Η καψούρα και οι κοκόροι (διδακτικές παναθηναϊκές ιστορίες)

Όσο πάνε και πληθαίνουν τα μηνύματά σας σχετικά με το ποιος θα είναι ο νέος τεχνικός διευθυντής και ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού. Λογικότατα μπαίνετε στη διαδικασία να σκεφτείτε ότι για να κάνει κινήσεις στο μεταγραφικό παζάρι, θα έχει βρει και κάποιον να τον κατευθύνει. Ώρα είναι να πιστέψει ο κόσμος ότι ο Γιάννης Αλαφούζος έχει βρει τουλάχιστον τεχνικό διευθυντή -για να μην γράψω και προπονητή- και απλά δεν θέλει να το ανακοινώσει ακόμα! Όλα όσα γίνονται γνωστά, συγκλίνουν στην ακριβώς αντίθετη άποψη. Όλη αυτή η παράνοια με το ποιος αποφασίζει για τα ποδοσφαιρικά στον Παναθηναϊκό, μου έφερε στο μυαλό δύο ιστορίες. Τη μία έτσι και αλλιώς σας την είχα υποσχεθεί. Θα τις κάνω δύο σε ένα (ναι, σαν τα σαμπουάν με τα κοντίσιονερ!) γιατί έχουν σχέση η μία με την άλλη.

Προσπαθώντας να εξηγήσουν λογικά το χάος που προκλήθηκε στον Παναθηναϊκό το δίμηνο Δεκέμβριος – Ιανουάριος, άνθρωποι εντός του Τριφυλλιού που συνεργάζονται με τον Αλαφούζο έκαναν λόγο για τις δύο… εποχές του προέδρου της ΠΑΕ. Η πρώτη ήταν η εποχή Φερέιρα. Αυτόν γνώρισε ο Αλαφούζος μόλις ανέλαβε τις τύχες του Παναθηναϊκού, αυτόν εμπιστεύτηκε. Ο Πορτογάλος τεχνικός, είτε γιατί κολακεύτηκε στην ιδέα να εξηγήσει το ποδόσφαιρο σε έναν άνθρωπο που δεν είχε καμία απολύτως σχέση με το αντικείμενο, είτε γιατί το είδε ως ευκαιρία να γίνει απαραίτητος στο αφεντικό, ανέλυσε στον πρόεδρο της ΠΑΕ ουκ ολίγα περί του τρόπου λειτουργίας ενός μεγάλου συλλόγου, σύμφωνα με όσα έζησε στην Πόρτο. Γι’ αυτό μάλιστα συχνά – πυκνά στους συνεργάτες του ο Αλαφούζος ανέφερε το παράδειγμα της Πόρτο ως το ιδανικό για τη λειτουργία μιας ομάδας.

Ο Φερέιρα πήρε από το χεράκι τον Αλαφούζο και προσπάθησε να του δείξει όσα περισσότερα μπορούσε από το τελείως άγνωστο τοπίο που αποκαλείται «ποδόσφαιρο» και «ποδοσφαιρικός σύλλογος». Του μίλησε για τη βάση των συλλόγων που είναι τα φυτώρια, του εξήγησε πόσο πιο δύσκολο είναι να «χτιστεί» μια ομάδα από το να αγοραστεί, του προσδιόρισε τι εστί επιτυχημένη μεταγραφή και επιτυχημένη πώληση παίκτη, του ανέλυσε συστήματα. Περνούσαν ώρες των ωρών μαζί, πάντα με τον Αλαφούζο να επιδιώκει την επικοινωνία τους. Ο Φερέιρα τα εξιστορούσε όλα τόσο παραστατικά (για να δικαιολογήσει απόλυτα και το παρατσούκλι «παππούς» που του δόθηκε στην Παιανία – να κάνουμε και λίγο χιούμορ!-) που έγινε υπερπολύτιμος για τον Αλαφούζο. Για την ακρίβεια ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού θεωρούσε τον Πορτογάλο πάνω από όλους και όλα στο οργανόγραμμα. Γι’ αυτό και το ξέκοβε σε όποιον συνεργάτη του τον συμβούλευε να αλλάξει προπονητή. Λέγεται -καθ’ υπερβολή πιθανώς- ότι ο Αλαφούζος έμαθε μέχρι και να αναλύει τον τρόπο παιχνιδιού του Παναθηναϊκού! Άπαντες, πάντως, περιγράφουν εκείνη τη βραδιά του Νοεμβρίου, όταν άκουσε πια τους πάντες να του λένε ότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στον Φερέιρα και πρέπει να τον απομακρύνει, ως τη δυσκολότερη μέρα του στο Τριφύλλι.

Εδώ έρχεται η δεύτερη εποχή Αλαφούζου. Η μετά – Φερέιρα. Ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού υπέπεσε σε σωρεία λαθών, κυρίως λόγω βιαστικών και δίχως ποδοσφαιρική λογική αποφάσεων. Δεν υπήρχε ο Φερέιρα, δεν υπήρχε και ποδοσφαιράνθρωπος να συνομιλήσει – συμβουλεύσει τον Αλαφούζο. Άκουγε λίγο τον Κώστα Ελευθεράκη αλλά δεν του θύμιζε σε τίποτα τον Φερέιρα, δεν είχε τον τρόπο να τον πείσει ότι υποστηρίζει κάτι εσφαλμένο, ενδεχομένως το «ελάφι» δεν ήθελε να τον κακοκαρδίσει. Μετά τον Φερέιρα ο πρόεδρος της ΠΑΕ σταμάτησε να μιλάει πολύ για ποδόσφαιρο. Με τον Ρότσα συναντήθηκε δύο φορές όλες και όλες, εκ των οποίων σε καμία δεν ήταν οι δυο τους μόνοι. Με τον Φάμπρι τα έχει πει επίσης δύο φορές και άλλη μία στο… πόδι. Δείχνει να μην βρίσκει λόγο να το πράξει. Μέσα στον ενδεχόμενο παραλογισμό του συγκεκριμένου συλλογισμού, εμένα μου βγάζει κάτι ανθρώπινο. Είναι σαν αυτό που λέγαμε πιτσιρικάδες «καψούρα». Στον Αλαφούζο η συγκεκριμένη χημεία υπήρξε μόνο με τον Φερέιρα. Έτσι μάλιστα εξηγείται και κάτι που μου έλεγε άνθρωπος που ξέρει τον Αλαφούζο σχετικά με τη δήλωσή του ότι για τη νέα χρονιά αναζητεί πολύ καλό προπονητή. Ήταν αυθόρμητη η δήλωση. Απλά ο Φάμπρι δεν… μπήκε στην καρδιά του προέδρου. Στον Φερέιρα θα ντρέπονταν και να το σκεφτεί ότι θα τον «άδειαζε» δημόσια.

Παρά ταύτα ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός για όλες τις καψούρες. Και εδώ «κολλάει» η δεύτερη ιστορία. Σε πρόσφατες συναντήσεις του με ποδοσφαιριστές ο Αλαφούζος παραδέχεται ότι η τυφλή εμπιστοσύνη του στον Φερέιρα τον οδήγησε και σε λάθη, όπως οι απομακρύνσεις κάποιων παικτών. Κάπου το είχα διαβάσει και μου άρεσε: «Η καψούρα, η χασούρα και η τσιπούρα πληρώνονται»! Δεν μπορώ να ξέρω εάν τα λέει με ειλικρίνεια ή απλά για να γίνει αρεστός σε ορισμένους παίκτες, των οποίων η άποψη για τον Φερέιρα δεν είναι η καλύτερη. Οι παίκτες, πάντως, έδειξαν να πείθονται. Ο πρόεδρος της ΠΑΕ συμπλήρωνε δε σε αυτή του την παραδοχή, ότι πλέον θέλει να λειτουργήσει πιο οργανωμένα και να μην «κολλάει» στη γνώμη ενός ανθρώπου για να αποφασίζει τα του Παναθηναϊκού. Δεν αποκλείεται μάλιστα όλος αυτός ο… χαμός με τη μεταγραφολογία των ημερών να προέρχεται από τη νέα στάση του Αλαφούζου. Ακούει πλέον πολλούς χωρίς να απορρίπτει τίποτα. Εάν ισχύει, μάλλον είναι επικίνδυνο για λειτουργία ποδοσφαιρικής ομάδας γιατί όπως λέει και ο λαός «όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει». Χρειάζεται ένας τεχνικός διευθυντής -όπως έχει επισημανθεί πλειστάκις- για να κάνει όλα τα υπόλοιπα με σωστή ποδοσφαιρική σκέψη.

Θα φανεί σύντομα εάν βρισκόμαστε στην απαρχή της τρίτης διαφορετικής περιόδου του Αλαφούζου στο Τριφύλλι (χωρίς καθόλου Φερέιρα ούτε καν στη σκέψη του… αφεντικού) και πως θα λειτουργήσει ο Παναθηναϊκός σε αυτή.

Be Sociable, Share!