Γελοιοποίησέ με Εθνικάρα μου

Προσπαθώ να σκεφτώ τι πιο αντιπροσωπευτικό από ένα γκολ του ανθρώπου – εθνική ομάδα Γιώργου Καραγκούνη θα μπορούσε να συμβεί για να περιγράψει την τελευταία μου πρόταση στο άρθρο μετά την ήττα από την Τσεχία («Ο ρεαλισμός μου λέει ότι θα χάσουμε από τη Ρωσία. Το βαθύ συναίσθημα – πώς λέμε το βαθύ ΠΑΣΟΚ;- λέει νίκη «απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά»). Ως άνθρωπος που έχει βιώσει κάθε στιγμή του 2004 από κοντά έχω μια λατρεία ανείπωτη γι’ αυτή την ομάδα. Τουλάχιστον όσο παίζουν ακόμα είτε παιδιά που έπαιζαν και στην Πορτογαλία (Καραγκούνης, Κατσουράνης) είτε ποδοσφαιριστές που μοιάζουν να αδικήθηκαν από την ηλικία τους για να μην είναι εκεί αλλά έχουν το μέταλλο (Σαλπιγγίδης, Τοροσίδης, Μανιάτης, Σηφάκης, Τζαβέλας, Παπασταθόπουλος, Νίνης και ο κατ΄εμέ κορυφαίος έως τώρα στόπερ του τουρνουά Κυριάκος Παπαδόπουλος).

Χάρηκα όταν είδα τον Σηφάκη και τον Τζαβέλα στην ενδεκάδα του αγώνα με τη Ρωσία. Βοήθησαν τα μέγιστα στη βελτίωση της αμυντικής εικόνας της Ελλάδας. Φοβήθηκα ότι δεν θα βγει σε καλό η επιστροφή του Κατσουράνη στα χαφ και η εμμονή με τον Σαμαρά. Διαψεύστηκα, ευτυχώς. Κυρίως γιατί το ματς το παίξαμε σαν Ελλάδα, πολύ κλειστά, κάτι που βοήθησε τον Κατσουράνη να καθοδηγήσει πολύ καλά το ανασταλτικό κομμάτι και τον Σαμαρά να βρει χώρους μπροστά για να τρέξει. Ασφαλώς και υπήρξαν ψεγάδια και λάθη. Αλλά εδώ δεν χωράνε αρνητικά σχόλια. Η Ελλάδα νίκησε κατά κράτος τη Ρωσία. Τη Ρωσία των εκατομμυρίων ψυχών, των πολλών εκατομμυρίων ευρώ, της μεγάλης δεξαμενής άντλησης ποδοσφαιριστών, της γενιάς των ταλαντούχων Τζαγκόεφ, Αρσάβιν, Κερζακόφ, που είχε τον τίτλο του φαβορί του ομίλου, που τρόμαξε κόσμο στην πρεμιέρα της με τη νίκη επί της Τσεχίας.

Η Ελλάδα με πολλούς παίκτες της να έχουν κάνει μέτρια έως κακή σεζόν και έναν προπονητή να έχει κάνει λάθη στην επιλογή παικτών. Όμως αυτή η Εθνική έχει εδώ και χρόνια κάτι σε αφθονία: το άκρως ελληνικό συναίσθημα που λέγεται φιλότιμο. Μπορεί να μέναμε εκτός συνέχειας. Αλλά το φιλότιμο θα έμενε. Όπως και το πείσμα, η αυταπάρνηση, το πάθος. Κανείς δεν πήγε για να πουλήσει μούρη στα γήπεδα της Πολωνίας. Κανείς δεν πήγε πιστεύοντας ότι έχει εκπληρωθεί ο στόχος με την πρόκριση. Πρώτα αυτά τα παιδιά βάζουν ψηλά τον πήχη. Πρώτα αυτοί το πιστεύουν. Και σας το γράφω με απόλυτη γνώση και προσωπικές μαρτυρίες, οι διεθνείς το πίστευαν ότι θα νικήσουν.

Αυτοί οι τύποι είναι ένα δείγμα Ελλήνων που προσωπικά γουστάρω απεριόριστα. Αγαπάνε χωρίς να ντρέπονται (γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο να το κριτικάρουμε κι αυτό) το εθνόσημο, το φιλούν, το τιμούν. Είναι ένας για όλους και όλοι για ένα. Η δήλωση του Κατσουράνη «καλύτερα να χάναμε και να είχαμε υγιή μαζί μας τον Αβραάμ» μετά το ματς με την Πολωνία είναι ενδεικτική. Όπως το φιλί του «Κάρα» στη φανέλα του εγχειρισμένου πια Αβραάμ. Όπως τα «ευχαριστώ» του Αβράαμ μέσω Facebook.

Χωρίς δυστυχώς να είμαι δίπλα στην Εθνική, μου θυμίζει πολύ όσα ζήσαμε το 2004. Προσοχή δεν λέω ότι θα το σηκώσουμε ξανά. Αλλά θα παίξουμε με το φαβορί του τουρνουά τη Γερμανία και μου έρχεται στο μυαλό ότι το 2004 όλοι έβλεπαν τη Γαλλία και έτρεμαν. Εμείς ετοιμάζαμε τις βαλίτσες μας και η παρέα του Ότο μας γελοιοποιούσε πάλι. Εθνικάρα μου σε παρακαλώ: γελοιοποίησε με όσο περισσότερο μπορείς.

 

Be Sociable, Share!