για να πω τι ήταν σωστό και τι λάθος. Όσα λάθη και να έχουν γίνει οι ποδοσφαιριστές πρέπει να αντιληφθούν ότι μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός με αυτό το μπάτζετ που είχε τερμάτισε 7η». Παρεμπιπτόντως και ως λεπτομέρεια η ομάδα τερμάτισε 6η, κάτι που προφανώς γνωρίζει ο νέος τεχνικός διευθυντής.

- Εμφάνισε με σχετικά τετριμμένα λόγια αλλά με αποφασιστικό τρόπο ένα πλάνο. «Έχουμε αποφασίσει τι δρόμο θέλουμε να βαδίσουμε, με ποιον τρόπο θέλουμε να το βαδίσουμε. Κάθε προσθήκη στην ομάδα θα γίνει με έναν συγκεκριμένο τρόπο που θα πρεσβεύει αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά κριτήρια».

Γενικότερα, ο Νταμπίζας απέφυγε να βγάλει υπεραισιοδοξία στο όριο της αλαζονείας (όπως π.χ. κατηγορήθηκε γι΄αυτό ο Αναστασίου), κράτησε χαμηλά τη μπάλα δίχως να μεμψιμοιρεί και τελικά έβαλε μπόλικη δόση ποδοσφαιρικής άποψης με συναισθηματική χροιά στα λόγια του. Νομίζω ότι ήταν άριστα προετοιμασμένος και ίσως για ακόμα περισσότερες ερωτήσεις πάνω στις αντιδράσεις προς το πρόσωπό του. Γιατί δεν του έγιναν; Κατά τη γνώμη μου για δύο λόγους: πρώτον γιατί ήταν η πρώτη φορά όλων που μιλούσαν μαζί του και μοιραία το ενδιαφέρον εστιάστηκε στα αγωνιστικά, δεύτερον γιατί η απουσία διαμαρτυρόμενων έστειλε το μήνυμα ότι ίσως τελικά όλοι κατάλαβαν ποια είναι τα σημαντικά προβλήματα για τον Παναθηναϊκό.

Ειρήνη υμίν κήρυξε ο Νταμπίζας. Pause πάτησαν οι οπαδοί. Η Green Peace είναι σε εξέλιξη.

Και πώς μου ταίριαξε τώρα σε όλα αυτά, το παμπάλαιο χιουμοριστικό τραγουδάκι…

Be Sociable, Share!