Μέγας είσαι Γκάλη μου και θαυμαστά τα έργα σου!

Αν το matigarrida δεν είχε προσωπική χροιά και ήταν άλλο ένα ενημερωτικό σάιτ ή blog, δεν θα είχε κάτι διαφορετικό. Αν έλειπε αυτή η ματιά, δεν θα υπήρχε λόγος να γραφτεί κάτι για τον Νίκο Γκάλη. Απλούστατα διότι εάν θες να διαβάσεις κάτι για τον Γκάλη, θα το ψάξεις στους δημοσιογράφους που τον βίωσαν, που έζησαν μαζί την άνθιση του ελληνικού μπάσκετ και του ελληνικού αθλητισμού και που εν τέλει οφείλουν να πληρώνουν το… Γκαλόσημο (κατά τον Φάνη Χριστοδούλου) γιατί χωρίς αυτόν δύσκολα θα έφταναν στο σημείο να «τρώνε» παντεσπάνι.

Όπως χιλιάδες 30άρηδες και άνω, είδα τη γιορτή προς τιμήν του Γκάλη και όπως όλοι μας φαντάζομαι έτσι και εμένα ξεχύθηκε ένας ποταμός αναμνήσεων. Θυμάμαι τη μητέρα μου να απορεί που καθόμουν τις Πέμπτες μαζί με τον αδερφό μου για να δω τον Άρη του Γκάλη στην Ευρώπη. «Μα παιδάκι μου πήγαινε για ύπνο, έχεις σχολείο αύριο. Αφού εσύ είσαι Παναθηναϊκός τι ασχολείσαι με τον Άρη;». Λογική ερώτηση μα η απάντηση ήταν τόσο εύκολη για να τη συνειδητοποιήσει ακόμα και η άσχετη περί τα αθλητικά μάνα μου. 26-27 χρόνια μετά από εκείνες τις ερωτήσεις, σήμερα το πρωί η μητέρα μου άθελά της, απαντούσε στον εαυτό της. «Είδες την εκδήλωση για τον Γκάλη; Ρε παιδί μου αυτός ο άνθρωπος πόσο σπουδαίος ήταν; Αν δεν υπήρχε αυτό, δεν θα μαθαίναμε το μπάσκετ. Ποιο μπάσκετ δηλαδή, δεν θα κάναμε τίποτα ως ελληνικός αθλητισμός. Δεν θα ξαναβγεί ποτέ Γκάλης».

Αυτό ακριβώς ήταν ο Γκάλης για μένα. Ένας (υπέρ)αθλητής που δεν χρειάζεται συστάσεις. Είτε είναι η γυναίκα σας είτε η μητέρα σας είτε ακόμα και το παιδί σας, ξέρουν έστω και σε αδρές γραμμές τι προσέφερε ο Γκάλης. Αν γίνονταν ένα γκάλοπ νομίζω ότι δεν θα υπήρχε όχι αθλητής αλλά ούτε καν άλλη προσωπικότητα σε οποιοδήποτε φάσμα που να ξεπερνάει σε δημοφιλία τον Γκάλη. Διότι όλοι οι άνω των 30 ζήσαμε τους άδειους δρόμους της Πέμπτες που το κρατικό κανάλι έδειχνε ευρωπαϊκά ματς του Άρη και ξέρουμε ότι δεν είναι υπερβολή αλλά πραγματικότητα. Όλοι μας βγήκαμε στους δρόμους το ’87 για να ουρλιάξουμε από ηδονή αθλητικής χαράς, άγνωστο συναίσθημα έως τότε για εθνικό επίπεδο. Το επαναλάβε το ’89 στον ημιτελικό με τους Ρώσους. Και μετά ξενυχτούσαμε με τις ανάποδες ώρες του Μουντομπάσκετ, ξέραμε τι έκανε ανά πάσα στιγμή η Εθνική ομάδα.

Η γιορτή διοργανώθηκε από τον Άρη. Μπράβο του. Ανυπαρξία ασφαλώς της Ελλάδας για πολλοστή φορά. Διότι η γιορτή έπρεπε να διοργανωθεί χρόνια πριν ή έστω τώρα από την Ελλάδα. Και προτού βιαστούν τίποτα ευαίσθητοι να μιλήσουν για το κόστος, τους έχω και τη λύση (αν και μπροστά στις μίζες και στις ρεμούλες δεκαετιών, δεν θα έπρεπε να ομιλεί ουδείς): θα βάζαμε όλοι από ένα ευρώ μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ για το «Γκαλόσημο». Και αυτό γιατί ο Γκάλης δεν ανήκε στον Άρη ή στον Παναθηναϊκό. Ήταν κάτι πάνω από συλλόγους. Ήταν η ίδια η εθνική ομάδα, το ίδιο το μπάσκετ. Σούπερ ο Γιαννάκης, ταλεντάρα ο Φάνης, καλός ψηλός ο Φασούλας, ικανοί ρολίστες οι Φιλίππου, Ανδρίτσος, Ιωάννου, Ρωμανίδης, Λυπηρίδης, αλλά αναλογιστείτε να αφαιρούσαμε από την Εθνική ή τον Άρη τον Γκάλη. Γελάτε; Και εγώ!

Σ’ αυτή τη χώρα ας αφήσουμε και κάτι εθνικό χωρίς να το χρωματίσουμε, χωρίς να διχάσουμε. Στον Γκάλη χρωστάμε όλοι. Όλοι. Από τους ΠΑΟΚτζήδες μέχρι τους Ολυμπιακούς και τους ΑΕΚτζήδες και από τους Αρειανούς έως τους Παναθηναϊκούς. Αν δεν ήταν αυτός η Ελλάδα δεν θα είχε κερδίσει το Ευρωπαϊκό το 1987. Άρα δεν θα είχε γίνει η έκρηξη του μπάσκετ στη χώρα. Αν δεν ήταν αυτός να απογειώσει τον Άρη, δεν θα έδινε χρήματα ο ΠΑΟΚ να φτιάξει τόσο καή και ανταγωνιστική ομάδα που έφερε τελικά επιτυχίες. Αν δεν ήταν αυτός να ανεβάσει το μπάσκετ, δεν θα έμπαιναν οι Γιαννακόπουλοι και ο Κόκκαλης να «σπρώξουν» τόσα χρήματα για να φτιάξουν σπουδαίες ομάδες. Αν δεν ήταν αυτός, δεν θα μπαίναμε ποτέ σε κουβέντες του στυλ Διαμαντίδης ή Σπανούλης, Διαμαντίδης ή Γκάλης κτλ. διότι Διαμαντίδης και Σπανούλης έπιασαν μπάλα του μπάσκετ χάρη στον Γκάλη. Αν δεν ήταν αυτός, ο Γιάννης Ιωαννίδης θα ήταν μια ακόμα περίπτωση προπονητή και όχι βουλευτής και υπουργός. Αν δεν ήταν αυτός, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος θα ήταν ένας απλό πρόεδρος ελληνικής ομοσπονδίας και όχι αυτός που έλυνε και έδενε επί σειρά ετών στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Αν δεν ήταν αυτός χιλιάδες δημοσιογράφοι θα ήταν ανεπάγγελτοι αντί για τις καριέρες που «έχτισαν» ως ρεπόρτερ μπάσκετ.

Ακόμα πιο εύγλωττα το αποτύπωσε ο αθλητής – πρότυπο Γιώργος Μαυρωτάς στο λογαριασμό του στο Twitter. «Όσοι έβγαλαν λεφτά από τον αθλητισμό την τελευταία 30ετία (όχι μόνο αθλητές) πρέπει να έχουν μια φωτό του Γκάλη δίπλα στο κρεβάτι τους. Ο Γκάλης είναι ο ιδρυτής του επαγγελματικού αθλητισμού στην Ελλάδα».

Be Sociable, Share!