Το τέλος της αθωότητας

Δεν ξέρω εάν είναι «κρίμα» για την καλύτερη εμφάνιση του Παναθηναϊκού μέσα στο 2013 που επισκιάζεται από ένα πανό. Διότι, ναι, αυτό ήταν το θέμα, αυτό έμεινε στους περισσότερους, αντί να μείνει το αγωνιστικό. Για μένα είναι αδικία για την προσπάθεια των παικτών. Για το λόγο αυτό, προτού αγγίξω το κυρίως θέμα, ας γράψουμε 2-3 αγωνιστικά.

Είδαμε το πρώτο… κανονικό ημίχρονο Παναθηναϊκού μετά από πολύ καιρό (σίγουρο το πρώτο επί Φάμπρι). Όπου «κανονικό» τοποθετείστε τη διάθεση για επιθετικό ποδόσφαιρο και τις όμορφες ενέργειες που συνήθως κερδίζουν τον κόσμο. Επιβεβαιώθηκε πόσο βαρόμετρο για την ομάδα είναι ο Σισοκό. Ο Ιβοριανός ξέρει το τόπι, αλλά δεν είναι σταθερός. Όταν βρει απέναντί του αργούς παίκτες (π.χ. Πιπίνης), απρόσεχτους (Φορμίκα) ή χαμηλών δυνατοτήτων (Ιωαννίδης) και ο αντίπαλος προπονητής δεν βάλει βοήθεια στο μαρκάρισμά του, ο Σισοκό τη ζημιά θα την κάνει. Έχει πολλές φορές το κάτι παραπάνω αλλά εάν δεν είχε αυτό, θα έμενε στη Μπουντεσλίγκα.

Επίσης να αναφερθεί ότι ο Μαυρίας μπορεί να βοηθήσει -και πολύ μάλιστα- αρκεί να βελτιώσει ορισμένα στοιχεία και ειδικά την κατανομή δυνάμεων, αφού προϊόντος του χρόνου στη διάρκεια της αναμέτρησης η απόδοσή του έπεφτε.

Για τον Τοτσέ ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να κάνει ένα νέο συμβόλαιο. Με σαφώς μικρότερες αποδοχές (από τα 500.000 ευρώ που παίρνει τώρα) αλλά να εξασφαλίσει ότι θα τον έχει για όσο διάστημα δεν θα μπορεί να ξοδέψει χρήματα για κάτι καλύτερο. Ο Ισπανός έχει κάτι που φαίνεται και κάτι που δεν φαίνεται. Φαίνεται ότι διαθέτει καλές τοποθετήσεις που τον βοηθούν να σκοράρει έστω και αν δεν είναι ο killer των 20 γκολ. Δεν φαίνεται ότι είναι ο πιο σοβαρός, μετρημένος και φιλότιμος ξένος του Παναθηναϊκού. Το διαπίστωσε πρόσφατα στο τετ α τετ που είχαν και ο Γιάννης Αλαφούζος.

Δεν πάω παρακάτω για το ματς με τον ΟΦΗ, αν και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για το ντεφορμάρισμα του Βιτόλο, για τα στόπερ που δεν ταιριάζουν, για τον Σο ο οποίος σουτάρει μονίμως και άστοχα, για τον Σεϊταρίδη που πάει φουλ για νέο συμβόλαιο, για τον Μαρίνο ο οποίος είναι αξιόπιστος.

Πάμε στο πανό. «Που είσαι ρεεε Μπαινω – Βγενόπουλε;» με υπογραφή Θύρα13. Αναρτημένο στη θύρα 4, εκεί όπου κάθονται οργανωμένοι αλλά όχι του Ενιαίου Φορέα. Πρώτα απ’ όλα είναι είδηση. Διότι αποτελεί το πρώτο πανό διαμαρτυρίας 4,5 χρόνια μετά την είσοδο του Βγενόπουλου στο μετοχολόγιο της ΠΑΕ. Ήταν η δεύτερη φορά που κάποιοι εκφράζονται αρνητικά για τον Βγενόπουλο. Η πρώτη ήταν προ διετίας στο τελευταίο παιχνίδι του Τζιμπρίλ Σισέ στον Παναθηναϊκό όταν οι οργανωμένοι φώναξαν συνθήματα και εναντίον του mr.MIG, βλέποντας τα προβλήματα να έρχονται.

Στην παρούσα φάση ο αρνητισμός -και- για τον Βγενόπουλο ήταν αναμενόμενος. Αυτό που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν η φρασεολογία. Γιατί για όσους έχουν τη δυνατότητα (σε χρόνο και χρήματα) να διαβάζουν όλες τις εφημερίδες και να παρακολουθούν τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, το «Μπαινω – Βγενόπουλε» είναι φράση – δημιούργημα μερίδας ανθρώπων που αποτελούν την αυλή Βαρδινογιάννη. Η υιοθέτησή της φράσης από οπαδούς είναι που ενόχλησε στις τάξεις του συνδεσμιακού χώρου. «Λέει» πολλα αυτό.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο Βγενόπουλος μπήκε στο στόχαστρο. Είτε με λάθος φρασεολογία είτε με ένα πανό που υπογράφεται ως Θ.13 ενώ δεν απηχεί την πλειοψηφία του συνδεσμιακού χώρου, είτε από λιγοστούς, η είδηση παραμένει. Η δυσαρέσκεια μερίδας του κόσμου δημοσιοποιήθηκε. Κάποιοι μάλιστα κρίνουν ότι δεν είναι καθόλου κακό να πάρει ένα μήνυμα ο Βγενόπουλος. Ίσως έτσι να αιτιολογείται ότι το πανό δεν κατέβηκε, γεγονός που επίσης είναι είδηση.

Το θέμα είναι ποιος το στέλνει το μήνυμα. Ποιος δηλαδή θέλει να σπρώξει τον Βγενόπουλο να κάνει κάτι, σε ημέρες μάλιστα που εμφανίστηκε στα ΜΜΕ η πληροφορία ότι ο Αλαφούζος βρήκε χρήματα και νέους επενδυτές.

Είναι πιθανό η εποχή του απυρόβλητου για τον Βγενόπουλο να τελείωσε. Ακόμα και αν το πανό ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός που δεν το ξανασυναντήσουμε άμεσα, ακόμα και αν η φρασεολογία του δεν βρήκε σύμφωνο πολύ κόσμο. Το πιο σημαντικό απ’ όλα κατ’ εμέ είναι ότι εκφράστηκε δημόσια η ενόχληση μερίδας του κόσμου. Πλέον οι οπαδοί είναι δυσαρεστημένοι και -κάποιοι- αγανακτισμένοι. Άλλους τους κούρασε πολύ η αναμονή για μια κίνηση του «Βγενό», άλλους τους ενόχλησε η συνεχής επίκληση της υπόθεσης ΓΗΠΕΛ – Βοτανικός.

Υπάρχει λογικοφανής (προσοχή, όχι λογική) εξήγηση, κατά την προσωπική μου άποψη, για το γεγονός ότι κάποιοι φίλοι του Παναθηναϊκού έχουν πια… περιλάβει τον mr.MIG. Εκφράζουν την οργή τους περισσότερο για τον Βγενόπουλο και όχι για τον Βαρδινογιάννη: τυπικά τουλάχιστον ο Τζίγκερ είναι παρελθόν. Εκφράζουν την οργή τους για τον Βγενόπουλο και όχι για τον Πατέρα: ο πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ δεν διεκδίκησε ποτέ κάτι παραπάνω από την προεδρία. Εκφράζουν την οργή τους για τον Βγενόπουλο και όχι για τον Γιαννακόπουλο: βλέπουν ότι οι αφοί δεν ασχολούνται πια και ενδεχομένως ενδόμυχα να φαντάζονται και να ελπίζουν ότι ο Δημήτρης -με τη γνωστή του ορμή- θα αναλάβει κάποια στιγμή και την ΠΑΕ. Εκφράζουν την οργή τους για τον Βγενόπουλο και όχι για τον Αλαφούζο: ο νυν πρόεδρος της ΠΑΕ είπε ότι μπαίνει μπροστά για τη δημιουργία εταιρίας λαϊκής βάσης και όχι για να ρίξει 15-20 εκατ. ευρώ στον Παναθηναϊκό.

Για να το γράψω σχηματικά, το τέλος της αθωότητας -όπως ήταν ο τίτλος εκείνης της προ 20ετίας σχεδόν ταινίας με πρωταγωνιστή τον Ντι Κάπριο – βρίσκει τον Βγενόπουλο αντιμέτωπο με ένα δίλημμα. Να διαλέξει ποιο ρόλο θα έχει πλέον στον Παναθηναϊκό: πρωταγωνιστή ή κομπάρσου. Όσο περισσότερο καθυστερεί να επιλέξει, τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες επανεμφάνισης εναντίον του αντιδράσεων. Πρωταγωνιστής σημαίνει να αναλάβει ουσιαστικές πρωτοβουλίες κάνοντας εμφανή την επιθυμία του να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό εκεί όπου βρέθηκε όταν έβαλε 20 εκατ. ευρώ: στην κορυφή. Κομπάρσος σημαίνει να μείνει ως έχει, βλέποντας το Τριφύλλι να χαροπαλεύει μετά την αποτυχία του πλάνου της εταιρίας λαϊκής βάσης.

Be Sociable, Share!