Η υπόσχεση στον Αλβαρο

 

Του Αλέξανδρου Λοθάνο*

 

Σπάνια εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει ότι δεν έχει κιόλας. Ακόμα και όταν πήρε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2010, έδειχνε σχεδόν. αδιάφορος. Πόσω μάλλον τώρα, δύο χρόνια μετά, που. απλά κατέκτησε και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε σπάνια σκάει ένα πλατύ χαμόγελο ή «ξεφεύγει» σε κάποιον πανηγυρισμό. Λίγα λεπτά μετά τον τελικό του Κιέβου, όμως, βούρκωσε συγκινημένος.

 

Όχι όταν είδε τον Ικερ Κασίγιας να σηκώνει την κούπα. Ούτε όταν ο Πρίγκιπας Φίλιππος της Ισπανίας τον συνεχάρη και του έδωσε το κινητό για να μιλήσει απευθείας με τον Βασιλιά πατέρα του, ο οποίος με την σειρά του τον ευχαρίστησε γιατί ο ταβερνιάρης (ο ποιος;) και τα παιδιά του έδωσαν στους συμπατριώτες τους έναν καλό λόγο για να ξεχάσουν για λίγο την μιζέρια που (αργά, αλλά σταθερά) βιώνουν και στην Ιβηρική λόγω της οικονομικής κρίσης.

 

Ο 72χρονος, ο οποίος ως ποδοσφαιριστής έχασε την ευκαιρία να πάει σε ένα Μουντιάλ όταν συνάδελφος του έσπασε (άθελα, εννοείται) το πόδι στην διάρκεια ενός αγώνα (δεν πειράζει, η ζωή του τα. επέστρεψε και με το παραπάνω!), λύγισε όταν αγκάλιασε τον υιό του Αλβαρο, τον μεσαίο της οικογένειας Ντελ Μπόσκε (23 ετών), μεταξύ του μεγάλου Βιθέντε (25) και της μικρής Χέμα (19).

 

Ο Αλβαρο έχει μια ιδιαιτερότητα. Γεννήθηκε έχοντας το Σύνδρομο Ντάουν. «Στην αρχή, όταν το μάθαμε, κλάψαμε πολύ με την σύζυγό μου, την Τρίνι. Τώρα όταν κοιτάω πίσω, σκέφτομαι πόσο μαλάκες ήμασταν» έχει πει ανοιχτά ο Βιθέντε για την αδυναμία του, για τον γεμάτο χαμόγελο και ζωή Αλβαρο, ο οποίος το 2010 γιόρτασε ως ένας ακόμα ποδοσφαιριστής την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο ανοιχτό πούλμαν που μετέφερε τον Ικερ Κασίγιας και την παρέα του.

 

«Μέσα στην αθωότητά του, πιστεύει ότι θα νικήσουμε ξανά, ότι θα κατακτήσουμε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Και του είπα ότι αν συμβεί αυτό, θα ανέβει και πάλι στο πούλμαν, όπως πριν από δύο χρόνια» αποκάλυπτε, λίγες ημέρες πριν αρχίσει η διοργάνωση, ο Ντελ Μπόσκε για την υπόσχεση που είχε δώσει στο παιδί που του άλλαξε την ζωή.

 

«Ο υιός μου είναι ευτυχισμένος και μεταδίδει ευτυχία. Είναι πονηρούλης, αλλά δεν ξέρει τι είναι η κακία» συμπληρώνει συγκινημένος ο προπονητής από την Σαλαμάνκα, ο οποίος θεωρεί ευλογία τον Αλβαρο και θέλησε για άλλη μια φορά να τον κάνει (ακόμα πιο) ευτυχισμένο.

 

Και τα κατάφερε, όχι μόνο γιατί διαθέτει την πιο χαρισματική φουρνιά Ισπανών ποδοσφαιριστών στην ιστορία. Τα κατάφερε και γιατί επέμεινε σε ένα πλάνο από την αρχή, έκλεισε τα αυτιά του σε όσους γκρίνιαζαν (και εντός ισπανικών συνόρων) για το «4-6-0», για το κουραστικό «tiki - taka» και για κάποιες επιλογές του, τόσο για την 23άδα (απουσία Ρομπέρτο Σολδάδο), όσο και για την ενδεκάδα (ούτε ένα λεπτό συμμετοχής του Φερνάντο Γιορέντε, ελάχιστη παρουσία του Χουάν Μάτα).

 

Τα κατάφερε γιατί είναι σπουδαίος προπονητής (μοναδικός στην ιστορία με Τσάμπιονς Λιγκ, Euro και Μουντιάλ στην συλλογή του), γιατί ξέρει να διαχειρίζεται μοναδικά τα μεγάλα «εγώ» που έχει στα αποδυτήρια. Και γιατί, σε τελική ανάλυση, είχε υποσχεθεί στον Αλβαρίτο ότι θα ανέβει και πάλι στο πούλμαν των πρωταθλητών. Και η υπόσχεση στο παιδί σου είναι ό,τι πιο ιερό.

 

* Ο Αλέξανδρος Λοθάνο υπήρξε επί σειρά ετών υπεύθυνος στο ρεπορτάζ διεθνών ειδήσεων σε «Goal» και «Εξέδρα».

Be Sociable, Share!