Μιλώντας για τα πλέι οφ

Το επεσήμανε ένας φίλος αναγνώστης και έχει απόλυτο δίκιο. Έχω καιρό να γράψω ποδοσφαιρικά. Αλήθεια είναι. Εξαιρουμένου του τελικού του Europa League -άντε και της καταραμένης εξέλιξης στην Πρέμιερ Λιγκ…- δεν με ενέπνεε κάτι άλλο να γράψω. Κάνουμε ένα λάθος συχνά όσοι ασχολούμαστε καθημερινά με ένα ρεπορτάζ. Θεωρούμε πράγματα αυτονόητα. Λάθος. Αυτά αφορούν το μικρόκοσμο μας. Κάπως έτσι την «πατάω» συχνά με το καθαρά αγωνιστικό σκέλος. Νόμιζα ότι είναι ευδιάκριτο πως δεν πίστευα ότι ο Παναθηναϊκός θα έκανε περίπατο στα πλέι οφ, ότι ο ΠΑΟΚ είναι πιο συγκροτημένη ομάδα, ότι η ΑΕΚ δεν έχει προπονητή αλλά έχει ορισμένους λίγους παίκτες με άφθονο ταλέντο (Κλωναρίδης π.χ.) και πολύ πάθος (Λυμπερόπουλος), ότι ο Ατρόμητος παίζει ανοιχτό ποδόσφαιρο και αυτό θα προκαλέσει προβλήματα. Ας ασχοληθούμε λίγο παραπάνω λοιπόν με τον πρώτο γύρο των πλέι οφ. Η σειρά θα είναι βάσει της σημερινής βαθμολογίας.

Ο ΠΑΟΚ διατηρείται σοβαρός γιατί έχει πολύ καλό προπονητή, ποδοσφαιρική διοίκηση, αρκετούς παίκτες με «δίψα» διάκρισης (Αθανασιάδης, Γεωργιάδης, Σταφυλίδης κυρίως αλλά και Μαλεζάς, Λάζαρ, Φωτάκης) και κόσμο στο πλευρό του. Υπάρχει διάχυτη δηλαδή μια ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα. Αυτό βοήθησε να μην υπάρξει χαλάρωση και να συνεχίσει στο ρυθμό που είχε στο πρωτάθλημα. Δηλαδή όχι κάτι φοβερό. Μια ομάδα με αργό κέντρο, δυσκολία στο τελείωμα φάσεων αλλά και ένα σύνολο του προπονητή με εμφανές πλάνο στο ματς, δουλεμένη στην προπόνηση και -κατ’ εμέ κάτι πολύ βασικό- με πολλούς Έλληνες. Ας πούμε χθες που είχε και τον Φωτάκη εκτός 11άδας είχε έξι Έλληνες στο αρχικό σχήμα και δύο ξένους που ζουν σαν Έλληνες (Ίβιτς, Τσιρίλο). Αυτά είναι βασικά ζητήματα κατανόησης της σημασίας διαδικασιών όπως τα πλέι οφ. Στο ματς με την ΑΕΚ ο ΠΑΟΚ δεν ήταν για να κερδίσει. Πήρε τη νίκη γιατί ο προπονητής του γέμισε την περιοχή. Παρενέβη έγκαιρα και έγκυρα στο ματς. Στον αγώνα με τον Ατρόμητο έπρεπε να πάρει τη νίκη. Δεν την πήρε γιατί η άμυνά του την πάτησε για λίγο. Με τον Παναθηναϊκό επικράτησε γιατί εκμεταλλεύτηκε όλες τις αδυναμίες του Παναθηναϊκού και είχε καλή συνοχή στις γραμμές του. Κοινό σε όλα τα παιχνίδια; Παίρνει μεγάλη βοήθεια από τους Έλληνές του.

Η ΑΕΚ δείχνει ό,τι και στο πρωτάθλημα. Μια ομάδα που μπορεί το χειρότερο αλλά και το πιο απρόσμενα καλό. Ας πούμε με τον ΠΑΟΚ μπορούσε άνετα να πάρει την ισοπαλία αλλά στα τελευταία λεπτά έπαθε τρικυμία. Με τον Παναθηναϊκό πήρε μια χαλαρή νίκη. Με τον Ατρόμητο έκανε ένα πρώτο ημίχρονο για τα… πανηγύρια. Έχανε μόλις 1-0 αντί για 2-0 ή 3-0. Και μέσα σε 15 λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο το 0-1 έγινε 3-1! Η ανωμαλία της ΑΕΚ με τις απίστευτες μεταπτώσεις απόδοσης καθιστά σχεδόν αδύνατη την πρόβλεψη. Η ΑΕΚ δεν παίρνει βοήθεια από τον Κωστένογλου, ούτε φυσικά από τη διοίκησή της. Αρκετοί όμως παίκτες της παίζουν για την προοπτική Νικολαΐδη. Αν μοιάζει σε κάτι με τον ΠΑΟΚ είναι ως προς την ελληνική βοήθεια. Ας πούμε χθες από τους 14 που έπαιξαν, οι… 12,5 ήταν Έλληνες (ο μισός είναι ο Λεονάρντο αφού είναι κάτι σαν Έλληνας πια). Το αυτό συνέβη με τον Παναθηναϊκό.

Ο Παναθηναϊκός προφανώς και είναι η απογοήτευση των πλέι οφ. Η ομάδα του Φερέιρα κάνει ό,τι ακριβώς και πέρυσι. Έναν άθλιο πρώτο γύρο. Πολλοί πιστεύουν ότι θα έχει την ίδια κατάληξη με πέρυσι. Αλλαγή εικόνας, νίκες και πρωτιά. Μπορεί. Υπάρχουν βασικές διαφορές. Πρώτη απ’ όλες η προοπτική. Τώρα οι μισοί είναι με το 1,5 πόδι εκτός ομάδας και οι άλλοι μισοί θα ήθελαν να φύγουν. Ο λόγος είναι ότι ακόμα και να πληρωθούν μέσα στο Μάιο θα πάρουν απλά όσα τους οφείλονται έως το τέλος Δεκεμβρίου. Το μετά δεν μπορεί κανείς να τους το υποσχεθεί. Εκτός και αν κινητοποιήσουν γνωστούς και φίλους για να συμμετάσχουν στην εταιρία λαϊκής βάσης ή προσευχηθούν στον Αλλάχ να σώσει την κατάσταση ο μπιν Αμπντουλαζίζ (εις το τετράγωνο). Στην κανονική περίοδο «έβγαλα το καπέλο» σε παίκτες και Φερέιρα γιατί έκαναν φινάλε με νίκες, παλεύοντας τα ματς παρότι οι συνθήκες ήταν κάκιστες. Τώρα, όμως, τους βγαίνει η κούραση. Όχι η σωματική αλλά η πνευματική. Σε όλους. Και στον Φερέιρα και στους ποδοσφαιριστές. Αναρωτιέμαι εάν ο Παναθηναϊκός δεν είχε τον Καρνέζη πόσα περισσότερα γκολ θα είχε δεχθεί στα πλέι οφ. Η άμυνά του είναι χάρτινη. Η μεσαία του γραμμή -ανεξαρτήτως προσώπων- ούτε τρέχει, ούτε μαρκάρει, ούτε συνδέει άμυνα και επίθεση, ούτε αναπτύσσει παιχνίδι. Οι εξτρέμ του (συνήθως Κουίνσι, Λάζαρος) κάνουν διαγωνισμό ντρίμπλας. Ο σέντερ φορ του είναι απών (εξαιρουμένου του γκολ του Τοτσέ με τον Ατρόμητο). Πλάνο πουθενά. Σταθερά καλύτερος παίκτης του ο Καρνέζης και ακολουθεί ο Καραγκούνης όσο παίζει. Αυτό τα λέει όλα.

Ο Ατρόμητος είναι η χαρά των πλέι οφ, όπως λέμε η χαρά του παιδιού. Διασκεδάζει τη συμμετοχή του και νομίζω ότι βγάζει μια αφέλεια που αδικεί τον εαυτό του. Εάν είχε πιο προσγειωμένη αντίληψη της κατάστασης (αυτό εκπορεύεται από τον πάγκο) τότε θα είχε περισσότερους βαθμούς και πολύ πολύ καλύτερη τύχη. Δεν ξέρω εάν ο Σπανός θα ήθελε να βγει η ομάδα του στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά μάλλον θα μπορούσε να το κάνει. Ο Ατρόμητος παίζει σε λογική όσα πάνε και όσα έρθουν. Έχει μια μεσοεπιθετική γραμμή που βγάζει φάσεις για γκολ σε κάθε παιχνίδι αλλά και μια αμυντική θωράκιση που δεν συνάδει με ομάδα τέτοιου επιπέδου. Θαρρώ πως στον Ατρόμητο όλοι σκέφτονται πώς να παράξουν και όχι πώς να καταστρέψουν ή να προασπίσουν τα κεκτημένα. Μπράβο τους μεν γιατί μας δίνουν ωραίους αγώνες, αλλά κρίμα γιατί θα μπορούσαν κάτι καλύτερο από την τελευταία θέση.

Αν δεχθούμε ως αληθινή τη διαπίστωση του Φερέιρα ότι τα πλέι οφ θα κριθούν από τα ψυχικά αποθέματα, τότε ο Παναθηναϊκός δεν έχει ελπίδα πρωτιάς. Εγώ πάλι πιστεύω ότι θα παίξουν ρόλο και τα πλάνα και οι προσωπικότητες. Κι εκεί θα γίνει μάχη.

Be Sociable, Share!