Ριζούπολη καλωσόρισες (ή αλλιώς μια καλοκαιρινή βουτιά στον ελληνικό βυθό)

Χρόνια τώρα το ελληνικό ποδόσφαιρο πάει από το κακό στο χειρότερο. Ο βυθός του όσο πήγαινε και γινόταν πιο αφιλόξενος. Κάποια στιγμή όλοι μας πιστέψαμε πως μετά την παράγκα του Κοκκαλιάρη και τη «σκληρή» επταετία του Θείου, δεν θα βιώναμε χειρότερα. Πράγματι για κάποια χρόνια υπήρξε σταδιακή μείωση των οργίων. Προσοχή, όχι ότι όλα έγιναν κρυστάλλινα. Αλλά έγινε μια προσπάθεια στηριζόμενη στην καλή σχέση του Γιάννη Βαρδινογιάννη με τον Πέτρο Κόκκαλη και φυσικά την παρουσία του ποδοσφαιράνθρωπου Ντέμη Νικολαΐδη στα της ΑΕΚ. Ο Θείος «καθάρισε» σε μια νύχτα τον Πέτρο και μαζί όλα τα όνειρα του Τζίγκερ για μια αγγλικού τύπου Λίγκα, δίχως στησίματα, διαιτησίες με δόλο, προκαθορισμένους υποβιβασμούς και προβιβασμούς, φατρίες με παρατηρητές και άλλες ομορφιές.

Από τότε η παρασκηνιακή ένταση ανεβαίνει. Αποκορύφωμα το λεγόμενο κασέτα- gate με τις φυλακίσεις Μπέου, Ψωμιάδη και άλλων μικρότερων ψαριών. Ή μήπως δεν έχουμε δει ακόμα τα καλύτερα; Μετά την προεδρία του Βαγγέλη Μαρινάκη στη Λίγκα που σημαδεύτηκε από την αλήστου μνήμης αλητεία της εισβολής εκατοντάδων ανεγκέφαλων οπαδών του Ολυμπιακού στον αγωνιστικό χώρο που επιτέθηκαν και χτύπησαν παίκτες του Παναθηναϊκού μετά τη λήξη του ντέρμπι στο «Καραϊσκάκης». Μαζί με το σόου ήθους του Μαρινάκη στα αποδυτήρια.

Αλήθεια από εκείνη τη βραδιά θυμάστε καθόλου δηλώσεις; «Το μόνο μεμπτό από την μεριά μας σαν Ολυμπιακός, είναι ότι αιφνιδιαστήκαμε από την είσοδο των οπαδών, ενώ δεν θα έπρεπε. Αλλά από εκεί και πέρα, δεν υπάρχει τίποτα προμελετημένο και δεν έχει καμία σχέση με αυτά που ακούω περί Ριζούπολης. Εκεί, υπήρχε στόχος να τρομοκρατηθούν οι παίκτες και να χάσουν. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο γιατί απλά το ματς έχει ήδη τελειώσει.
Αυτό που έγινε βλάπτει την εικόνα του Ολυμπιακού, αλλά η είσοδος των φιλάθλων ήταν μια κακιά στιγμή». Ποιος τα είχε πει αυτά; Ο ίδιος που είχε πει ένα χρόνο πριν με τα αεροβόλα στην πλάτη του Τζόρβα «Δεν υπήρχαν αεροβόλα και επειδή αναφέρουν συνέχεια την Ριζούπολη, το ανέφερε και ο κ. Τζόρβας, θέλω να πω πως τότε ήταν πολύ μικρός για να θυμάται. Για να τελειώνει αυτή η ιστορία με την Ριζούπολη, τότε υπήρξε κακή υποδοχή της αποστολής του Παναθηναϊκού με απαράδεκτα αστυνομικά μέτρα και απαράδεκτη η επίθεση των οπαδών με κροτίδες στην φυσούνα.».

Το λιγότερο είναι ότι για τον νέο πρόεδρο της Σούπερ Λίγκας, Γιάννη Μώραλη μέσα σε ένα χρόνο η Ριζούπολη από κακή υποδοχή και απαράδεκτη επίθεση των οπαδών στην αποστολή του Παναθηναϊκού, έγινε… στόχος να τρομοκρατηθούν οι παίκτες και να χάσουν. Το λιγότερο είναι ότι ο Μώραλης ήταν παρών σε όλα τα ωραία. Στη Ριζούπολη, στα αεροβόλα, στην εισβολή. Πάντα εκεί για να δικαιολογεί και να χρησιμοποιεί την ευφυΐα του υπέρ του Ολυμπιακού.

Το θέμα εδώ είναι ότι πλέον δεν υπάρχει διάθεση ούτε για τα προσχήματα. Άλλωστε η επιλογή του Γιώργου Μποροβήλου για την αντιπροεδρία δείχνει ότι δεν θα μείνει χώρος για ελιγμούς. Για την ιστορία ο Μποροβήλος ήταν διαιτητής στη Ριζούπολη αρχίζοντας ένα παιχνίδι που από την πλευρά του δεν έπρεπε ποτέ να αρχίσει, ήταν διαιτητής που διέπρεψε στις μεγάλες στιγμές του ελληνικού ποδοσφαίρου και βέβαια ενεπλάκη άμεσα το όνομά του στο κασσέτα – gate με ποινικές διώξεις αλλά και συνομιλίες με τον Μπέο για να παραμείνει ο Αστέρας Τρίπολης στην κατηγορία.

Ο ελληνικός βυθός είναι στην πραγματικότητα ένας μικρόκοσμος. Όλοι ξέρουν τι κάνει ο λευκός καρχαρίας. Βλέπουν τι ψάρια χρησιμοποιεί για να φτάσει στο στόχο του, δηλαδή την απόλυτη κυριαρχία. Ο λευκός καρχαρίας δείχνει από νωρίς φέτος στους λοιπούς ζώντες οργανισμούς του βυθού ότι δεν έχει διάθεση να χαριστεί σε κανέναν. Τώρα πια έτσι κι αλλιώς οι κροκόδειλοι είναι εξασθενημένοι για να μην πω εξουδετερωμένοι. Η ελπίδα ότι ο αρχηγός των κροκοδείλων θα έδινε τις κατάλληλες κατευθύνσεις φαίνεται ότι αποδείχθηκε μια πλάνη. Άλλωστε όσο βγαίνει μπροστά στις μάχες του βυθού ο αλιγάτορας, που κοιτάει διαρκώς τον ουρανό και όχι το βυθό, δύσκολα θα βρεθεί άκρη για τη συνομωταξία των κροκοδειλίων. Η απειρία του αλιγάτορα αλλά και η φύση του (πολύ λιγότερο επιθετικός από τους κροκόδειλους, ειδικά αυτός της θάλασσας που δεν… καταλαβαίνει από φόβο) φαίνεται να στοιχίζει για τα ερπετά του ελληνικού βυθού.

Το colpo grosso έχει στηθεί βέβαια αλλού από τον λευκό καρχαρία. Το σοφό ψηλό χέλι διάγει τις τελευταίες ημέρες βασιλείας του στο βυθό. Του την είχε φυλαγμένη ο λευκός καρχαρίας. Καθοριστικό γεγονός ήταν όταν του χρέωσε βοήθεια κάτω από το τραπέζι στους κροκόδειλους για να μπορούν να κινηθούν και στη Μεσόγειο (αν και τη μεγάλη βοήθεια την έδωσε η Όρκα η φάλαινα, την οποία όμως δεν μπορεί να… αγγίξει ο λευκός καρχαρίας). Του το ‘χε πει ένα βράδυ του Ιουνίου. «Φύγε μόνος σου αλλιώς θα σε φάω». Κουμάντο πια θα κάνει ο ξιφίας, έστω και αν δεν θα φαίνεται. Ο ξιφίας με το τρομερό ράμφος του έχει φάει πολύ κόσμο μέχρι πριν τρία χρόνια που έκανε ό,τι ήθελε στον ελληνικό βυθό, υποταγμένος πάντα στους χονδριχθείς από τον καρχαρία τίγρη έως τη φάλαινα φυσητήρα. Τον βυθό τον ξέρει απέξω και ανακατωτά. Απλά θα έχει μπροστά του για κάλυμμα τη χίμαιρα ώστε να μην φαίνεται πολύ και ξεσηκώσει αντιδράσεις από τους κροκόδειλους.

Η καλοκαιρινή βουτιά στον ελληνικό βυθό ολοκληρώθηκε. Η γαρ-ρ-ίδα θα ξαναβουτήξει το φθινόπωρο και ό,τι πιάσουν οι κεραίες της.

Στο τέλος της φετινής σεζόν, στις 11 Μαΐου θα συμπληρωθούν δέκα χρόνια από την πιο σκοτεινή μέρα στη μάχη του ελληνικού βυθού. Πιθανώς όλοι μαζί -πλην κροκόδειλων φυσικά- να συμμετάσχουν στο πάρτι του λευκού καρχαρία…

Be Sociable, Share!