Χρωστούν ένα “ευχαριστώ” στον Αλαφούζο

Ναι, είναι μια ιστορική ημέρα για τον Παναθηναϊκό. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν υπογραφές σε έγγραφα που δείχνουν ότι το 54,7% των μετοχών της ΠΑΕ πάει στην «Παναθηναϊκή Συμμαχία». Ναι, υπό αυτές τις συνθήκες προκύπτει ότι Βαρδινογιάννηδες τέλος από το Τριφύλλι. Αυτά έχουν τσεκαριστεί και από τον Ανδρέα Βγενόπουλο και από τον Νικόλα Πατέρα. Μην μου ζητάτε παραπάνω.

Το χέρι μου στη φωτιά θα το έβαζα εάν μέσα από τη σημερινή glamour διαδικασία με παρούσες κάμερες και παρόντες δεκάδες δημοσιογράφους, οι εμπλεκόμενοι μας έδιναν αντίγραφα της συμφωνίας. Να ξέρει ο κόσμος τι έχει υπογραφεί. Για να πειστούν και οι άπιστοι Θωμάδες. Από εκεί και πέρα, όμως, νομίζω ότι πρέπει να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα και να παραδεχθούμε κάποια άλλα.

Πρώτα απ’ όλα ο Αλαφούζος παρουσίασε μια λύση. Θέλετε να πούμε ότι είναι η χειρότερη του κόσμου; Για την οικονομία της συζήτησης, ας το δεχθούμε. Είναι όμως λύση. Και ήταν η μοναδική. Γιατί στην άλλη περίπτωση, αυτή του Βγενόπουλου, θα έπρεπε να γίνει διάρρηξη στο σπίτι του Βαρδινογιάννη για να πάρει τις μετοχές, να πλαστογραφήσει την υπογραφή του σε συμβολαιογράφο και δεν ξέρω γω τι άλλο για να τις πάρει στην κατοχή του. Αφού ήταν ξεκάθαρο ότι όσο και να προσπαθούσε ο Βγενόπουλος, ο Βαρδινογιάννης δεν θα του έδινε τις μετοχές. Επίσης ο Αλαφούζος δέχθηκε το θέμα της Διπλής Ανάπλασης σύμφωνα με όσα πρότεινε ο Βαρδινογιάννης από το Σεπτέμβριο. Δεν έθεσε όρους. Βασικότατο για να τελειώσει το θέμα της μεταβίβασης. Κάτι που ο Βγενόπουλος δεν θα έκανε ποτέ.

Με αυτή τη μοναδική λύση, λοιπόν, πορεύτηκε ο Παναθηναϊκός το Μάιο και τον Ιούνιο για να βγει από το γκρεμό. Όπου γκρεμός βάλτε τη διάλυση του Δ.Σ., την ακυβερνησία, τα χρέη που έτρεχαν, την αδειοδότηση που είχε σχεδόν χαθεί. Και βγήκε από το γκρεμό. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί το αντίθετο. Πώς βγήκε; Όπως βγήκε. Με προεισπράξεις χορηγιών, με βοήθεια Βαρδινογιάννη, με βοήθεια Πιλάβιου, με βοήθεια Θεοδωρίδη, με χρήματα που έβαλε ο Αλαφούζος. Και βέβαια με επιστροφή των… ασώτων που είχαν παραιτηθεί. Του Γόντικα ξανά σε ρόλο προέδρου – κουμανταδόρου (και μερικώς εμπνευστή της εταιρίας λαϊκής βάσης), του Ελευθεράκη ως τεχνικού συμβούλου, του Κωνσταντίνου ως μέλος της τεχνικής επιτροπής, του Σωπήλη ως εκπροσώπου στα δικαιοδοτικά όργανα.

Ο Αλαφούζος έβγαλε τον Παναθηναϊκό από το γκρεμό και έκτοτε παλεύει για την επιβίωση. Μέσω των εγγραφών της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας». Το παραδέχονται αλλά δεν το λένε δημόσια και οι ίδιοι του Σωματείου: οι εγγραφές είναι υποτονικές. Έξω από κάθε αρνητικό υπολογισμό. Στο περίπου 2.800 μέλη και 600.000 ευρώ. Τη στιγμή που ο Αλαφούζος για μέσα στον Ιούλιο είχε μιλήσει για 40.000 μέλη και 12 εκατ. ευρώ. Θα ανέβουν πολύ τώρα τα νούμερα γιατί ολοκληρώθηκε η μεταβίβαση. Και πάλι, όμως, εάν δεν προκριθεί ο Παναθηναϊκός έστω στο europa League τα ποσά θα είναι μικρά. Ο κόσμος θα στηρίξει. Όχι τόσο όσο θα στήριζε το 2008 ας πούμε γιατί έχουν αλλάξει οι εποχές και όλοι μετρούν τα ευρώ τους προσεκτικά. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται βοήθεια από τους μεγάλους. Εάν μπουν τα 2,5-3 εκατ. ευρώ που έχουν υποσχεθεί κάποιοι λεφτάδες Παναθηναϊκοί στον Αλαφούζο πάει καλά. Εάν όχι θα υπάρξει ζήτημα.

Από εκεί και πέρα, εγώ βλέπω ότι αυτή η διαδικασία βόλεψε όλους τους πολυμετοχικούς. Και βλέπω χαμόγελα. Ο Βαρδινογιάννης έδωσε τις μετοχές του, ξέμπλεξε με τη ΓΗΠΕΛ όπως ήθελε, ξέρει ότι ελάχιστοι πια θα τον βρίζουν και επιπλέον άφησε τον Παναθηναϊκό χαμηλά. Ο Βγενόπουλος μπορεί πια με λίγα χρήματα να παραμένει κάτοχος του 11%, να είναι ίσως ο μοναδικός με σταθερή οικονομική παρουσία στις αυξήσεις, να διατηρεί τη δημοφιλία του η οποία είχε υποστεί πλήγμα με το στύλωμα των ποδιών στην υπόθεση της ΓΗΠΕΛ και να τον βρίζουν πια ελάχιστοι. Ο Γιαννακόπουλος πάνω που έριξε στο πάτωμα το μπάτζετ του μπάσκετ βλέπει ότι πια δεν χρειάζεται να βάλει χρήματα στην ΠΑΕ, δεν θα του ζητάει κανένας να δώσει λύσεις ή να βγει μπροστά, ούτε θα του προσάπτουν πράγματα που αφορούν σύμπραξή του με τον Βαρδινογιάννη. Ο Πατέρας μπορεί να επανακάμψει παρασκηνιακά βοηθώντας έναν παλιό του φίλο, βλέπει με χαρά να δημιουργείται όνειρο σε κάποιους οπαδούς για επάνοδό του και χαίρεται γιατί ξέρει ότι πια βγαίνει από το κάδρο με τα οικονομικά.

Όλοι οι παραπάνω χρωστούν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Αλαφούζο. Τους έκανε εύκολη τη ζωή. Ας μην το ξεχάσουν αυτό.

Δεν ταιριάζει πολύ στο κείμενο που αποπνέει έναν άνεμο αλλαγής και ελπίδας. Αλλά το οφείλω σε καμιά 15αριά από εσάς που κατά καιρούς μου στείλατε μηνύματα στο Facebook και στο Twitter για την… εγκατάλειψη του σάιτ. Είχα εξηγήσει ότι το matigarrida δημιουργήθηκε ως προσωπικό ξέσπασμα. Στηρίχθηκε πολύ από λίγους από εσάς. Δεν έχω παράπονο. Άλλωστε σε εποχή που ολόκληρες εφημερίδες πουλάνε 1.000 και 2.000 φύλλα πανελλαδικά, είναι τιμή για μένα, τον ένα, να με διαβάζουν 1.200, 1.500, 2.000 και λίγες ημέρες 2.500 άτομα. Δυστυχώς για σάιτ  αυτοί οι αριθμοί δεν βοηθούν. Ειδικά εάν τρέχει από ένα άτομο. Στο τέλος Απριλίου το σάιτ παρουσίασε κάμψη για λόγους που προφανώς είχαν να κάνουν με την πτώση του ενδιαφέροντος των άρθρων. Σε εκείνο το σημείο χρειάζονταν το κάτι παραπάνω από εμένα. Με 12 ώρες μέσο όρο ενασχόλησης τη μέρα, ήταν αδύνατο να το πράξω αυτό το παραπάνω κυρίως σε μια περίοδο που προέκυψε η πρόταση της LiveSport, εκτός από το φόρτο εργασίας στο Pamesports.gr. Άλλος ίσως μπορούσε. Εγώ όχι. Αδυναμία; Προφανώς.

Το matigarrida μου λείπει πιο πολύ από ότι λείπει σε εσάς. Μου κόστισε πολύ προσωπικά άλλωστε σε όλα τα επίπεδα. Κυρίως εργασιακά αφού όταν γράφεις την αλήθεια σου και όχι τα φτιασιδωμένα, κάνεις εχθρούς στο ρεπορτάζ. Θα συνεχίσω να γράφω όποτε μπορώ. Σίγουρα όχι στο ρυθμό που είχε το σάιτ μέχρι το τέλος Απριλίου. Αλλά επίσης σίγουρα καλύτερα απ’ ό,τι τον Ιούνιο και έως τώρα. Ευχαριστώ και συγνώμη σε όσους νιώθουν  προδομένοι. Πιο αληθινή εξήγηση δεν μπορούσα να σας κάνω.

Be Sociable, Share!