Κλασική περίπτωση βλάβης

Αποτελεί δικαίωμα του κάθε οπαδού ή του κάθε οπαδού – δημοσιογράφου, να πιστεύει ό,τι θέλει για την ομάδα του. Έχω πάει ας πούμε στο Ηράκλειο, στη Λάρισα και στα Ιωάννινα και έχω ιδία άποψη για την εικόνα και τις απαιτήσεις πρωταγωνιστή που έχουν για τις ομάδες τους οι φίλαθλοι του ΟΦΗ, της ΑΕΛ, του ΠΑΣ αντίστοιχα. Δεν έχει σημασία εάν με το πέρασμα των δεκαετιών οι ομάδες αυτές πέρασαν πολλά, βρέθηκαν σε ελεύθερη πτώση και κατ’ ουσία εξαιρουμένου φέτος του ΠΑΣ έχουν πολλά – πολλά χρόνια να σηκώσουν κεφάλι. Γενικά, όπως όλοι που παρακολουθούν πάνω από δύο δεκαετίες το ελληνικό ποδόσφαιρο, έχω δει διάφορα. Η φετινή ιστορία του ΠΑΟΚ αποτελεί άλλο ένα τυπικό παράδειγμα απόλυτης ελληνικούρας! Όπως έλεγε και ο αμίμητος Κώστας Τσάκωνας «κλασική περίπτωση βλάβης»! Εξηγούμαι.

Ο ΠΑΟΚ στη μετά Μπατατούδη και Γούμενου εποχή ήταν για να τον… κλαις. Οικονομικά όχι απλά στο χείλος του γκρεμού αλλά κρεμασμένος σε κλαδί αιωρούμενος στον γκρεμό. Αγωνιστικά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Βρέθηκε ο Ζαγοράκης και ο Βρύζας «έβαλαν πλάτη» με την προσωπικότητα, την ποδοσφαιρική τους γνώση και τη συνδρομή του κόσμου. Έγινε κάτι σαν συμμετοχική διαδικασία η διοίκηση στον ΠΑΟΚ. Οι οπαδοί ένιωθαν πια κομμάτι της ομάδας. Ξέρετε αυτό έχει πάντα κάποια καλά και κάποια άσχημα. Πάμε παρακάτω. Αγωνιστικά ο ΠΑΟΚ πήγε καλύτερα, «τρύπησε» μία σεζόν το δίδυμο των «αιωνίων» και υπό συνθήκες θα μπορούσε να φτάσει έως την κατάκτηση του τίτλου. Οικονομικά, όμως, δεν υπήρχε δυνατότητα για εξυγίανση και το κάτι παραπάνω.

Κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Ιβάν Σαββίδης. Δια πάσα νόσον και πάσα μαλακίαν που λένε. Εν μέσω δικαιολογημένης καχυποψίας, ο εκ Ρωσίας ορμώμενος επιχειρηματίας έβαλε πραγματικά λεφτά στην ομάδα. Άρχισε να τη συμμαζεύει. Στο συγκεκριμένο στάδιο είναι ακόμα, μια και επρόκειτο για μια χαώδη κατάσταση. Ο Σαββίδης δεν αφίχθη επενδυτικά στην Ελλάδα για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τον ΠΑΟΚ. Είναι τυχερός, όμως, ο ΠΑΟΚ γιατί στο διάβα του εμφανίστηκε ο Σαββίδης. Αν υπάρχει μια ελπίδα επί αντικειμενικών κριτηρίων και όχι τα συνήθως ουτοπικά των οπαδών, να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, αυτή ενσαρκώνεται στον Σαββίδη. Αν αύριο έφευγε ο Ιβάν ο τρομερός ο Δικέφαλος θα επέστρεφε στα χρόνια της… χολέρας. Εδώ σταματάει η λογική και αρχίζουν όλα τα παράλογα.

Από τη μία έχουμε τον Σαββίδη. Ο Ρώσος ομογενής λεφτάς που γουστάρει να ρίχνει λεφτά στη λεκάνη (και ας λέει το αντίθετο, αφού ως έννοια δεν υφίσταται η επένδυση σε ελληνικό ποδοσφαιρικό σύλλογο εν έτει 2013, εκτός και αν αυτός εξασφαλίζει με κάποιο τρόπο ετησίως το πρωτάθλημα…), έχει αφήσει τον ΠΑΟΚ και τα χρήματα που δίνει, σχεδόν στο έλεός τους. Έχει βάλει γενικών καθηκόντων τον έμπιστό του Τσιστιακόφ, ο οποίος ακόμα και… χρυσός και άγιος να είναι, απέχει παρασάγγας απ’ το να κατανοήσει την ελληνική κουλτούρα, τον Έλληνα οπαδό, την ψυχοσύνθεση του οπαδού, την Ελλάδα του 2013. Από αυτόν περνάνε όλα προτού καταλήξουν στον ευρισκόμενο μακριά από την Ελλάδα και την καθημερινότητα του συλλόγου, Σαββίδη. Ο Βρύζας αν και πρόεδρος στον τίτλο είναι παραγκωνισμένος. Το ίδιο και ο τεχνικός διευθυντής Γεωργιάδης. Απολύτως φυσιολογικά, λοιπόν, η κινητή βόμβα που λέγεται «Πάμπλο Γκαρσία» εξερράγη. Τα συνεπακόλουθα (μια Τούμπα να φωνάζει το όνομα του παίκτη, να βρίζει εν χορώ τον προπονητή, οι πιο θερμόαιμοι να προπηλακίζουν και να έρχονται στα χέρια με τον προπονητή, τελικώς να καθυβρίζεται και η ΠΑΕ) θα είχαν αποφευχθεί εάν το πρόβλημα είχε γίνει αντιληπτό εξ αρχής. Όταν πια η κατάσταση είχε ξεφύγει, η ΠΑΕ με εντολή Σαββίδη έκανε το ποδοσφαιρικώς λογικό: υπερασπίστηκε το θεσμό (προσοχή, όχι τον Δώνη γιατί αυτός θα είναι το επόμενο θύμα πιθανώς) του προπονητή. Αδυνατώ να κατανοήσω πώς ένας επιχειρηματίας σαν τον Σαββίδη δημιουργεί ένα τεράστιο διοικητικό κενό με την απουσία ανθρώπων που κατανοούν δέκα πράγματα παραπάνω για την κοινωνία «ΠΑΟΚ». Ή πρέπει να έρθει στην Ελλάδα μόνιμα και να αναλάβει αυτός τα πάντα ή να βρει ένα, δύο ανθρώπους να καλύψουν το απόλυτο κενό. Σίγουρα χρειάζεται να πυκνώσει τις παρουσίες του στη Θεσσαλονίκη για να τον… αισθάνονται περισσότερο όλοι.

Από την άλλη έχουμε κάποιους οπαδούς. Δεν είναι λίγοι. Δεν άκουσα λίγους να φωνάζουν την Κυριακή υπέρ του Γκαρσία και κατά του Δώνη. ΟΚ, ο Δώνης δεν ταίριαξε στιγμή με την ιδιοσυγκρασία του μέσου ΠΑΟΚτσή. Ακριβώς το αντίθετο με ό,τι συνέβη με τον Γκαρσία. Συναντήθηκαν φέτος αυτά τα δύο άκρα. Όχι ο Γκαρσία και ο Δώνης αλλά ο άνθρωπος που άγγιξε τα εσώψυχα του ΠΑΟΚτσή και ο άνθρωπος που στιγμή δεν έγινε αποδεκτός. Γιατί δεν έγινε αποδεκτός; Γιατί όλοι περίμεναν κάτι καλύτερο μετά από Σάντος και Μπόλονι. Και βέβαια στη νοοτροπία του Έλληνα οπαδού, Έλληνας προπονητής ισούται με τεχνικό περιορισμένων δυνατοτήτων. Άρα και ακατάλληλο για μια μεγάλη ομάδα. Ο ΠΑΟΚ του Δώνη δεν εντυπωσιάζει. Χωρίς να υπερασπίζομαι τον Δώνη, αδυνατώ να κατανοήσω γιατί ο ΠΑΟΚ έπρεπε να εντυπωσιάσει. Ειδικά αυτός του πρώτου γύρου που δεν είχε κανέναν εξ όσων τον «ομορφαίνουν», δηλαδή τους Κατσουράνη, Σίλντενφελντ, Καμαρά, Ολίσε, Ιτάνζ, Βούκιτς. Με τους αμούστακους Κάτσε, Πέλκα, Κωνσταντινίδη, Αποστολόπουλο, Κατσικά, Ιντζίδη έπαιζε και παίζει. Ταλέντα; Φυσικά. Αλλά και εντελώς άπειροι. Μπορούσε να «χτίσει» ομάδα πάνω τους και δεν το κατάφερε; Για μένα όχι. Μπορούσε σίγουρα να έχει καλύτερη εικόνα. Αλλά και πάλι δεν θα ήταν ευχαριστημένοι στον ΠΑΟΚ γιατί μοιραία μια ομάδα με τόσους νεαρούς παίκτες (δίπλα στους έμπειρους Σαλπιγγίδη, Αθανασιάδη, Λίνο, Λόρενς, Φωτάκη, Λάζαρ) θα είχε αστάθεια. Για να έχετε και την άποψή μου, ο Δώνης έδειξε δουλειά στην ΑΕΛ και στον Ατρόμητο. Όχι στην ΑΕΚ. Στον ΠΑΟΚ δεν έκανε υπέρβαση, δεν πήγε το καράβι παρακάτω, αλλά δεν το γύρισε και πίσω. Για να γυρίσουμε στους οπαδούς, καταλαβαίνω απόλυτα την ψύχωση με τον Γκαρσία. Δέχομαι ότι μπορεί να μπει πάνω από τον όποιο προπονητή. Αλλά… Αλλά όχι να παίζουν μπουνιές με τον τεχνικό, να βρίζουν τη μάνα του, να τον κυνηγούν στο προπονητικό κέντρο. Δέχομαι επίσης ότι ο Γκαρσία μπορεί να μπει πάνω από τη διοίκηση. Αλλά… Αλλά όχι να βρίζουν αυτή τη διοίκηση, του Σαββίδη, του ανθρώπου που έβαλε εκατομμύρια ευρώ στον ΠΑΟΚ, κάτι που είχαν δεκαετία και βάλε να το δουν στο Δικέφαλο.

Τι μπορεί να βγει από τα λάθη του Σαββίδη και των οπαδών; Το πιο απλό είναι να φθαρεί τόσο ο Δώνης που να φύγει. Μπορεί, όμως, να δημιουργηθούν πολύ χειρότερα, όπως για παράδειγμα μια κόντρα Σαββίδη – οπαδών ή ακόμα χειρότερα για το Δικέφαλο να… σιχτιρίσει ο Ρώσος ομογενής επιχειρηματίας και να κλείσει την πόρτα του ΠΑΟΚ! Δεν νομίζω να φτάσουμε έως εκεί. Σε αυτή τη διαμάχη που κάποιοι αγανακτισμένοι άνοιξαν με τη φυγή Γκαρσία, ο Σαββίδης δύσκολα θα κάνει πίσω. Όχι απλά στη λογική «με τον παρά μου και την κυρά μου». Αλλά στη σαφώς πιο ρώσικη φιλοσοφία «τη στρατηγική μου δεν την αλλάζω ο κόσμος να χαλάσει». Ελπίζω για το καλό του ΠΑΟΚ να κάνει απλά μερικά βήματα μπροστά και να κατανοήσει τις παραλείψεις της στρατηγικής του.

Be Sociable, Share!