Κοιμάται όπως έστρωσε

Δεύτερο παιχνίδι σερί με αποδοκιμασίες για τον Ολυμπιακό. Πρόκειται περί σπάνιου κατορθώματος. Ανήκει 100% στον Βαγγέλη Μαρινάκη. Όλο το φετινό στόρι μπορεί να διδάσκεται σε σχολές διοίκησης επιχειρήσεων για να αποφεύγονται τέτοιου είδους χειρισμοί. Διότι πράγματι είναι μια φοβερή πρωτοτυπία η ομάδα να έχει πάρει το πρωτάθλημα από τον Οκτώβριο και στο γήπεδο να πηγαίνουν μετά βίας 10.000 οπαδοί οι οποίοι γιουχάρουν κι όλα.

Ο Ολυμπιακός με τον Άρη έπαιξε ένα πολύ καλό πρώτο ημίχρονο, μετά εξαφανίστηκε για κάνα 20λεπτο και στο τελευταίο διάστημα υπήρχε μια οσμή φόβου και άγχους στο παιχνίδι του. Φταίει ο Μίτσελ; Όχι βέβαια. Ο Ισπανός τεχνικός είναι φρέσκος στον πάγκο και είναι λογικό να ψάχνεται ακόμα. Δοκιμάζει, βλέπει, αλλάζει. Τι θα μπορούσε να κάνει δηλαδή; Να μπει και να βάλει την ομάδα του Ζαρντίμ; Μα, αυτή κρίθηκε ως αποτυχημένη για το στυλ του παιχνιδιού της.

Μήπως, λοιπόν, φταίνε οι ποδοσφαιριστές; Εδώ το συζητάμε. Έλλειψη πάθους είναι λογικό να υπάρχει, αφού τα πάντα για τον τίτλο έχουν κριθεί νωρίς και επιπλέον υπάρχουν διαφόρων ειδών αερόσακοι -εξωαγωνιστικοί- που καθησυχάζουν τους Ερυθρόλευκους πως όπως και να αγωνιστούν στο τέλος θα τα καταφέρουν. Έλλειψη ικανοτήτων υπάρχει; Εγώ λέω ναι. Προσοχή. Αναφέρομαι συγκριτικά με την περσινή σεζόν. Και εξηγώ. Έφυγε ο Ορμπάιθ. Αντικαταστάθηκε; Όχι. Έφυγε ο Μιραλάς. Αντικαταστάθηκε; Όχι. Έφυγε ο Μαρκάνο. Αντικαταστάθηκε; Ως στόπερ ναι, ως αριστερό μπακ όχι μια και ο Χολέμπας σε ματς απαιτήσεων είναι λίγος. Δείτε τι έκανε φέτος σε όλα τα δύσκολα ματς του Ολυμπιακού. Έφυγε ο Μέλμπεργκ; Αντικαταστάθηκε; Ναι, από τον Μανωλά αν και ο νεαρός Έλληνας έχει ακόμα δρόμο. Έφυγε πριν ένα μήνα ο Τοροσίδης. Αντικαταστάθηκε; Όχι. Τραυματίστηκε ο Αβραάμ. Αντικαταστάθηκε; Ναι, από τον Κοντρέρας ο οποίος πλέον (γιατί πριν 2-3 χρόνια ήταν πολύ ανώτερος) είναι μια κλάση κάτω από τον Έλληνα στόπερ. Παροπλίστηκε ο Ιμπαγάσα. Είναι ο Μασάδο το μικρό δαχτυλάκι του Ιμπαγάσα; Μπα…

Μην μου πείτε τώρα ότι φταίει άλλος από τον Μαρινάκη για τα παραπάνω. Και για την αλλαγή προπονητή που «πήρε πάνω του» άνευ λόγου (δεν έπαιζε καλό ποδόσφαιρο, λέει ο Ολυμπιακός ενώ τώρα «πετάει»…) και για τις επιλογές στους ποδοσφαιριστές. Κυρίως, λέω εγώ, ευθύνεται για την εικόνα του ελληνικού πρωταθλήματος. Αλλά αυτά τα γράψαμε. «Ήθελες τα και παθές τα» λέει ο λαός. Πού να γίνει καμιά στραβή με ΠΑΟΚ ή Παναθηναϊκό. Ούτε ψύλλος στον κόρφο του που λένε.

Αντί επιλόγου. Τον άνθρωπο δεν τον ξέρω. Σε φωτογραφία εάν μου τον δείξεις, όποιο ονοματεπώνυμο και να μου πεις θα το δεχθώ. Αυτό δεν λέει τίποτα. Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις κάποιον για να υπογραμμίσεις αυτονόητα για την ηθική και τη φιλοσοφία σου ζητήματα. Είμαι κατά της στενής συντεχνιακής έννοιας. Δεν ισχυρίζομαι δηλαδή ότι όλοι οι δημοσιογράφοι είναι καλοί, έντιμοι, φιλότιμοι, με αξίες και ηθική. Ίσα ίσα. Σε μεγάλο βαθμό πιστεύω το ακριβώς αντίθετο. Ότι πάρα πολλοί  δημοσιογράφοι του αθλητικού ρεπορτάζ στιςτελευταίες δύο δεκαετίες έχουν βάλει το χέρι τους για να διαμορφωθεί η ζούγκλα που ζούμε. Αναφέρομαι στην τραμπούκικη και άνανδρη επίθεση κουκουλοφόρων στο «Καραϊσκάκης» κατά του Δημήτρη Τομαρά, ρεπόρτερ στα θέματα Ολυμπιακού στο «gazzetta.gr». Εάν δεν το έγραφε το ίδιο του το σάιτ το βράδυ της Κυριακής μάλλον δεν θα το μαθαίναμε. Το έγραψαν σήμερα και δύο εφημερίδες πρωτοσέλιδα, η «LiveSport» και το «Goal». Εκεί φτάσαμε ως δημοσιογραφία. Να αναφέρουμε ως παράδειγμα τις εφημερίδες που έπραξαν το αυτονόητο. Εδώ ισχύουν δύο στάσεις ζωής. Η πρώτη είναι η γνωστή ελληνική παροιμία «μακριά από το κώλο μου και όπου θέλει ας είναι». Η δεύτερη είναι η επίσης ελληνικότατη «άστο μώρε πού να μπλέκεις τώρα με δαύτους». Τώρα που το σκέφτομαι ορισμένοι θα δώσουν και ένα δίκαιο στους κουκουλοφόρους με το στυλ «τα ‘θελε και τα ‘παθε, ας πρόσεχε».Έτσι είναι. Εκεί την πήγαμε -όλοι μας- τη δουλειά. Μπράβο μας…

Be Sociable, Share!