Μουντή Δευτέρα

Είχαμε μέρες να τα «πούμε». Καμιά φορά η δουλειά πέφτει μαζεμένη και δεν προλαβαίνουμε για αναλύσεις. Ήταν μια δύσκολη μέρα η Δευτέρα για την οικογένεια του Παναθηναϊκού. Τόσο με τον γιατρό που όλοι μας τον βλέπαμε στο γήπεδο να παρακολουθεί κάθε αγώνα του Τριφυλλιού με πάθος 15χρονου, όσο και για το αγγελούδι του Μάριο Γκαλίνοβιτς.

Ο σούπερ χαρακτήρας Μάριο πέρασε δύσκολα χρόνια. Έδωσε μάχη δίπλα στην κόρη του. Όρισε την καριέρα του, ποια καριέρα, τη ζωή του όλη για το παιδί του. Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει ευρύτερη έννοια δικαιοσύνης στη ζωή. Είναι στιγμές που εάν πιστεύεις σε μια ανώτερη δύναμη, αδυνατείς να βάλεις στο νου σου γιατί πρέπει ένα αγγελούδι να μην προλάβει να χαρεί τη ζωή, βλέπεις αδιανόητη μια τέτοια δοκιμασία για το γονιό, να χάνει το παιδί του. Όλοι όσοι έχουμε χάσει τους πιο στενούς μας συγγενείς, ξέρουμε λίγο παραπάνω από πόνο.

Όποτε ξεχνάω -για λίγο μόνο- τις πραγματικές προτεραιότητες της ζωής, έρχονται κάτι τέτοια δυστυχώς για να με επαναφέρουν βίαια. Και όποτε ξεχνάω -για λίγο μόνο- τι έχει βιώσει ο σύλλογος που φέρει τη βαριά ιστορία του Παναθηναϊκού, έρχονται κάτι υπάνθρωποι, κάτι κατακάθια, για να μου θυμήσουν ότι θα ρουφούν το αίμα της ομάδας και του κόσμου της με το καλαμάκι μέχρι να την αποτελειώσουν. Ξέρω ότι αυτό το τελευταίο δεν το καταλάβατε πολλοί από εσάς. Αλλά ήταν μια εσωτερική ανάγκη να γραφτεί. Ο θάνατος ενός παιδιού δεν μπορεί να αποτελεί προϊόν πολιτικής για αρρωστημένα μυαλά και νοσηρές συνειδήσεις. Ευτυχώς είναι λίγοι πια όσοι πράττουν έτσι. Ελπίζω ακόμα και οι λίγοι που τους ακολουθούν, να διακρίνουν μια μέρα το δηλητήριο που τους εμπότισαν τόσα χρόνια.

Ο Μάριο είναι γίγαντας. Και θα βρει τον τρόπο να κρατήσει την οικογένειά του δεμένη. Γιατί πάντα όσο μαύρος και να ‘ ναι ο ουρανός, μια αχτίδα φωτός κάπου θα φαίνεται. Θα ΄χει πάντα μια τρύπα στην καρδιά, ένα καρφί στο μυαλό, μια πληγή στην ψυχή. Θα ζει πια μέσα από αυτόν, ο άγγελός του. Μην ξεχνάτε ποτέ την αξία της ζωής…

Be Sociable, Share!