Δύο κόσμοι διαβολικά αντίθετοι

Δεν υπάρχει κάτι πιο οξύμωρο από την αθλητική ιστορία του ποδοσφαιρικού και του μπασκετικού Παναθηναϊκού τα τελευταία 16-17 χρόνια. Με ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα ο Παναθηναϊκός έμεινε στη σκιά του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο και δημιούργησε μια ευρωπαϊκή αυτοκρατορία στο μπάσκετ! Διάβολε τεράστια αντίθεση. Μα για όλα υπάρχει εξήγηση. Ποια είναι αυτή; Ας δούμε μια τυπική μέρα στη ζωή ενός φίλου του Παναθηναϊκού. Τη χθεσινή για παράδειγμα.

Από το πρωί βγαίνουν στους ραδιοφωνικούς σταθμούς ο Βασίλης Κωνσταντίνου για να αναλύσει ότι οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές δεν θέλουν να διοικήσουν παίρνοντας τις μετοχές του Βαρδινογιάννη αλλά να βοηθήσουν στην αλλαγή σκυτάλης, και μετά ο Ιζνογκούντ για να υποσχεθεί νέα λυχνάρια του Αλαντίν που τρίβοντάς τα βγαίνουν πρίγκιπες. Η μέρα προχωράει με την επισημοποίηση ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα καταθέσει κανένα διακανονισμό στο φάκελο που θα στείλει στην UEFA αφού οι ποδοσφαιριστές του δεν είδαν κανένα μέτοχο να τους εξηγεί μια κουβέντα. Όσο βραδιάζει τόσο βαθαίνει η μελαγχολία για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Το ραντεβού των παλαιμάχων με τον δικηγόρο του Τζίγκερ βγάζει παρκάρισμα μετοχών για δέκα μήνες, επανάληψη της υπόσχεσης του Σεπτεμβρίου για τη ΓΗΠΕΛ και φυσικά λεφτά πουθενά.

Την ώρα που γράφουμε όλοι το ρεπορτάζ της συνάντησης, αρχίζει ο αγώνας μπάσκετ του Παναθηναϊκού με τη Μακάμπι (ή Μακαμπί για εμάς τους πιο παλιούς που τη θυμόμαστε από τις μάχες της δεκαετίας του ’80 με τον Άρη). Χωρίς κανείς τους να το καταλαβαίνει, όλοι αυτοί οι γεννημένοι νικητές και πρωταθλητές με πρώτο τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και ακολούθως τις παλιές καραβάνες Διαμαντίδη, Μπατίστ, Τσαρτσαρή, Γιασικεβίτσιους, προσφέρουν όλα αυτά τα χρόνια μια υπηρεσία που δεν μετριέται σε τίτλους. Είναι το στήριγμα όλης της παναθηναϊκής οικογένειας, ο λόγος για να μπορεί ένας νέος πατέρας να δελεάσει τον πιτσιρικά του να γίνει φίλος του Παναθηναϊκού. Αυτό είναι όπως το λέει η διαφήμιση: αξία ανεκτίμητη.

Τα πιο υγιή συναισθήματα «βγάζει» η ομάδα μπάσκετ. Αρχής γενομένης από την οργάνωση και το «δέσιμο» που προσφέρει η οικογένεια Γιαννακόπουλου συνεπικουρούμενη από τον Ομπράντοβιτς. Αυτές τις μέρες που βουλιάζει ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός, τα συναισθήματα που προκαλούνται από την ομάδα μπάσκετ διπλασιάζονται σε ένταση. Είτε χαράς είτε -σπάνια- λύπης. Τούτο θα ήταν ένα έξτρα βάρος για όλους τους απίθανους τύπους του Εξάστερου. Δεν είναι. Γιατί απλούστατα εκεί που βάζουν οι ίδιοι κάθε χρόνο τον πήχη των προσδοκιών δημιουργούν συνθήκες τεράστιας πίεσης. Μόνο, όμως, έτσι μπορείς να γίνεις καλύτερος. Κερδίζοντας πρώτα απ’ όλα τον εαυτό σου! Υπάρχει αγάπη μέσα στην ομάδα μπάσκετ, υπάρχει καλός εννοούμενος εγωισμός, μα κυρίως υπάρχει κ…α από όλους για αυτό που κάνουν.

Βάλτε αντιστοιχία στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Οι συγκρίσεις είναι για γέλια. Ειδικά ο Γιάννης Βαρδινογιάννης είναι ακριβώς το αντίθετο από όσα περιέγραψα παραπάνω. Καλοί είναι και οι τεχνοκράτες και οι γιάπηδες και οι χαρτογιακάδες και οι comme il faut πλούσιοι. Αλλά τέτοιες ομάδες θα δημιουργήσουν. Εκτός και αν διακρίνετε εσείς σχέση της ομάδας που προήδρευσε ο Νικόλας Πατέρας με όσα είδατε έως το 2008 ή όσα βλέπετε από το 2010.

Δίκην υστερόγραφου. Είχα χάσει από χαζομάρα το παιχνίδι – παράσταση του Τριφυλλιού στο ΟΑΚΑ όταν διέλυσε τους Ισραηλινούς. Παρακολουθώντας με προσοχή το δεύτερο και το τρίτο ματς, διέκρινα όλα εκείνα τα σημάδια αστάθειας που μπορώ να διακρίνω με το άπειρο -και μάλλον άσχετο- μάτι μου περί τα μπασκετικά. Έψαχνα κάποια πιο σίγουρη ματιά. Ρώτησα δύο ανθρώπους του χώρου που βλέπουν χρόνια αυτή την ομάδα. Πήρα και από τους δύο παρόμοια απάντηση. Ο ένας από τους δύο μου κάνει ξανά την τιμή να γράψει την εμπεριστατωμένη άποψή του για την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού. Τούτη τη φορά δε, ο φίλος μου ο Βασίλης με υποχρεώνει να του βγάλω το καπέλο. Γιατί θέλει θάρρος σήμερα μετά το θρίαμβο του Εξάστερου που οι περισσότεροι πανηγυρτζήδες δημοσιογράφοι λαϊκίζουν (όλοι το πίστευαν από την πρώτη στιγμή, όλοι έβλεπαν τα μάτια των παικτών του Ομπράντοβιτς να «γυαλίζουν», όλοι το έλεγαν από πριν ότι θα νικήσει ο Παναθηναϊκός), να βγαίνεις και να λες «ναι, εγώ πίστεψα αυτό για «Χ» λόγους». Διαβάστε στα «Α-φιλόξενα νερά» τον Βασίλη. Ελπίζω και σεις να εκτιμάτε τους αυθεντικούς που τολμούν να τσαλακωθούν και όχι τους δήθεν. Γεμίσαμε από αυτούς τους τελευταίους.

Be Sociable, Share!
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ

    Συνεχίζοντας την αντιπαράθεση ποδοσφαιρικού-μπασκετικού ΠΑΟ, καλό είναι να θυμηθούμε δυο-τρία πραγματάκια.

    Οι Γιαννακόπουλοι έριξαν τα πρώτα γερά λεφτά στο μπάσκετ το καλοκαίρι του 1992 και κατέκτησαν το πρώτο τους πρωτάθλημα το ’98! Ενδιάμεσα κατέκτησαν ένα κύπελλο Ελλάδος το ’93 και την πρώτη ευρωπαϊκή κούπα του ’96. Τα πρωταθλήματα Ελλάδος της εξαετίας (’93-’98) κατέληγαν στον ΟΣΦΠ, υπό τις “τεχνικές” οδηγίες του πρώην υφύπουργου αθλητισμού Γιάννη Ιωαννίδη, σε συνθήκες “περίεργες” που μοιάζουν πολύ με τις τωρινές ποδοσφαιρικές. Οι ηγέτες της ομάδας δεν πτοήθηκαν από τις -πολλές- σφαλιάρες, αλλά πορεύθηκαν με το σύνθημα ” αφού πέρσι έβαλα 10 και δεν το πήρα, φέτος βάζω 20 κι αν δεν το πάρω, του χρόνου θα βάλω 40 κ.ο.κ.”. Επίσης, είχαν και τα… βαρίδια να μην κατεβάσουν την ομάδα σε έναν τελικό πρωταθλήματος, όταν αντιλήφθηκαν ότι το αποτέλεσμα ήταν -για πολλοστή φορά- προαποφασισμένο. Η κατάληξη είναι αυτό που περιγράφεις Σταμ και που απολαμβάνουμε όλοι…

    Ότι δηλαδή συμβαίνει -ΑΚΡΙΒΩΣ- και με το ποδοσφαιρικό τμήμα του Συλλόγου τα τελευταία 15 χρόνια… Εδώ γελάμε (ή κλαίμε)  

    • pensierix

      Αν οι Γιαννακόπουλοι είχαν πολεμηθεί όπως οι πολυμετοχικοί για τα…”εγκλήματα” που διέπραξαν επί σειρά ετών ( αποτυχημένες μεταγραφές, λάθος επιλογές προπονητών*, το παρασκήνιο να τους κάνει πλάκα), αυτή τη στιγμή ακόμα θα ψάχναμε το πρώτο αστεράκι στη φανέλα. Εκεί υπήρξε υπομονή. Στην ΠΑΕ έπρεπε όλα να γίνουν στην εντέλεια από την αρχή ( περίοδος χάριτος σε άπειρους παράγοντες; απαπαπαπα!!! ) αφού ήταν γνωστή τοις πάσι η άψογη οργάνωση του ποδοσφαιρίκου τμήματος σε όλα τα επίπεδα και τα τρομερά αποτελέσματα επί σειρά ετών της προηγούμενης διοίκησης.

      * με αποκορύφωμα την παρ’ολίγον επιλογή…Ιωαννίδη αντί του τιτανομεγιστοτεράστιου Ζοτς

      • ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ

        Στο μόνο που διαφωνούμε φίλε είναι στο “υπομονή”… Ούτε εκεί δεν υπήρξε κάτι τέτοιο… Είχαμε μεγάλες γκρίνιες και αναθέματα, στα χρόνια χωρίς τίτλο. Υπήρξε όμως διάθεση και κ…α να γίνει κάτι πραγματικά σπουδαίο. Κι έγινε…

    • ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ

      Τα πρωταθλήματα Ελλάδος  της εξαετίας (’93-’98) κατέληγαν στον ΟΣΦΠ, υπό τις “τεχνικές” οδηγίες του πρώην υφύπουργου αθλητισμού Γιάννη Ιωαννίδη, σε συνθήκες “περίεργες” που μοιάζουν πολύ με τις τωρινές ποδοσφαιρικές. MIΛΑΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΙ ΓΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ ΔΙΑΙΤΗΣΙΕΣ ΣΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΠΟΥ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ…
      ΔΕΣ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ ΕΚΕΙΝΩΝ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΠΕΣ ΜΑΣ . ΠΑΙΡΝΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΑΠΟ ΤΟ yOUTUBE ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΕΚΕΙΝΗΣ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΟΤΙ ΒΛΕΠΩ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΠΟ ΜΠΑΣΚΕΤ.

      • ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ

        Χαίρομαι για σένα που είσαι σχετικός, εγώ, αν και άσχετος, μπορώ να ξεχωρίσω τρία πραγματάκια.
        1. Άλλο το έχω καλή ομάδα και άλλο το ΠΩΣ παίρνω τίτλους…
        2. Στο you tube που λες έχει και βίντεο από τον αγώνα παρωδία με την ΤΣΣΚΑ, αυτού που έγινε η φασρία με τα νερά, αυτό δεν το έχεις δει;;;
        3. Όσο για “τους Παναθηναϊκούς που διέλυσαν το άθλημα”, αυτοί έφεραν και -μέχρι τώρα- έξι ευρωπαϊκούς τίτλους…

        Ο Άσχετος