«Το πρώτο ευρωπαϊκό ο ΠΑΟ θα το πάρει»

Πρώτα το κράτημα της ανάσας, μετά το τράβηγμα των μαλλιών και στο τέλος το ατελείωτο χοροπηδητό. Στη Χίο ο κόσμος δεν έβγαινε στους δρόμους για να πανηγυρίσει αθλητικά γεγονότα. Ούτε το ’87 στο μπάσκετ είχε γίνει. Εκείνη τη βραδιά, όμως, την 11η Απριλίου του 1996 βγήκαν πολλοί στους δρόμους. Το είχα ζήσει από κοντά γιατί ήμουν εκεί για τις διακοπές του Πάσχα. Μου ‘χε κάνει τόση εντύπωση, όση και λίγες μέρες αργότερα όταν στους δρόμους κυκλοφορούσαν οπαδοί άλλων ομάδων πανηγυρίζοντας με πάθος τη νίκη του Αίαντα. Όχι Σαλαμίνος, αλλά Άμστερνταμ… Πίσω σ’ εκείνη τη βραδιά του ’96. Το γλίστρημα του Γιαννάκη έκοβε την ανάσα, το κλέψιμο της μπάλας και ο ισπανικός αιφνιδιασμός έφερνε τράβηγμα των μαλλιών, το χέρι του Θεού (αυτό μάλιστα, όχι το κάλπικο του Μαραντόνα!) Βράνκοβιτς. Ένα Κύπελλο. Το σύνθημα έπαυε να είχε κάθε αξία. «Το πρώτο ευρωπαϊκό ο ΠΑΟ θα το πάρει». Πού να ήξεραν όλοι τότε, 16 χρόνια πριν, ότι θα φτάναμε στο σημείο να θεωρείται αποτυχία ο αποκλεισμός από το φάιναλ φορ ή μια αγαπημένη συνήθεια η κατάκτηση ενός τίτλου.

Στον ημιτελικό, όπως και τώρα, αντίπαλος η ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Θυμάμαι σκόρπια ονόματα. Καράσεφ, Βέτρα, ένας Αμερικανός που νομίζω ότι τον έλεγαν Τζούλιους αλλά τον φώναζαν Νουόσου. Ο Παναθηναϊκός όμως είχε τότε το μεγαλύτερο αστέρι που είχε πατήσει το πόδι του στην Ευρώπη από το θαυμαστό κόσμο του ΝΒΑ. Τον human highlight film Ντόμινικ Ουίλκινς. Μόνος του -άντε και με μια ψιλή Αλβέρτης- τους νίκησε τους Ρώσους. 35 πόντους ο… γέρος. Στον τελικό βρήκε τους μόνιμα χαμένους των τελικών Καταλανούς της Μπαρτσελόνα. Η «Μπάρτσα» με προπονητή τον Ρενέσες είχε σούπερ σταρ τον Λιθουανό Αρτούρας Καρνισόβας. Αυτός έπαιζε μόνος του σε όλο το φάιναλ φορ. Όμως ο Παναθηναϊκός είχε πληρέστερη ομάδα. Και ήλεγξε όλο το ματς του τελικού. Όλο εκτός από το τελευταίο δίλεπτο. Εκεί υπήρξε αναίτιος πανικός. Το +10 έγινε +1 με ένα λεπτό να απομένει! Η μπάλα ήταν στον Παναθηναϊκό, ο Ντομινίκ αστόχησε, ο Βράνκοβιτς πήρε το επιθετικό ριμπάουντ και το Τριφύλλι χρειάζονταν να πάει σε επίθεση 30 -έτσι ήταν τότε- δευτερολέπτων για να απομείνουν 4 στη Μπαρτσελόνα. Στα 6″ ο Γιαννάκης γλίστρησε, έχασε τη μπάλα, οι Ισπανοί έφυγαν στο αιφνιδιασμό με τον Μοντέρο και ξαφνικά ο Βράνκοβιτς με ένα σπριντ καμιά δεκαριά διασκελισμών άπλωσε το κορμί του και έδωσε μια μεγαλοπρεπή τάπα. Ναι, το καλάθι έπρεπε να μετρήσει βάσει κανονισμού. Όπως και νωρίτερα έπρεπε να δοθεί φάουλ στον Οικονόμου, όπως και το χρονόμετρο δεν έπρεπε να κολλήσει και άλλα πολλά.

Το στιγμιαίο «κόλλημα» δεν στέρησε από τον Παναθηναϊκό αυτό που άξιζε. Το τρόπαιο. Ήταν το πρώτο. Ακολούθησαν άλλα πέντε. Τότε γεννήθηκε ένας αυτοκράτορας του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο οποίος δεν έχει βαρεθεί να κατακτά τρόπαια. Υπάρχει βίντεο με όλο τον τελικό. Εγώ κάθισα και το είδα. Το έβαλα μήπως θέλετε να κάνετε ένα ξεσκόνισμα στη μνήμη σας.

Be Sociable, Share!
  • http://www.facebook.com/people/Giwrgos-Chatzistavrakis/1145940096 Giwrgos Chatzistavrakis

    wraia ta les stamath, mono pou 1on mpasket me stamathmeno xronometro den orizetai.. den uparxei. kai epishs mporei ontws h mpala na xtuphse to tamplo prin th diwksei o stojan, alla tou ginetai ka8aro epi8etiko foul… opws fainetai kai sth fwtografia: 

  • Angelos

    Πωωωωω πω ανατριχίλα. Δεν περνάγανε οι ώρες για τον τελικό. Και μετά την τάπα πέρασαν κάμποσα λεπτά για να βεβαιωθούμε ότι όντως δεν θα μας έπαιρναν το τρόπαιο μέσα απ’τα χέρια.

    Μικρά-μικρά:

     - ο Αμερικανός δεν ήταν Αμερικανός αλλά Νιγηριανός και λεγόταν και τα δύο, Τζούλιους το μικρό και Νουόσου το επώνυμο – πέρασε μάλιστα και από τον Αυτοκράτορα την επόμενη σεζόν όταν ο μπόζος ο Μάλκοβιτς έμπλεξε τα μπούτια του κι έφτιαξε μια “ομάδα” συνονθύλευμα - με βασικό σέντερ πρώτα τον Τζον Σάλεΐ (τρελός με στάμπα αλλά παικταράς), μετά με Αντονι Ειβεντ και τέλος με τον Νουόσου (αδιάφοροι και οι 2 αγωνιστικά).
     - δεν πιστεύω ότι ήταν πληρέστερη ομάδα ο Παναθηναϊκός από εκείνη την Μπαρτσελόνα. Κυρίως επειδή δεν μπορούσε να απειλήσει συστηματικά μέσα από τη ρακέτα. Ο Βράνκοβιτς ήταν περίπου ακίνδυνος επιθετικά, ο Οικονόμου ήταν σχιζοφρενής (μια 30άρες και μια 5-6 πόντους, χώρια που προτιμούσε το σουτάκι από έξω παρά το ξύλο της ρακέτας), ο Πετσάρσκι ήταν λίγος και αμυντική τρύπα και τον Μυριούνη δεν τον πίστευε ο Μάλκοβιτς. Στην περιφέρεια είχαμε μαζέψει ένα κάρο σουτέρ (Γιαννάκης, Αλβέρτης, Κόρφας, Σταυρακόπουλος, Βουρτζούμης) αλλά slashers δεν είχαμε. Έμενε έτσι ο Ντομινίκ που δεν ήταν και στην πρώτη νιότη να παλεύει με 2-3 θηρία κάθε φορά που έμπαινε στην ρακέτα.
     - ο γίγαντας Στόικο είχε δώσει και την πρόκριση στο Φ4 με ακόμα μια μεγαλοπρεπή τάπα στον άνθρωπο-μπανάνα Ζέλικο Ρέμπρατσα στο τρίτο και τελευταίο ματς της προημιτελικής σειράς με Μπενετον Τρεβίζο στην Ιταλία που κρίθηκε πάλι στον πόντο.
     - τραυματίας ο βασικός point Παταβούκας τη μισή χρονιά με σπασμένο καρπό και την βγάλαμε στην Ευρώπη με (βαρύ πλέον) Γιαννάκη και (πολύ κοντό) Κόρφα στα πλέι μέικερ αφού ο Σοκ δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής.

    • SokiN

       Όσον αφορά το πρώτο κομμάτι, αυτό για τον σέντερ, ξέχασες τον βασικό.
      Τζον Αμίτσι, αργότερα έπαιξε και στο NBA (στους Cavaliers αν θυμάμαι καλά). Κάποια στιγμή αποκάλυψε πως είναι gay μάλιστα.

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ

    Καλημέρα Σταμάτη, στον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ παικτης κλειδί ο Τζανής Σταυρακόπουλος, πέραν του τουρμποκίνητου Ντομινίκ.

  • Yorgosg13

    αν δεν κανω λαθος και θα ηθελα καποιος να το επιβεβαιωσει η να το διαψευσει , ο κανονισμος που ισχυε τοτε ειχε να κανει μονο με το αν η μπαλα ηταν στην ανοδο η στην καθοδο και οχι με το αν χτυπησε το ταμπλο.μεταγενεστερα νομιζω ισχυσε ο κανονισμος που αν η μπαλα χτυπησει πρωτα ταμπλω ,αυτοματως μετραει.για αυτο ηταν και τοσο δυσκολη η φαση.

    • Angelos

      Όχι δεν ισχύει. Η φάση (απομονωμένα) δεν είναι καθόλου δύσκολη: το κόψιμο είναι αντικανονικό. Έχουν προηγηθεί όμως η τρικλοποδιά στον Γιαννάκη, το non-call στ τέλος των 30″ της επίθεσης του Παναθηναϊκού  που επέτρεψε αιφνιδιασμό των Ισπανών, το κόλλημα του χρονομέτρου και το φάουλ στον Στόικο όταν σηκώνεται για την τάπα - αυτά κάνουν δύσκολη την φάση :)

  • eironas13

    Α ρε ‘Κοντοί”… Από τότε ως σήμερα “ήσασταν νιοί (λέμε τώρα) και γεράσατε”. Αλλά και τί κληρονομιά αφήνετε! Ας όψεται η ηλικία και η Κρίση.
    “Όσο περισσότερο ένα άτομο είναι προσηλωμένο σε μια ειδικότητα (σ.τ.π.: στην περίπτωσή μας μιλάμε για σύλλογο), τόσο περισσότερο επιδιώκει μια προσέγγιση στο άπειρο.”, Ουμπέρτο Έκο (πάνω σε άλλο σκεπτικό το εξέφρασε εκείνος, αλλά εμένα μου κάνει).