Λύνοντας τον κύβο του Ρούμπικ

Ένας από τους πλέον άξιους και τίμιους Έλληνες προπονητές ο Γιώργος Παράσχος τον αξιολόγησε ως μια σπουδαία προοπτική για το μέλλον της ελληνικής προπονητικής. Ε, θαρρώ πως σε μια χρονιά γεμάτη αρνητικά γεγονότα για το ποδόσφαιρό μας -με κυρίαρχο την κάθετη πτώση των παραδοσιακών δυνάμεων όπως είναι οι Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Άρης- αξίζει να σταθούμε και σε κάτι θετικό. Ίσως το πιο θετικό της φετινής σεζόν. Στον Γιάννη Χριστόπουλο και στο δημιούργημά του που ονομάζεται ΠΑΣ Γιάννινα. Θα πει κανείς «γιατί δεν ασχολείσαι με τον Αστέρα Τρίπολης και τον Τσιώλη;». Απαντώ σε δύο γραμμές. Ο Αστέρας έχει τέτοιο μπάτζετ και προδιαγραφές χάρη στην ισχυρή διοίκησή του που στα οικονομικά η διαφορά του θυμίζει -καθ’ υπερβολή φυσικά- Μπαρτσελόνα και Παναθηναϊκό. Και βέβαια τη δουλειά του Τσιώλη την ξέρουμε. Προπονητής μικρομεσαίων ομάδων με τάση πάντα να κάνει το παραπάνω (και με Ιωνικό και με Ολυμπιακό Βόλου και με Αστέρα) αλλά και μεγάλη στήριξη σε όλα τα τριγύρω. Ο Χριστόπουλος είναι το φρέσκο. Και ο ΠΑΣ διαφέρει πολύ από τις ομάδες – έκπληξη του Τσιώλη.

Διαφωνώ κάθετα με -όλες αλλά μια και μιλάμε για τη συγκεκριμένη- την αγιογραφία του Χριστόπουλου των τελευταίων ημερών. Όχι τόσο γιατί ο ΠΑΣ δεν έπαιξε διαστημικό ποδόσφαιρο, ή δεν θύμισε π.χ. ομάδες – κοσμήματα του ποδοσφαίρου της περιφέρειας όπως η ΑΕΛ από το 1983 έως και το 1989, ο ΟΦΗ από το 1985 έως και το 1990 (αλλά και σκόρπιες σεζόν όπως το 1996-97) ή πιο πρόσφατα στη δεκαετία του 2000 της Ξάνθης κάποιες σεζόν. Αλλά γιατί ο Χριστόπουλος έκανε το ποδοσφαιρικό, για πολλούς το απλό που είναι πια όμως σύνθετο και σχεδόν ξεχασμένο. Και επειδή ξεχάσαμε στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο, φτάσαμε πια να υμνούμε το κανονικό. Είμαι σίγουρος απ’ όσα λίγα ξέρω ότι αυτή την εξύψωση δεν την επιθυμεί ούτε ο ίδιος ο Χριστόπουλος. Όχι μόνο λόγω ιδιοσυγκρασίας αλλά γιατί ξέρει ότι η διάρκεια είναι αυτή που καθιερώνει.

Τι έκανε, λοιπόν, ο Χριστόπουλος και δημιούργησε μια ομάδα που χαίρεσαι να την παρακολουθείς (μαζί με τα εκτός έδρας ματς του Αστέρα που παίζει άριστα τις αντεπιθέσεις, τα best of the best για τη φετινή σεζόν); Δεν κλάφτηκε επειδή ο ΠΑΣ δεν μπόρεσε να κάνει πολλά στις μεταγραφές λόγω αδειοδότησης και χρεών. Χρησιμοποίησε την άριστη γνώση του περί των νεανικών ηλικιών αφού επί σειρά ετών ήταν προπονητής στην ομάδα Εφήβων και Νέων του Παναθηναϊκού, μετά της ΑΕΚ, έπειτα του Ολυμπιακού. Μια δεκαετία με 17άρηδες και 20άρηδες ασχολούνταν. «Τσίμπησε» λοιπόν από την ΑΕΛ τον 21χρονο στόπερ Δημήτρη Κολοβέτσιο και από τον Απόλλωνα Σμύρνης τον συνομήλικο του Κολοβέτσιου, Νίκο Κοροβέση. Από τα αζήτητα του ΠΑΟΚ έφερε τον 23χρονο Σταύρο Τσουκαλά και από το… πανέρι του Ολυμπιακού τον 21χρονο Γιώργο Νικλητσιώτη. Ανέβασε από την ομάδα Νέων του ΠΑΣ τον 20χρονο Μάριο Οικονόμου.

Και μετά έψαξε έκανε συνετές επιλογές, μία προς μία για την ακρίβεια, στον περιορισμό των τριών κινήσεων για ηλικίες άν των 23 ετών.Τις δύο θέσεις τις έκλεισε με τις ανανεώσεις των συμβολαίων του Θέμη Τζημόπουλου και του Τάσου Πάντου. Πολλοί τον επέκριναν γιατί προχώρησε σε αυτές τις ενέργειες. Η απάντηση ήρθε «πληρωμένη» (θα τα αναφέρουμε παρακάτω). Την τρίτη και τελευταία θέση την κράτησε για τον επιθετικό. Έφτασε μέχρι τελευταία μέρα των μεταγραφών, πιέζοντας τις καταστάσεις. Ανάμεσα σε έναν Γάλλο σέντερ φορ και τον Μπράνα Ίλιτς ο Χριστόπουλος επέλεξε τον δεύτερο. Μάλιστα οι συνομιλίες με τον Σέρβο επιθετικό πήγαν στραβά αρχικά και επιστρατεύτηκαν κάποιες καλές γνωριμίες, όπως αυτή του Ίλια Ίβιτς, για να επέλθει συμφωνία.

Στη συνέχεια όλο αυτό το αμφίβολο μείγμα (το οποίο οδηγούσε όλους εμάς τους «γνώστες» να στέλνουμε τον ΠΑΣ ως εκ των φαβορί για τον υποβιβασμό) άρχισε να το πλάθει. Σαν τον κύβο του Ρούμπικ ένα πράγμα, το γύρισε από εδώ, το έφερε από εκεί, τη βρήκε την άκρη. Η επιλογή τερματοφύλακα ήταν η πιο εύκολη. Ο Φεγκρούς έτσι και αλλιώς είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος του ΠΑΣ με 200.000 ευρώ συμβόλαιο. Στην άμυνα επέλεξε για τα άκρα δυναμικούς αλλά και με πολλά πνευμόνια παίκτες. Ήτοι τον Πάντο από δεξιά και τον Μιχαήλ από αριστερά. Ο πρώτος με τις κούρσες του έβαλε κόσμο και κοσμάκη κάτω, ακόμα και παίκτες με τα μισά του χρόνια (37 πλέον). Στα στόπερ εμπιστεύτηκε τον Κολοβέτσιο και γύρισε τον Τζημόπουλο στην άμυνα από «κόφτης» που έπαιζε μέχρι πέρυσι. Ο Τζημόπουλος εξελίχθηκε σε ιθύνοντα νου μιας εντυπωσιακής άμυνας που έχει κρατήσει σε 15 από τα 28 ματς του πρωταθλήματος το μηδέν στα μετόπισθεν!Βοήθησε βέβαια η συνολική λειτουργία της ομάδας. Η οποία δεν είχε σχέση με ένα αμυντικογενές σύνολο. Τουναντίον. Απλώς όλοι μάρκαραν και όλοι επιτίθονταν. Από τον ντελικάτο Ντε Βινσέντι έως τον σκόρερ Ίλιτς.

Στον άξονα της μεσαίας γραμμής ο Χριστόπουλος τόλμησε εκ νέου. Άφησε στον πάγκο τον αγαπημένο σε πολλούς στα Ιωάννινα, Κεϊτά για χάρη δύο γνήσιων «6αριών» με… κοψιά «8αριού». Του Τσουκαλά και του Αλβανού, Άντι Λίλα. Ο πρώτος δεν πήρε ανάσα, παίζοντας σε όλα τα ματς. Ο δεύτερος έκανε τη «βρώμικη» δουλειά (οι 11 κίτρινες κάρτες κάτι δείχνουν!). Αμφότεροι έδωσαν το ελεύθερο στον Χριστόπουλο να βρει θέση στον Ντε Βινσέντι. Ο Αργεντινός είχε δείξει από πέρυσι ότι διαθέτει ταλέντο. Όλοι, όμως, έλεγαν «ναι μεν αλλά». Ο Χριστόπουλος τον πήρε από τα άκρα ή ακόμα και την επίθεση όπου είχε χρησιμοποιηθεί πέρυσι, και του έδωσε τη θέση που ήθελε ο ιδιόμορφος αυτός χαρακτήρας: επιτελικός χαφ. Με δύο «τρεχαντήρια» από πίσω του και έναν επιθετικό που ζητούσε την κάθετη πάσα, ο Ντε Βινσέντι έγινε ηγέτης.

Το ακόμα παραπάνω από τον Ντε Βινσέντι το πήρε ο Χριστόπουλος από τους δύο… κοντούς. Τον Γεωργίου δεξιά και τον Κοροβέση αριστερά. Ή και ανάποδα κάποιες φορές. Αυτές οι σβούρες έπιαναν… ασβέστη, άνοιγαν χώρους και έδιναν επιλογές στον Ντε Βινσέντι (και κάπως έτσι ο Αργεντινός έγινε τον Δεκέμβριο μήλον της έριδος για τους «αιώνιους»). Ο Γεωργίου βελτιώθηκε σημαντικά συγκριτικά με πέρυσι, κυρίως γιατί έπαιξε περισσότερο για την ομάδα. Ο Κοροβέσης ήταν η αποκάλυψη. Όχι τόσο για τα 6 γκολ του αλλά ιδίως γιατί θύμισε στους σκάουτερ (στους ποιους;) των μεγάλων του ποδοσφαίρου μας ότι τζάμπα παίρνουν τα λεφτά τους δήθεν ψάχνοντας παίκτες, όταν τους έχουν μπροστά τους και δεν τους βλέπουν.

Υπήρχαν πολλά μειονεκτήματα στον φετινό ΠΑΣ. Το ρόστερ είχε 12-13 παίκτες. Κάθε απουσία στοίχιζε. Πολυτέλειες για μεταγραφές δεν υπήρχαν. Έπειτα ήταν και το βοσκοτόπι του κανονικού αλλά και του βοηθητικού γηπέδου. Ούτε προπόνηση, ούτε αγώνα σε χορτάρι της προκοπής. Μαζί και η αμφισβήτηση. Από το περίφημο «ομάδα – δορυφόρος του Ολυμπιακού» (η διαιτησία, πάντως, δεν έδωσε στον ΠΑΣ κάτι που να δικαιολογεί τέτοιους χαρακτηρισμούς) έως τις τρομερές απαιτήσεις μιας πόλης που έχει μείνει στην εποχή του Αλβαρέζ, του Κοντογεωργάκη, του Μπρεντάνη ή πιο μετά του Σεϊταρίδη (πατέρα του Γιούρκα) δηλαδή του Άγιαξ της Ηπείρου.

Στα 41 του χρόνια ο Χριστόπουλος επανέφερε στην καθημερινότητα των ποδοσφαιρόφιλων την κουβέντα για κανονικό ποδόσφαιρο. Για συστήματα, θέσεις, πως «κουμπώνει» ο μπακ με τον εξτρέμ, ο «κόφτης» με τον στόπερ, το «8άρι» με το «10άρι». Ένας άνθρωπος που έπαιξε ποδόσφαιρο χωρίς να κάνει σημαντική καριέρα αλλά «πάτησε» πόδι αλλάζοντας επαγγελματικό προσανατολισμό (από τα μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Σόφιας) για να σπουδάσει αυτό που λάτρεψε από μικρός (με τον πατέρα του να κάνει σημαντική καριέρα στην Καλαμάτα): το ποδόσφαιρο.

Το αισιόδοξο για τον ίδιο είναι ότι έχει τα φόντα να διατηρηθεί ψηλά στη συνείδηση όλων ως ένας προπονητής με ποδοσφαιρική σκέψη και όχι ένας κυνηγός της εφήμερης επιτυχίας ή διαχειριστής ή δημοσιοσχετίστας ή νταραβεριτζής. Το απαισιόδοξο είναι ότι εάν μείνει στον ΠΑΣ Γιάννενα δύσκολα τη νέα σεζόν θα πετύχει κάτι παρόμοιο χωρίς βασικούς πυλώνες σαν τον Ντε Βινσέντι, τον Φεγκρούς, τον Πάντο και ίσως κάποιον ακόμα που μπορεί ένας «μεγάλος» να δώσει χρήματα για να τον πάρει (Κολοβέτσιος, Κοροβέσης, Τσουκαλάς).

Η πόρτα του Ατρομήτου πιθανότητα έκλεισε λόγω της επιστροφής Παράσχου. Στον ΠΑΟΚ ψάχνουν το όνομα από το εξωτερικό εάν δεν μείνει ο Δώνης. Στην ΑΕΚ εφόσον παραμείνει στην κατηγορία, ο Δέλλας έχει τον πρώτο λόγο. Το αξιοπερίεργο είναι ότι στον Παναθηναϊκό που ψάχνουν ακριβώς κάποιον σαν αυτόν (όπως τουλάχιστον τον περιέγραψε σε πρόσφατη συνένετευξή του ο Αλαφούζος), ούτε που του έκαναν πρόταση. Τουλάχιστον ας αντιγράψουν όσα έκανε φέτος ο ΠΑΣ μήπως τη νέα σεζόν προλάβουν το τρένο των πλέι οφ…

Be Sociable, Share!