«Μαλάκας έπαψα να είμαι»

Έκανα πολλά φυσιολογικά πράγματα όταν ήμουν 9 χρονών. Έπαιζα συνεχώς ποδόσφαιρο, ασχολούμουν διαρκώς με τις ομάδες, πανηγύριζα στα γκολ του Παναθηναϊκού, λυπόμουν όταν έχανε, έπαιζα ηλεκτρονικά παιχνίδια χειρός (σε μέγεθος παλάμης) που τότε τη δεκαετία του ’80 ήταν στη μόδα, διάβαζα -λίγο- τα μαθήματα και πολύ «Αστερίξ», «Μίκυ Μάους», άκουγα μουσική. Είχα βέβαια και κάποια ενδιαφέροντα που έκαναν τους γονείς μου να σταυροκοπιούνται. Θυμάμαι ακόμα την έκφραση της μητέρας μου όταν της ζήτησα να μου αγοράσει το «Τίποτα». «Τι είναι αυτό πάλι;», είπε γεμάτη φυσιολογική απορία. «Την κασέτα του Χάρρυ Κλυνν ρε μαμά», απάντησα σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Είχα ακούσει ένα από τα θεατρικά – σατιρικά τραγούδια του στο ραδιόφωνο και αμέσως μου έκανε «κλικ». Η επιθυμία μου έγινε πραγματικότητα. Πήρα συνολικά έξι κασέτες του Κλυνν έως το 1992 που σταμάτησε η παραγωγή. Τις είχα λιώσει. Για τρεις λόγους: πρώτον γιατί μου άρεσαν τα τραγουδάκια, δεύτερον γιατί μου άρεσαν οι μιμήσεις και προσπαθούσα να τις κάνω κι εγώ, τρίτον γιατί άκουγα πράγματα που κανείς δεν θα μου τα έλεγε.

Ο Κλυνν συνδύαζε τόσα πράγματα που με δυσκολία κρύβονταν τα αναρίθμητα ταλέντα του. Σε συνεργασία με τον εξαίρετο Γιάννη Κακουλίδη που έγραφε πολλά κείμενα, ο Κλυνν βάδισε στα βήματα των αρχαίων. Με όπλο του τη σάτιρα, σε σκληρή μορφή, ο Κλυνν διέλυε κομματάκια κομματάκια το πολιτικό σύστημα. Είχε τη διορατικότητα και την τόλμη να πηγαίνει κόντρα σε όλα τα κακώς κείμενα. Για την εποχή εκείνη, της παντοκρατορίας του ΠΑΣΟΚ και της λατρείας του Αντρέα (όλοι έτσι τον έλεγαν και όχι Ανδρέα), ήταν εντυπωσιακό να είσαι απέναντι και ουσιαστικά να λες από πριν τι θα συμβεί μετά. Βγήκαν πολλά σλόγκαν τη δεκαετία του ’90 και του 2000. Είτε σε διαφημίσεις είτε σε τραγούδια. Αυτά που έβγαλε μαζεμένα κυρίως τη δεκαετία του ’80 ο Χάρρυ Κλυνν και βέβαια με τον τρόπο που τα έλεγε, μου έμειναν «καρφωμένα» στο μυαλό. Θυμάμαι ακόμα απέξω ένα σωρό τραγούδια του. Θυμάμαι κείμενα του από αυτά που έλεγε στα μαγαζιά και μετά συμπεριλάμβανε στις κασέτες και στους δίσκους του. Ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του.

Κάποιοι, σαν τη μητέρα μου επί παραδείγματι, τον χαρακτήριζαν ελαφρύ, σαχλαμάρα, γελωτοποιό. Εξαιρετικά ρηχές αναζητήσεις για έναν άνθρωπο που δεν ξέρω αν μπορεί να του αποδοθεί ο όρος καλλιτέχνης, ηθοποιός, τραγουδιστής, σόουμαν, κονφερανσιέ. Ένα βαθιά πολιτικοποιημένο πρόσωπο της Αριστεράς (όπως και ο Κακουλίδης που συνυπέγραφε τα κείμενα) με ανεπτυγμένο το χιούμορ στο όριο της ειρωνείας, με κοινωνικό αισθητήριο

25 χρόνια μετά την πρώτη μας «συνάντηση», τότε που έλεγε «Έλληνας είναι αυτός που πηγαίνει την Κυριακή και ψηφίζει ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία και την επόμενη μέρα το πρωί ξυπνάει, πάει στον καθρέφτη του, ρίχνει μια μούντζα στον εαυτό του και λέει: «Πάρτα μαλάκα να μην στα χρωστάω που πήγες και ψήφισες», ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης (ή Χάρρυ Κλυνν όπως τον μάθαμε) έβγαλε ένα βίντεο. Όπως πάντα εμένα με άγγιξε. Άλλωστε του οφείλω την κριτική άποψη απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Σύντομος, λιτός και περιεκτικός όπως πάντα. Δείτε το σήμερα και θυμηθείτε να το ξαναδείτε στις 6 Μαΐου προτού πάτε να ψηφίσετε.

Be Sociable, Share!
  • Bill

    Αριστερός Νεοδημοκράτης. Οκ.

  • garroulis

    Μα δεν με ενδιαφέρει εάν είναι Αριστερός, Δεξιός ή Κεντρώος.Μου είναι παντελώς αδιάφορο. Εκτίμησα τη σκέψη του, το χιούμορ του, τα μηνύματά του. Μου άρεσε το βίντεο και το ανέβασα. Από εκεί και πέρα ο καθένας ας κρίνει

    • http://profile.yahoo.com/MR2OXCM5E4IBTXRSQFROGNREPA Veliouras

      το χιουμορ του ηταν οντως αιχμηρο και πρωτοποριακο, αλλα ακομα και την χρυση του εποχη δεν ηταν αυτο που ολοι νομιζαμε. δεν θελω να το αναλυσω αλλο και για μενα ο συγκεκριμενος καλλιτεχνης εχει φθαρει απο πολλες πλευρες.

  • graz

    Ειδα προχτες τον Χάρρυ Κλυνν στο Ραδιο Αρβυλα και η αληθεια ειναι οτι δεν μου αρεσε.. Η μεγαλυτερη αληθεια ομως ειναι οτι στεναχωρεθηκα που δε μου αρεσε… Συνιστω ανεπιφυλακτα σε ολους που δεν ξερουν τη δουλεια του να αναζητησουν τους δισκους του και πολλα σκετσακια που ειχε φτιαξει τις 10ετιες ’80 και ’90! Πραγματικα δεν θα μπορουν να το πιστεψουν ποσο επικαιρα ειναι! Δε θα μπορουν να το πιστεψουν ποσο μεσα επεσε!! Το λεω και ανατριχιαζω…

  • fotis_v

    Βλέπεις Σταμάτη πόσο απέχουμε απ το να αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα και τα λάθη μας;
    Οι φίλοι ακυρώνουν το μήνυμα του Κλιν, επειδή δεν τους άρεσε η στάση του μέχρι σήμερα.
    Δεν θέλουν να δουν το δάσος αλλά σου δείχνουν το δένδρο και αρνούνται να κρατήσουν το θετικό προβάλλοντας το αρνητικό.
    Κλασικοί “Έλληνες” δηλαδή.
    Θα περάσουν πολλά – πολλά χρόνια για να μάθουμε (αν μάθουμε) να εκτιμούμε το ωραίο, να ξεχωρίζουμε τα πράγματα σε όλες τις κλίμακες των χρωμάτων και όχι μόνο άσπρο – μαύρο και κυρίως να μην κρίνουμε τόσο εύκολα ανθρώπους και καταστάσεις που δεν γνωρίζουμε.
    Βεβαίως αν δεν μας διδάξει και τώρα η ιστορία, για να μάθουμε απ τα λάθη μας βρίσκοντας το θάρρος να φωνάξουμε: “ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΔΩ”… “ΜΕ ΓΕΛΑΣΑΤΕ, ΜΕ ΕΞΑΓΟΡΑΣΑΤΕ, ΜΕ ΚΑΝΑΤΕ ΣΚΥΛΑΚΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΞΕΦΤΙΛΙΣΤΗΚΑ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΛΑ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΣ ΑΠ ΤΟ ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΒΑΛΑ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΟΥ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΔΩ.
    Ξ Υ Π Ν Η Σ Α!!!
    Κάνω την αυτοκριτική μου και φωνάζω: ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥ.
    Αυτό λέει ο Κλιν, αλλά οι φίλοι μας δεν του συγχωρούν τις αμαρτίες του παρελθόντος, γιατί για να συγχωρέσουν τον κάθε κΛιν πρέπει πρώτα να βρουν το θάρρος να συγχωρέσουν τον εαυτό τους, αφού ασφαλώς παραδεχθούν ότι και οι ίδιοι δεν είναι αναμάρτητοι ή τουλάχιστον να παραδεχθούν ότι είναι χοντρή ΜΑΛΑΚΙΑ να ψάχνουμε μεταξύ μας για αναμάρτητους.
    Υ.Γ.
    Στην Τσεχία ένας φίλος μου είχε πει για την μετά Σοβιετίας εποχή: “Τι να κάναμε; Να κυνηγιόμαστε μεταξύ μας για το ποιος είχε συνεργαστεί με το σύστημα; Λίγο πολύ όλοι το είχαμε κάνει για τις ανάγκες μας και τελικά επικράτησε η κοινή λογική να κοιτάξουμε μπροστά να αφήσουμε το μαύρο παρελθόν πίσω και να προχωρήσουμε”.
     

    • “πρόθυμος” πωλητής

       Στη φράση σου “Θα περάσουν πολλά – πολλά χρόνια για να μάθουμε (αν μάθουμε) να εκτιμούμε το ωραίο…” ταιριάζει το γνωστό χωρίο από τον Επιτάφιο του Περικλή (Θουκιδίδη): “φιλοσοφούμε μετ’ ευκολίας και φιλοκαλούμεν άνευ μαλακίας…” Πόσο διαφορετικό ακούγεται σήμερα… !!! Το “σήμερα” μπορεί να το συγκρίνεις με είκοσι χρόνια ή 2.520 χρόνια διαφορά – ανάλογα το πόσο μακρυά θέλεις να στρέψεις το βλέμμα σου πίσω στο χρόνο…