Ξανά το χαμόγελο στα χείλη

Η φασαρία στη γειτονιά μου στο όριο του Κεραμεικού με το Μεταξουργείο συνήθως δεν είναι για καλό. Δύσκολα θα ακούσεις χαρούμενες φωνές, παιδιά να παίζουν, νεαρούς να διασκεδάζουν. Λίγο πριν τις 11 το βράδυ της Παρασκευής οι κραυγές ήταν από χαρά. Άκουσα πολλές φωνές να ουρλιάζουν «γκοοοοοολ», έναν ηλικιωμένο να φωνάζει «διαλύστε τους Γερμαναράδες», μια κυρία να ζητωκραυγάζει. Έκλεισε η φωνή μου σε ένα λεπτό και πολύ το χάρηκα. Όπως το χάρηκε πολύς κόσμος. Με την ψυχή μας, όπως λένε. Για 5-6 λεπτά; Για 5-6 λεπτά. Η ζωή είναι στιγμές. Και επειδή όλοι μας ζούμε δυστυχώς έντονα πολλές στιγμές λύπης, στεναχώριας για γεγονότα που σημαδεύουν το βιος μας, καλό είναι να μην ντρεπόμαστε ή τσιγκουνευόμαστε να χαρούμε όποτε οι περιστάσεις το επιτρέπουν.

Ναι, λοιπόν, αυτή η Εθνική ομάδα μας έκανε ξανά περήφανους μα κυρίως χαρούμενους. Όπως το 2004 όταν βγήκε η μητέρα μου, η γιαγιά και ο παππούς σας στους δρόμους και ένας λαός ολόκληρος ήταν με το χαμόγελο στα χείλη. Το περασμένο Σάββατο είδα τον αγώνα με τη Ρωσία σε καφετέρια με πολύ κόσμο γύρω μου. Είδα πάλι πολλά μαζεμένα χαμογελαστά πρόσωπα. Και τότε κατάλαβα πόσο σημαντικό πράγμα είναι το ποδόσφαιρο, ο αθλητισμός γενικά. Ναι, μπορεί να είναι από τα δευτερεύοντα της ζωής μπροστά στην υγεία, στις προσωπικές σχέσεις με την οικογένειά μας, στη φιλία, στον έρωτα, στην εργασία. Αλλά προφανώς είναι τόσο μεγάλη η δύναμη του αθλητισμού που προκαλεί έκρηξη συναισθημάτων.

Δεν είναι, όμως, πολιτική. Δεν το έγραψα πριν το ματς απλά γιατί ήθελα να κρατήσω μερικά γούρια μου. Τώρα που πέρασε το ματς μπορώ να πω ότι η δημοσιογραφία θα περάσει ακόμα μεγαλύτερη κρίση από αυτή που βιώνουμε όλοι τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος είναι η ελαφρότητα και το ψέμα που έχει εμποτίσει το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μας. Πήραν όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί και οι εφημερίδες τις βλακείες χαζοεφημερίδων όπως η Bild και ανήγαγαν το παιχνίδι Ελλάδα – Γερμανία σε αναμέτρηση πολιτικού επιπέδου. Αηδίες. Όχι ότι βάρυνε τα πόδια των παικτών μας. Αλλά πόσο μπορεί να πιστεύουν πολλοί ότι θα κοροϊδεύουν τον κόσμο; Όσα δεν κάνουν οι άχρηστοι πολιτικοί μας, όσα δεν κάνουμε εμείς οι ίδιοι μέσω των εκλογών, να τα φορτώσουμε σε ένα ματς… Ήμαρτον.

Η Ελλάδα έφτασε στο ταβάνι της και δεν μπορούσε άλλο. Γιατί διασταυρώθηκε με το φαβορί του Euro (για όσους έχουν δει όλα τα ματς της διοργάνωσης), γιατί οι Γερμανοί λόγω ιδιοσυγκρασίας δύσκολα θα την πατούσαν χαλαρώνοντας έχοντας τον τίτλο του φαβορί, γιατί πάλεψε για την υπέρβαση, γιατί έφτασε να ζορίσει τη Νασιονάλμανσαφτ αλλά μέσα σε δέκα λεπτά οι Γερμανοί είχαν πετύχει το στόχο τους. Μην ξεχνάμε ότι σε αυτή την Εθνική υπήρχαν πολλοί παίκτες με μέτρια έως κακή σεζόν. Ο Σηφάκης χωρίς ματς, ο Τοροσίδης σε μέτρια χρονιά, ο Τζαβέλας χωρίς πολλά  - πολλά στη Μονακό, ο Παπασταθόπουλος με πολλά σκαμπανεβάσματα, ο Κατσουράνης δίχως την προσφορά άλλων ετών, ο Καραγκούνης στο βάθος του πάγκου του Τριφυλλιού, ο Νίνης έξι μήνες τραυματίας, ο Σαλπιγγίδης στα ρηχά με τον ΠΑΟΚ, ο Γκέκας έπαιξε μπάλα στους τελευταίους μήνες αλλά στην άσημη τουρκική Σαμσούνσπορ, ο Φωτάκης με κακό φίνις, ο Χολέμπας εξαφανισμένος στο δεύτερο γύρο. Και όμως η Εθνική τα κατάφερε και πάλι. Στα δικά μου μάτια μετά το 2004 είναι πια στις σταθερές δυνάμεις της Ευρώπης. Κατ΄ουσία μέσα στην πρώτη δεκάδα. Τεράστιο επίτευγμα. Η Εθνική ανύψωσε ξανά το ελληνικό ποδόσφαιρο πολύ πάνω από την πραγματική του αξία που βλέπουμε μέσα από τους συλλόγους μας.

Υπόκλιση, λοιπόν. Υπόκλιση σε όλους. Από τον Καραγκούνη και τον Κατσουράνη έως τον Σαλπιγγίδη και τον Κυριάκο. Αλλά και στον Σάντος. Για μένα δεν δικαιώθηκε στις επιλογές που «σήκωσαν» κουβέντα (τερματοφύλακες, εξτρέμ – διεμβολιστές) αλλά δικαιώθηκε για τις εμμονές του στους παλαίουρες. Όταν θα έρθει η ώρα να «συζητήσουμε» για τη νέα γενιά της Εθνικής και μάθουμε εάν θα συνεχίσουν οι διόσκουροι «Κάρα» – «Κατσούρ» θα τα πούμε.

Be Sociable, Share!