Στροφή+αναστροφή=χάος

Μου έστειλαν μηνύματα αρκετοί φίλοι του Παναθηναϊκού να πάρω θέση για όσα συνέβησαν στο Ολυμπιακό Στάδιο στον αγώνα με τον Πανθρακικό. Μάλλον δεν θα είχαν διαβάσει τι έγραψα την ημέρα του ματς Κυπέλλου με τον Πλατανιά αλλά και την ημέρα που «χάθηκε» ο Σισέ. Τι απομένει να γραφτεί άραγε; Πριν φτάσουμε στο απόγευμα του Σαββάτου είχαν γραφτεί μέρες πριν όσα έφτασαν έως εδώ τον Παναθηναϊκό. Στον απόλυτο εμφύλιο. Θα το πάμε, λοιπόν, παρακάτω για να δούμε τι άλλο θα συμβεί στον πολύπαθο σύλλογο (ο οποίος έχει φτάσει να τον λυπούνται οι αντίπαλοι σαν τον προπονητή του Πανθρακικού για παράδειγμα…).

Για να φτάσει κανείς στη μελλοντολογία, εάν δεν έχει γυάλινη σφαίρα μπροστά του, πρέπει να παρατηρεί καλά τα γεγονότα και να αναλύει τις αιτίες. Χαρακτηρίζεται, λοιπόν, ως εμφύλιος αυτό που διαδραματίζεται στον Παναθηναϊκό. Ας δούμε γιατί είναι απόλυτα σωστός ο προσδιορισμός.

Οι μεν οργανωμένοι (όχι όλοι, απ’ όσο φάνηκε τουλάχιστον και από την αποχή πολλών από το γήπεδο -ούτε η μισή θύρα 1 δεν γεμίζει πια- αλλά και από το ότι αρκετοί έμειναν στη θέση τους στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με τον Πανθρακικό όταν έγινε το ντου στη θύρα 9) είναι πεπεισμένοι ότι ο δρόμος για την επιστροφή του Παναθηναϊκού στην κορυφή περνάει από το δύσβατο μονοπάτι της κάθαρσης. Κάθαρσης από ότι θυμίζει το καθεστώς Βαρδινογιάννη. Βαρύγδουπη λέξη το «καθεστώς»; Όχι δα. Αν σκεφτούμε πόσα χρόνια ήταν η οικογένεια στην ΠΑΕ και πώς λειτούργησε, μάλλον καταλήγουμε στο ότι η χρήση της λέξης είναι ορθή.

Οι οργανωμένοι στήριξαν την «Παναθηναϊκή Συμμαχία», έκαναν αρκετές συναντήσεις με τον Γιάννη Αλαφούζο και εν τέλει κατέστησαν σαφές στην ηγεσία της ΠΑΕ ότι εταιρία λαϊκής βάσης χωρίς τη βάση του λαού του Παναθηναϊκού δεν υφίσταται. Για όσους -πολύ λίγους- δημοσιογράφους ήμασταν στον «Τάφο του Ινδού» στη Γ.Σ. της «Συμμαχίας» δεν ξεχνιέται η προειδοποίηση στον Αλαφούζο «μην μας θεωρείς δεδομένους». Έτσι είναι. Ο κόσμος μιας ομάδας δεν είναι ποτέ δεδομένος για καμία εξουσία. Τη μία σε ανεβάζει στα ύψη, την άλλη σε ρίχνει στα Τάρταρα. Νόμος! Την «πάτησαν» όλοι όσοι διοίκησαν τον Παναθηναϊκό και θεώρησαν δεδομένη τη στήριξη του κόσμου.

Ο Αλαφούζος είτε γιατί το πίστεψε είτε γιατί τον βόλεψε, άφησε τους πάντες να πιστεύουν ότι προχωράει σε αποβαρδινογιαννοποίηση. Στην πραγματικότητα, ένα μήνα μετά τις εξαγγελίες του (αλήστου μνήμης), διοικητικά έφυγε ο -σαφώς Βαρδινογιαννικός- Γόντικας και ο -πιο apolitic παράγοντας- Πέτσος και αγωνιστικά ο… Πετρόπουλος. Ο Αλαφούζος φάνηκε ότι στρίβει το τιμόνι προς τα δεξιά όπως είχε αναφερθεί εγκαίρως στο matigarrida αλλά στην πραγματικότητα φαίνεται ότι λειτουργεί με ένα βήμα δεξιά και ένα -ή και δύο- αριστερά.

Στο δεκαήμερο της… κάθαρσης, ο Αλαφούζος προσπάθησε να τα σαρώσει όλα. «Εφαγε» Γόντικα, Πέτσο (ετοιμάζονταν να γίνει το ίδιο με τον οικονομικό διευθυντή Στάμο) και φυσικά τον Ρότσα γιατί έκανε το λάθος να υποστηρίξει δημόσια Βύντρα, Σπυρόπουλο και να χρησιμοποιήσει τον Μπουμσόνγκ, «ανακοίνωσε» ημιεπίσημα ότι οδεύουμε σε συμφωνία λύσης συνεργασίας με τον Βύντρα, τον Μπουμσόνγκ, τον ακριβό Λέτο, δανεισμό του Χριστοδουλόπουλου. Μέχρι που «έσκασε» η ιστορία Σισέ. Μια υπόθεση «αερόσακος» που τελικώς… τραυμάτισε βαριά τον οδηγό του πράσινου αυτοκινήτου. Ο Γάλλος δεν ήρθε και μετά… έσκασε τσουνάμι. Ο Βύντρα μένει, ο Μπουμσόνγκ το ίδιο, ο Λέτο δεν συμφωνεί και καθυστερεί ακόμα περισσότερο τη συμμετοχή του Καζιγιάμα (ο οποίος κινδυνεύει να γίνει ανέκδοτο εάν στο επόμενο δεκαήμερο δεν δοθεί γη και ύδωρ στον Λέτο να λύσει το συμβόλαιό του), ο Λάζαρος δεν φέρνει πρόταση. Και μέσα σε όλα ο προπονητής που προσελήφθη με συνοπτικές διαδικασίες, επαινεί δημόσια τον Βύντρα και χρησιμοποιεί και τον Έλληνα αμυντικό και τον Μπουμσόνγκ δίχως να αντιδράσει καθόλου η διοίκηση.

Οι δε φίλαθλοι από αρκετές θύρες του ΟΑΚΑ αποδοκιμάζουντους οργανωμένους γιατί κρίνουν ότι ο δρόμος για την επιστροφή του Παναθηναϊκού στην κορυφή περνάει είτε μέσα από τα χρήματα είτε μέσα από την ενότητα. Ως προς τα χρήματα δεν υπάρχει κάποιος για να βάλει. Άρα; Άρα κάποιοι νοσταλγούν την οικογένεια Βαρδινογιάννη που κατ’ εκείνους τα είχε όλα καλώς καμωμένα, κάποιοι άλλοι ζηλεύουν τον Ολυμπιακό που έχει τον Μαρινάκη, κάποιοι άλλοι περιμένουν έναν πρίγκιπα. Εννοείται ότι οπι περισσότεροι εξ αυτών δεν σκοπεύουν να δώσουν ξανά χρήματα στην «Παναθηναϊκή Συμμαχία» και σταδιακά θα μειώνεται ο αριθμός προσέλευσής τους στο γήπεδο. Έως ότου φτάσει ο Παναθηναϊκός να παίζει μπροστά στα 1.000 άτομα.Όσοι κρίνουν ότι χρειάζεται ενότητα, χειροκροτούν όποιον προσπαθεί να κάνει κάτι για τον Παναθηναϊκό είτε αυτός λέγεται Αλαφούζος είτε Βύντρα είτε Φάμπρι και δεν σκοπεύουν να επιτρέψουν σε κανέναν να λειτουργήσει διασπαστικά για την ομάδα.

Οι δύο πλευρές βρίσκονται απέναντι. Αμετακίνητοι στη θέση τους. Οπότε η ρήξη είναι δεδομένη και τα χειρότερα είναι μπροστά. Κυρίως -λέω εγώ- γιατί ο Αλαφούζος είναι αναποφάσιστος. Μία στρίβει και μία κάνει αναστροφή. Ας πούμε σαν να προσπαθεί να καθίσει πάνω στο συρματόπλεγμα. Γίνεται αυτό; Όχι, βέβαια. Μήπως τελικά βολεύει το χάος; Ας απαντήσουν αυτοί που έχουν τα ηνία.

Πάντως σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι αδύνατο να ορθοποδήσει μια ομάδα που έχει στο ρόστερ της παίκτες απόλυτα δυσαρεστημένους με όλα και με προσωπικότητα που δεν μπορεί να «σηκώσει» το βάρος της φανέλας. Ταλέντο υπάρχει. Αλλά σε τέτοιες συνθήκες δεν μπορεί να ξεπροβάλει. Καλά εννοείται ότι δεν υπάρχει και προπονητής ικανός να εμπνεύσει. Μόνο να προκαλέσει μεγαλύτερο ρήγμα μπορεί.

Είμαστε πολύ κοντά στο ολοκληρωτικό χάος. Όπερ σημαίνει τη διοικητική ακυβερνησία. Μπορεί να γλιτώσει τα χειρότερα μόνο εάν προκριθεί στο Κύπελλο επί του Πλατανιά και στα ματς με Ατρόμητο, Αστέρα έρθουν θετικά αποτελέσματα δίχως επεισόδια. Αλλά πάμε πολύ μακριά. Πλέον στον Παναθηναϊκό ουδείς μπορεί να μελετάει κάτι παραπάνω από το «σήμερα». Σήμερα, λοιπόν, Κυριακή 20/1/2013 όλα κρέμονται σε μια κλωστή. Όλα…

Και κάτι για το τέλος. Αγνός φίλαθλος πια. Ναι, το καταλαβαίνω. Δεν του αφαιρεί κανείς το δικαίωμα να παρακολουθήσει τον Παναθηναϊκό από τα επίσημα. Αλλά σε αυτό το ματς με τις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί, έμοιαζε σαν τον… ξεπεσμένο αυτοκράτορα ο οποίος έχει πάει στην κορυφή του λόφου και παρακολουθεί το λαό του να σφάζεται στον εμφύλιο, αναμένοντας να υποκλιθούν όλοι για να τον παρακαλέσουν γονυπετής να επιστρέψει. Αν δεν ήταν έτσι, δεν θα εμφανίζονταν αντί για τους συνηθισμένους τρεις, καμιά δεκαριά ιδιωτικοί φρουροί. 3,5 μήνες πριν βέβαια είχαν γραφτεί αυτά εδώ πέρα…

Be Sociable, Share!