Χτίσιμο πάνω στον…Duracell

Έχω πολύ καιρό να γράψω στο matigarrida για ένα παιχνίδι και μόνο. Από πέρυσι νομίζω. Μία από τις παραλείψεις λόγω του φόρτου εργασίας που πρέπει σιγά – σιγά να αποκαταστήσω. Αρχή με το ντέρμπι ονομάτων μεταξύ ΑΕΚ και Παναθηναϊκού. Ονομάτων γιατί έτσι όπως κατήντησαν αμφότερες οι ομάδες, πρόκειται για κλασική περίπτωση «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις». Φάνηκε άλλωστε και στον αγώνα. Ποιοτικά αρκετά κάτω του μετρίου. Απλά οι Πράσινοι έχουν περισσότερες λύσεις, μεγαλύτερη ποιότητα μα κυρίως διέθεταν διάρκεια, εν αντιθέσει με τους Κιτρινόμαυρους που άντεξαν ένα ημίχρονο ή σωστότερα, 40 λεπτά.

Η ΑΕΚ μπήκε με τη φόρα των 20.000-25.000 θεατών της και τη θετική αύρα που τη διακατέχει. Είχε μία καλή φάση για να σκοράρει κι γενικώς στάθηκε καλύτερα στα πρώτα 20 λεπτά. Μετά ο Παναθηναϊκός άρχισε να… σβήνει τον αγώνα για να φέρει την κατάσταση στα μέτρα του μέχρι να καταλάβουν οι παίκτες του ότι «εάν δεν βρέξεις κώλο, ψάρια δεν τρως». Τουτέστιν με τόσο υποτονική εμφάνιση όπως αυτή των πρώτων 40 λεπτών, ούτε αυτή την ΑΕΚ δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν. Αυτό έπρεπε, όμως, να το καταλάβει και ο Φάμπρι που είχε χαθεί λίγο με τις εσωτερικές αλλαγές των Ζέκα, Σο και τις κινήσεις του Λίνεν από τον πάγκο.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Φάμπρι σταμάτησε τα σούρτα – φέρτα στην ομάδα και περίμενε να πάρουν οι παίκτες του μέτρα στο γήπεδο. Στον Παναθηναϊκό φέτος υπάρχουν δύο τρόποι να πάρει μέτρα στο γήπεδο η ομάδα. Ή όπως συνέβη επί Ρότσα, να ανέβει ψηλά η άμυνα για να σπρώξει όλο το σύνολο και να προσπαθήσει να παίξει ποδόσφαιρο κατοχής ακόμα και αν γίνουν ακόμα πιο ευάλωτοι οι αργοί στόπερ του Τριφυλλιού ή όπως συνέβαινε με τον Φερέιρα και τώρα με τον Φάμπρι να πιέσουν ψηλά οι δύο εξπέρ της πίεσης, ο Ζέκα -κυρίως- και ο Τοτσέ. Ο δεύτερος δεν έπαιξε με την ΑΕΚ όντας τραυματίας και το βάρος έπεσε στον Ζέκα.

Ο Πορτογάλος έχει βρει και πάλι το τελευταίο διάστημα τον γνωστό καλό εαυτό του, αποτελώντας βαρόμετρο για τον Παναθηναϊκό. Ο τύπος είναι σαν τον κάβουρα, το εργαλείο των υδραυλικών -και όχι μόνο-: άπαξ και πατήσει το κουμπί δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει σε ησυχία αντίπαλο. Ο Ζέκα είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχει στο ρόστερ του ο Παναθηναϊκός. Θα συμπεριελάμβανα και τον Σισοκό αν ο Ιβοριανός δεν ήταν δανεικός. Νομίζω ότι οι φίλοι του Τριφυλλιού κατάλαβαν πολύ νωρίτερα από αυτούς του Ολυμπιακού τη χρησιμότητα ενός παίκτη με τα χαρακτηριστικά του Ζέκα ή αντίστοιχα για τους Ερυθρόλευκους του Φουστέρ. Δεν παίζουν ακριβώς στην ίδια θέση, αλλά κάνουν πολλά παρόμοια πράγματα με ανάλογη επιτυχία. Ο Ζέκα ανεξάρτητα από το πού αγωνίζεται, πιέζει πολύ και ψηλά. Αυτό αναγκαστικά τραβάει όλη την ομάδα μπροστά. Και βέβαια συχνά – πυκνά γίνεται ό,τι συνέβη την Κυριακή το βράδυ: ο Παναθηναϊκός ανακτά την κατοχή μπάλας με καλές προϋποθέσεις.

Ο Πορτογάλος έχει άλλα τρία προσόντα εκτός από το προαναφερθέν. Πρώτον είναι Duracell, δηλαδή όταν όλοι οι άλλοι σταματούν γιατί κουράζονται αυτός συνεχίζει απτόητος. Ακόμα και σε κακές του εμφανίσεις, αυτό το στοιχεία τον κάνει να μην περνάει απαρατήρητος. Δεύτερον έχει καλή τεχνική και μπορεί εκτός απ’ το να κλέβει μπάλες, να δημιουργεί. Τρίτον έχει ποδοσφαιρική παιδεία.

Ναι, προσωπικά θεωρώ τον Ζέκα τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη του Ζεσουάλδο Φερέιρα (και του Βαρέλα συμπεριλαμβανομένου) στο Τριφύλλι. Πάνω του μπορεί να χτιστεί ο νέος Παναθηναϊκός. Όπου «νέος» δεν εννοώ της νέας σεζόν αλλά αυτόν της νέας οικονομικής εποχής. Ο Ζέκα στα 25 του και με χαμηλό συμβόλαιο πρέπει να είναι το παράδειγμα για το τι οφείλει να ψάξει μεταγραφικά το Τριφύλλι. Τον Ζέκα θα τον έβαζα αρχηγό του Παναθηναϊκού τη νέα σεζόν, ακόμα και αν ανανεώσει ο Σεϊταρίδης ή μείνει ο Καρνέζης. Διότι ο Πορτογάλος είναι η μετενσάρκωση του πάθους και της -θετικής- ενέργειας. Πρέπει αυτός να είναι το παράδειγμα για τους συμπαίκτες του. Νέους και παλιούς. Νεαρούς και γηραιότερους.

Απαραίτητο εδώ να επισημανθεί ότι ο Παναθηναϊκός πρέπει να έχει πάνω από δεκαετία να κλείσει ματς με σκόρερ δύο αμυντικά χαφ. Οφείλεται σε μια σπανιότατη κάθετη κούρσα του Βιτόλο, ο οποίος μετά από μακρά περίοδο ντεφορμαρίσματος έκανε καλό παιχνίδι, και στην ικανότητα του Σο στις στημένες φάσεις. Όμως, αυτά τα κρίνω δευτερεύοντα μπροστά στη συνολική παρουσία του Ζέκα που πήρε από το χεράκι τους Πράσινους και τους συμπαρέσυρε. Να ‘ναι καλά για το Τριφύλλι βέβαια και ο Κατίδης. Γιατί ο Ζέκα μπορεί να κάνει πολλά αλλά να γλιτώσει τον Παναθηναϊκό από τους γκελαδόρους στόπερ του (όλους φέτος πλην Τριανταφυλλόπουλο, ο οποίος ανεξήγητα κατ’ εμέ πέρασε στον πάγκο μετά από καλά ματς) δεν μπορεί.

Μάλλον θα καταλάβατε ότι διατηρώ αποστάσεις από αναλύσεις του στυλ «ο καλύτερος φετινός Παναθηναϊκός», «απέδειξε ότι μπορεί», «άνετη νίκη», «δουλεμένα στην προπόνηση», «μαγεία Φάμπρι», «φάνηκε ότι αδικεί τον εαυτό του τόσο καιρό». Το Τριφύλλι έχει παθογένειες που δεν είναι δυνατόν να γιατρέψει μεσούσης της περιόδου. Δεν αλλάζουν αυτά. Ας σώσει την τόσο κακή σεζόν με έξοδο στην Ευρώπη και μετά θα έχει χρόνο και περισσότερη άνεση να διορθώσει τα κακώς κείμενα.

Όσο για την ΑΕΚ μάλλον στην προετοιμασία το καλοκαίρι έκαναν πάνω τα χεράκια, κάτω τα χεράκια. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι στα περισσότερα παιχνίδια της «σκάει» στο τελευταίο ημίωρο. Με το ρόστερ που έχει πάλι καλά να λέει για το γεγονός ότι δεν θα πέσει. Γιατί η ΑΕΚ δεν θα υποβιβαστεί. Νομίζω απλά ότι έχασε μια καλή ευκαιρία να ξαναμαζέψει τόσο κόσμο στο γήπεδο.

Be Sociable, Share!