Το μεγαλείο του Παναθηναϊκού και η αξία του ηττημένου

Τέτοιο final 4 είναι μάλλον βγαλμένο από τα όνειρα των διοργανωτών της Euroleague. Είναι, όμως, και μια στιγμή σαν την αποψινή -αν και άλλαξε η μέρα-  που νομίζω ότι θα έπρεπε να υπάρχει και μια wild card, μια ελευθέρας. Αυτή την άξιζε πέρα ως πέρα η Μακάμπι (ή Μακαμπί για εμάς τους παλαιότερους). Η δόξα πάει στο νικητή Παναθηναϊκό γιατί έχει 6 τρόπαια και στο 11ο final 4 του θα διεκδικήσει το έβδομο αστέρι στη φανέλα. Η δόξα του, όμως, αυξήθηκε κατακόρυφα διότι απέναντί του είχε έναν πανάξιο αντίπαλο, μια ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης. Μια ομάδα που θαρρώ ότι δεν έχει καμία σχέση με όσες άλλες αποκλείστηκαν στα προημιτελικά (Σιένα, Μπιλμπάο, Καζάν). Ξέρω από τα μηνύματα που μου ήρθαν ότι οι φίλοι μου που υποστηρίζουν τον Παναθηναϊκό θεώρησαν σχεδόν αυτοκτονία αυτό που πήγε να πάθει το Τριφύλλι και ότι είχε απέναντί του μόνο τον κακό εαυτό. Ξέρω επίσης από τα μηνύματα ότι οι φίλοι μου που υποστηρίζουν τον Ολυμπιακό θεώρησαν ότι η Μακάμπι λύγισε από τη διαιτησία. Διαφωνώ και με τους δύο, χωρίς να ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω μπάσκετ.

Πού αποδίδω το θρίλερ και πού την πρόκριση; Το θρίλερ στο «χαρακτήρα» της Μακάμπι αλλά και στο πολύ καλό κοουτσάρισμα του Ντέιβιντ Μπλατ, ειδικά στα τελευταία λεπτά. Την πρόκριση στην τρομερή μπασκετική φυσιογνωμία του Δημήτρη Διαμαντίδη και την ιδιοφυΐα του ξεχωριστού κύριου Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Έγιναν πολλά για να φτάσουμε στο χιτσκοκικό φινάλε, αλλά δεν είμαι ο ειδικότερος για τέτοιες αναλύσεις. Γι’ αυτό το matigarrida φιλοξενεί το άρθρο του Βασίλη Μοιρώτσου στη στήλη «α-φιλόξενα νερά».

Θα κλείσω με κάτι άλλο που στο δικό μου μυαλό δείχνει γιατί αυτή η ομάδα έχει φτάσει στον ουρανό. «Θα ήθελα να επαναλάβω πως είμαι πολύ χαρούμενος με τον κόσμο μας. Ήταν εξαιρετική ατμόσφαιρα. Αλλά τα λέω πάντα ευθέως. Γιατί δεν αντιδρούν οι υπόλοιποι, αν ένας χρησιμοποιεί λέιζερ; Όπως δεν καταλαβαίνω την είσοδο μερικών με το τέλος. Κάθε χρόνο τα ίδια. Το καταλαβαίνω. Αλλά η θέση τους είναι εκτός παρκέ. Ας μας αφήσουν μία φορά να το χαρούμε. Από αυτό αρχίζω να σκέφτομαι το μέλλον μου στην Ελλάδα! Τους λέω “τι κάνεις; Θες να γίνουμε ποδόσφαιρο;”. Δεν το αντέχω άλλο! Είμαι τσαντισμένος. Ίσως αυτό με βοηθήσει να αποφασίσω, αν θα φύγω απ’ την ομάδα! Δε θέλω αυτόν τον κόσμο! Δεν είναι θέμα Αστυνομίας. Είναι απλό. Να του πει ο διπλανός του “τι κάνεις;”». Τάδε έφη «Ζοτς». Τα είπε στη συνέντευξη Τύπου, τα είπε -ακριβώς τα ίδια!- στο συνδρομητικό κανάλι. Αν φύγει θα είναι η μεγαλύτερη ήττα όχι του μπασκετικού Παναθηναϊκού αλλά του συλλόγου ολόκληρου. Θα έλεγα μάλλον η μεγαλύτερη ήττα του ελληνικού αθλητισμού. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Be Sociable, Share!
  • ROSSPY 13

    καλα οι γαυροι λενε οτι τους κατεβει και σωστο ειναι να μη δινουμε καν σημασια τωρα για τις δηλωσεις Ομπραντοβιτς σχετικα με το κοσμο εν μερει καταλαβαινω και τις 2 πλευρες ,οι μεν θελουν να πανηγυρισουν και ο Ζελικο φοβαται τυχον προπηλακισμους εις βαρος των αντιπαλων .Βασικα συμφωνω πιο πολυ μαζι του οντως η θεση των οπαδων ειναι στην κερκιδα μονο σε περιπτωση κατακτησης καποιου τροπαιου δικαιολογω να μπουν μεσα  η σε φιεστα αλλα κι εκει προς το τελος και αυτο το πληθος να χει μεσο ορο ηλικιας 15 χρονια αυτα ειναι για τα παιδακια εμεις οι μεγαλυτεροι μπορουμε να χαριζουμε το χειροκροτημα μας απ την εξεδρα