Το ‘χουν δει το όνειρο

Έψαξα κάποια από τα δεκάδες σάιτ του διαδικτύου, τα οποία εξηγούν όνειρα. Αναζήτησα λέξεις όπως «πρόκριση», «Ολυμπιακός» αλλά δεν βρήκα τι σημαίνει αν το δει κάποιος στο όνειρό του. Διότι αλήθεια με ιντριγκάρει το σύνθημα που ακούστηκε το βράδυ της Πέμπτης στο «Καραϊσκάκης» μετά την ήττα – αποκλεισμό από τη Λεβάντε: «Εεε, οοο αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό». Όποτε ακούω αυτό το σύνθημα σκέφτομαι το ίδιο: πώς αλήθεια ονειρεύεται ένας φίλος του Ολυμπιακού την ομάδα του;

Όταν το φώναζαν επί Κόκκαλη, ας πούμε, τι ονειρεύονταν; Δεν χρειάζεται να φανταστώ. Έχει ειπωθεί δια στόματος του ίδιου του πρώην ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού. Ευρωπαϊκή κούπα. Πόσο πλησίασαν οι Ερυθρόλευκοι; Ούτε σε απόσταση τριών αγώνων, δηλαδή να μπουν στα ημιτελικά. Μια φορά προκρίθηκαν στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, το 1998-99 και… that’s all. Και να φανταστεί κανείς τι ομάδα είχε τότε ο Ολυμπιακός και τι έχει σήμερα. Ούτε Τζόρτζεβιτς, ούτε Γιαννακόπουλο, ούτε Γεωργάτο, ούτε Μαυρογενίδη, ούτε Καραπιάλη, ούτε Αλεξανδρή. Αλλά και με παίκτες σαν τον Ζιοβάνι, τον Καρεμπέ, τον Ριβάλντο, τι πέτυχε ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη; Τίποτα. Στη δεκαετία του 2000 με αδιάλειπτη συμμετοχή (εξαιρουμένης της σεζόν 2008-09) στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ είχε μόλις μία πρόκριση στους «16». Και τέλος. Τη δεκαετία του 2010 έλλειψε μία σεζόν από το Τσάμπιονς Λιγκ και στις υπόλοιπες μέτρησε μία πρόκριση στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ και μία στους «16» του Europa League.

Κάθε χρόνο θυμάμαι στις κληρώσεις να υπάρχει σχετική έως άκρατη αισιοδοξία στις τάξεις των φιλάθλων -αλλά και της διοίκησης- του Ολυμπιακού. Κάθε χρόνο θυμάμαι να κλείνει με υποσχέσεις σαν αυτή που έδωσε ο Βαγγέλης Μαρινάκης το βράδυ της Πέμπτης στο «Καραϊσκάκης»: «Του χρόνου θα είμαστε καλύτεροι. Στόχος τώρα το πρωτάθλημα». Και πάντα -συγνώμη με δύο σεζόν ως εξαίρεση- το πρωτάθλημα το κατακτά ο Ολυμπιακός και… του χρόνου δεν είναι καλύτερος. Ή για να είμαι δίκαιος μπορεί να είναι ελαφρώς καλύτερος. Αλλά σε κάθε περίπτωση το σύνθημα «αλλιώς ονειρευόμαστε» τον Ολυμπιακό ακούγεται, αποκτώντας μια διαχρονική αξία.

Αδυνατώ να εξηγήσω τι μπορεί να περιμένει ο κόσμος του Ολυμπιακού από την ομάδα του στην Ευρώπη. Τι σόι διάκριση; Με τι προσόντα θα προκύψει αυτή η διάκριση; Ορθότατα είπε ο Στέλιος Γιαννακόπουλος στην τηλεόραση ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει ανταγωνισμό στην Ελλάδα και ότι τι να περιμένεις όταν ο Παναθηναϊκός είναι 40 βαθμούς πίσω. Αυτά που δεν είπε ο συμπαθής Στέλιος είναι ότι ο Ολυμπιακός έχει την απόλυτη ευθύνη και για τα δύο στοιχεία που ανέφερε. Κάποια χρόνια δε ήταν συνυπεύθυνος και ο ίδιος ο Γιαννακόπουλος. Πώς θα έχει ανταγωνισμό ο Ολυμπιακός στην Ελλάδα όταν δεν… επιτρέπεται να χάσει ή να φέρει ισοπαλία; Όταν βάζουμε τσόντα στην τσόντα των καθυστερήσεων μπας και πετύχει γκολ ο Ολυμπιακός, όταν τα σημαιάκια σηκώνονται μόνο σε αντιπάλους, όταν τα πέναλτι σε χέρι δίνονται μόνο σε ερυθρόλευκες φανέλες, όταν βγάζουμε πρόεδρο στην ΕΠΟ και στη Σούπερ Λίγκα.

Ναι, κάποια στιγμή στην Ελλάδα της κρίσης μεγάλοι σύλλογοι που πολεμήθηκαν από όλο αυτό το ωραίο σύστημα θα κατέρρεαν. Όπως έγινε με την ΑΕΚ, όπως συνέβη φέτος στον Παναθηναϊκό, όπως έγινε με τον Άρη. Ναι, φταίνε πολύ και οι ίδιες οι ομάδες. Ας βρίσκονταν ένας Μαρινάκης ή ένας Σαββίδης και γι΄ αυτές είναι μια απάντηση. Σωστά. Μόνο που πρέπει κάποιος να έχει λεφτά για πέταμα για να ακολουθήσει το παράδειγμα του Σαββίδη. Ο οποίος κάποια στιγμή θα σιχτιρίσει με την Ελλαδάρα και θα την κάνει από τον ΠΑΟΚ. Κι έπειτα ο ΠΑΟΚ θα πάρει ξανά την κατηφόρα.

Σόρι παίδες αλλά αυτό το ποδόσφαιρο φτιάχτηκε και με αυτό θα πορευτούμε όλοι. Ο Ολυμπιακός έσκαψε μόνος του το λάκκο του. Δια των χειρισμών των προέδρων του. Στο «Καραϊσκάκης» εδώ και μήνες το μισό γήπεδο είναι άδειο. Τι να δει δηλαδή ο φίλαθλος του Ολυμπιακού; Ένα πρωτάθλημα που έχει πάρει από τον Οκτώβριο; Ε, όχι δα. Μόνος του παίζει και στα περισσότερα ματς η απόδοση του είναι κάτω του μετρίου. Είδε τον Βαλβέρδε να φεύγει και στη θέση του να έρχεται ο Ζαρντίμ. Τεράστια διαφορά. Και φάνηκε. Είδε το μεταγραφικό αλαλούμ να επικρατεί για μια ακόμα σεζόν. Να χάνονται παίκτες – κλειδιά όπως οι Μιραλάς, Ορμπάιθ, Μέλμπεργκ, Μαρκάνο και τον Γενάρη ο Τοροσίδης, να γερνάει ο Ιμπαγάσα, να τραυματίζεται ο Αβραάμ και στη θέση τους να αποκτούνται ο… Μήτρογλου, ο Γκρέκο, ο Κοντρέρας, ο Μανωλάς και ο Μασάδο. Πιο μέρα με νύχτα κατάσταση δεν γίνονταν.

Φυσικά στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι μικρή η διαφορά. Ορατή μεν, για ψαγμένους δε. Διότι η πτώση του Ολυμπιακού είναι μικρή τη στιγμή κατά την οποία οι βασικοί αντίπαλοί του είναι σε ελεύθερη πτώση. Στην Ευρώπη, όμως, τα ψέματα είναι ψέματα. Δεν καμουφλάρονται. Το ίδιο έργο κάθε χρόνο.

Εάν οι οπαδοί του Ολυμπιακού αγαπούν πραγματικά την ομάδα τους και θέλουν να δουν αυτό που ονειρεύονται να πλησιάζει στην υλοποίησή του, πρέπει να πιέσουν τον Μαρινάκη. Να τον πιέσουν να αλλάξει ρότα. Να αφήσει το πρωτάθλημα της επόμενης και όλων των επόμενων ετών να παιχθεί στο γήπεδο. Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα. Γενικώς και ειδικώς…

Be Sociable, Share!