Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς

Η μοίρα δεν ρωτάει. Και τελικά το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο. Η ποδοσφαιρική ζωή του τα’ φερε από εδώ, του τα πήγε από εκεί και εν τέλει τον προσγειώνει την Κυριακή το βράδυ στους… απέναντι. Αλλιώς το είχε φανταστεί αυτό το παιχνίδι. Να παίζει βασικός με την άλλη φανέλα, την πράσινη. Αλλά είπαμε «άλλαι αι βουλαί του Κυρίου». Τον Κύριο δεν τον αναφέρω τυχαία ή μελλοδραματικά. Το πόσο πιστεύει φαίνεται και από τον αριθμό που έβαλε στην κιτρινόμαυρη φανέλα. 33, όσα και τα χρόνια του Χριστού. Ένας πιο πεζός ή απλά άθεος μπορεί να πει «ναι, ο αριθμός του Λυμπερόπουλου στην ΑΕΚ». Και σε αυτό μέσα θα «πέσει».

Το μεγάλο πρόβλημα θα είναι αν σκοράρει. Όχι μόνο για τον Παναθηναϊκό που θα δεχθεί γκολ. Μα κυρίως για τον ίδιο. Θα «βράζουν» τα σώψυχά του. Από τη μία ο επαγγελματισμός με χιλιάδες κόσμου να περιμένουν να χαρούν. Από την άλλη το συναίσθημα της παιδικής αγάπης. Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο άλλωστε έστω και αν όπως λένε κι οι Πυξ Λαξ «δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά, κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων Παραδείσων».

Μα πόσες αναμνήσεις να του περνούν από το μυαλό όλες αυτές τις μέρες; Σίγουρα θα θυμάται εκείνο το χειμώνα όταν πήγε στην Καβάλας, ξέρετε εκεί που κάποιοι ονόμαζαν παράγκα. Τότε που ο Ολυμπιακός τον είχε ζητήσει αλλά ο Θωμάς έλεγε στον… αδερφό του Σωκράτη «δεν στον δίνω γιατί δεν μπορώ να πάρω λεφτά από σένα. Άσε με να τον πουλήσω». Τοποθέτηση που είχε προκαλέσει αναστεναγμό ανακούφισης στον ψηλό, ξερακιανό γιατί τον είχαν πλησιάσει διάφορες ομάδες. Μα κυρίως αυτή της καρδιάς του, ο Παναθηναϊκός. Με μείγμα νεανικού θράσους και άγνοιας -πραγματικού- κινδύνου έλεγε εκείνη τη χειμωνιάτικη μέρα το αμίμητο «ή θα με δώσεις στον Παναθηναϊκό ή κόβω τη μπάλα και πάω να δουλέψω στο ταξί του πατέρα μου». Να «μάσησε» ο Θωμάς; Δύσκολο. Έβλεπε, όμως, στα μάτια του πιτσιρικά τη φλόγα της αποφασιστικότητας. Κάπου τον είχε και λίγο… δικό του παιδί και ίσως να μην ήθελε να του χαλάσει το χατήρι. Με το αζημίωτο βεβαίως- βεβαίως.

Την έκανε την τρέλα του ο ψηλολέλεκας. Και ας άκουγε κάθε μέρα τον Γιώργη τον Χατζάρα να του λέει στις προπονήσεις εκεί στο γηπεδάκι πίσω από τα ΤΕΙ στην Καβάλας «Ρε πότε θα βάλεις μυαλό; και να τονίζει σε συνεργάτες του για να τον πειράξει και λίγο «αυτός ο κεφάλας δεν πάει πουθενά έτσι».

Για το… ρημαδοσυναίσθημα έκανε πολλά για μια πενταετία. Αγροτικό στον ΟΦΗ, αρνήσεις σε προτάσεις των μισών ομάδων της Σούπερ Λίγκας (από Άρη μέχρι Ατρόμητο και από Αστέρα Τρίπολης έως Πανιώνιο), απόρριψη χωρίς κουβέντα προσφορών από το εξωτερικό με περισσότερα χρήματα. Παναθηναϊκός uber alles! Ακόμα και στις παρέες του εκτός Παιανίας, προτιμούσε… παναθηναϊκά. Με μέντορα Καραγκούνη, «κολλητό» Τζόρβα, παρεάκι με Σεϊταρίδη, Μαυρία.

Στην χρόνια εντός Παιανίας άκουσε πολλά από τους προπονητές του. «Είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής με το κεφάλι στην Ελλάδα», είχε πει ο Τεν Κάτε. «Ο Σισέ δεν μπορεί να βγει από την ενδεκάδα», είχε υπογραμμίσει ο Νιόπλιας. «Δεν δουλεύεις στις προπονήσεις όπως θέλω», είχε τονίσει ο Φερέιρα.

Η διετία του Σισέ ήταν σαρωτική. Ουσιαστικά ήταν σαν να διέγραψε την καλή έως πολύ καλή πρώτη του σεζόν στον Παναθηναϊκό. Τον πήγε πίσω. Από ελπίδα του ελληνικού ποδοσφαίρου και με το ένα πόδι στην Εθνική -όπου κλήθηκε μια φορά και αυτή τραυματίστηκε σε προπόνηση- έγινε άλλο ένα ταλέντο που απορροφήθηκε από τον τρόπο λειτουργίας των ελληνικών συλλόγων. Και όταν έφυγε ο Σισέ, «έπεσε» πάνω στο… μύθο του Σισέ. Ο οποίος κατ’ ουσία κόντεψε να διαλύσει και τον φιλότιμο Τοτσέ. «Είναι δυνατόν μετά τον Σισέ, να παίζουμε με τον Τοτσέ;», έλεγαν σχεδόν όλοι. Πού να ήταν αυτός η βασική επιλογή… Τα σποραδικά αφιερώματα γι’ αυτόν όσες φορές έπαιζε και σκόραρε είχαν ένα κοινό παρονομαστή: τον παραγωγικό μέσο όρο στη σχέση γκολ ανά λεπτά συμμετοχής.

Στα χρόνια της ναφθαλίνης ακούγονταν αρκετά γι’ αυτόν. Ότι είχε απογοητευτεί, ότι γκρίνιαζε πολύ, ότι τα είχε φορτώσει στον κόκκορα στις προπονήσεις. Δύσκολο να ‘ναι κανείς μια τριετία στην αφάνεια και να φορτώνεται με την ευθύνη ότι όποτε παίζει πρέπει να σκοράρει.

Περίμενε μέχρι τελευταία ώρα τον Παναθηναϊκό. Δεν ήθελε να πιστέψει ότι θα φύγει τελικά. Έψαχνε από κάπου να κρατηθεί. Το συναίσθημα που λέγαμε… Άλλωστε το καλοκαίρι ουσιαστικά είχε ανακοινωθεί δια… τηλεφώνου στους δημοσιογράφους από τον ίδιο τον Κώστα Ελευθεράκη ότι επήλθε συμφωνία ανανέωσης συμβολαίου. Ο Φερέιρα τον «έκοψε». Και με τη φόρα της άποψης Φερέιρα και της ευκολίας να γλιτώσει 180.000 ευρώ, η διοίκηση δεν του ανανέωσε τελικά το συμβόλαιο.

Το απόγευμα της Κυριακής θα κατέβει από το πούλμαν της ΑΕΚ. Το ζήτημα είναι να πάει στα αποδυτήρια της νυν ομάδας του! Γιατί η δύναμη της συνήθειας είναι μεγάλη. Θα φιλήσει το κομποσκοίνι που φοράει, θα κάνει το σταυρό του και θα μπει στο γήπεδο. Θα το κάνει όπως ο Λυμπερόπουλος, που πλήγωνε τον Παναθηναϊκό συχνά- πυκνά; Ο επαγγελματισμός δεν χωράει πολλά – πολλά συναισθήματα.

Στις 3/3/13 το όνομα του Αντώνη Πετρόπουλου μπαίνει και αυτό στη σημαντική λίστα ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού που έφυγαν πληγωμένοι και βρήκαν παρηγοριά στην ΑΕΚ. Χωρίς να γίνεται ασφαλώς καμία σύγκριση αξίας και προσφοράς, ο Πετρόπουλος θα βαδίσει στο δρόμο του Δομάζου, του Σαραβάκου, του Καλιτζάκη, του Λυμπερόπουλου. Έκλαψαν φίλοι του Παναθηναϊκού στο άκουσμα της αποχώρησης Πετρόπουλου; Όχι. Υπήρξαν αντιδράσεις αντίστοιχες με τις προαναφερθείσες περιπτώσεις; Ασφαλώς όχι. Νομίζω ότι ο κόσμος του Τριφυλλιού χωρίστηκε (ναι, ακόμα και σε αυτό!) στα δύο. Οι μεν που υποστήριζαν ότι ο Πετρόπουλος δεν έκανε για τον Παναθηναϊκό. Οι δε που υποστήριζαν ότι ο Πετρόπουλος υποτιμήθηκε από την ίδια του την ομάδα. Νομίζω, πάντως, ότι και οι δύο πλευρές βλέποντας απόψε την ενδεκάδα των Πρασίνων κάπου μέσα τους θα ήθελαν αντί για κατά συνθήκη σέντερ φορ (Εσπάρθα), να είχαν τον «Πετρό».

Δεν ξέρω τι θα κάνει απόψε ο Έλληνας επιθετικός. Συνήθως στις πρώτες κόντρες απέναντι σε μεγάλες αγάπες, οι ποδοσφαιριστές μπλοκάρουν, πέφτει ένα μαύρο μπροστά τους. Ξέρω, όμως, ότι εάν η ΑΕΚ διατηρηθεί στην κατηγορία, θα πρέπει να «σηκώσει» μια προτομή στον Πετρόπουλο ή αλλιώς στον «Ρουντ των φτωχών», όπως είχε γραφτεί πριν από οκτώ χρόνια γι’ αυτόν βάσει του προσωνύμιου που του είχαν «κολλήσει» οι παλιόφιλοι του Αιγάλεω, ο Γιάννης Σκοπελίτης και ο -αυτός και είναι άρρωστος με τον Παναθηναϊκό- Γιώργος Αλεξόπουλος!

Be Sociable, Share!