Μπορέλι μαγεία, Βαζέχα ευστοχία

Τέλος Νοεμβρίου 1991. Η «Αθλητική Ηχώ» γράφει ένα νούμερο σοκαριστικό για την εποχή που όμοιό του είχε γραφτεί μόνο από τη μεταγραφή του Λάγιος Ντέταρι στον Ολυμπιακό του Κοσκωτά. 900 εκατ. δραχμές για τον Μπορέλι  δίνει ο Παναθηναϊκός, έγραφε η εφημερίδα. Ο Χουάν Χοσέ Μπορέλι έφτασε στις 29 Νοεμβρίου 1991 στην Ελλάδα και μπορεί να κόστισε τα μισά σχεδόν απ’ όσα γράφτηκαν αλλά στο αεροδρόμιο στην υποδοχή του βρέθηκαν περισσότεροι από 4.000 φίλοι του Παναθηναϊκού. Έβλεπαν το νέο Μεσσία της ομάδας στο πρόσωπο του νεαρού Αργεντινού, ο οποίος θεωρούνταν ένα από τα αστέρια της τότε πρωταθλήτριας Αργεντινής Ρίβερ Πλέιτ. Πού θυμήθηκα τον «Μπορελάκο»; Σαν σήμερα πριν από 16 χρόνια έδινε μία από τις μεγαλύτερες κατ’ εμέ παραστάσεις του, οδηγώντας τον Παναθηναϊκό στην κορυφαία ευρωπαϊκή διάκριση της επαγγελματικής ιστορίας του, στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Αναφέρομαι στη ρεβάνς της προημιτελικής φάσης με αντίπαλο τη Λέγκια Βαρσοβίας.

Ο Μπορέλι μπορεί να έφτασε εν χορδαίς και οργάνοις στην Ελλάδα αλλά στον Παναθηναϊκό τα «βρήκε σκούρα». Το εντελώς διαφορετικό στυλ του ευρωπαϊκού με το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο μπέρδευε τον Μπορέλι. Η δε σωματοδομή του δεν ενθουσίαζε (1,71 μ. ύψος και πολύ αδύνατος με μυϊκό σύστημα που «φώναζε» ότι χρειάζονταν δουλειά). Όπως ο ίδιος έχει εκμυστηρευτεί «στο πρώτο μου παιχνίδι στον Παναθηναϊκό παίξαμε με τον Πανιώνιο και δεν ακούμπησα τη μπάλα». Ο τότε προπονητής του Τριφυλλιού, Βασίλης Δανιήλ είχε σοβαρές επιφυλάξεις. Ο Αργεντινός δεν του γέμιζε το μάτι. «Πώς να το βάλω να παίξει αυτό το παιδάκι; Δεν βλέπετε πως είναι; Φυσάει και πέφτει κάτω. Ούτε να κλωτσήσει δεν μπορεί», είχε πει ο «προφήτης». Ο Δανιήλ δεν συνυπήρξε πολύ με τον Μπορέλι. Αλλά τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν για τον Αργεντινό ούτε με την αλλαγή τεχνικού. Ο Ίβιτσα Όσιμ ήταν λάτρης της τακτικής, είχε πρωτοποριακές για την εποχή απόψεις και μεθόδους. Ο Μπορέλι δεν χωρούσε σε αυτά (εδώ καλά καλά δεν χωρούσε ο Σαραβάκος!). Για δύο χρόνια ο Αργεντινός ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αφού παρότι ο Βαρδινογιάννης πίεζε τον Όσιμ να αξιοποιήσει τη μεγάλη οικονομική επένδυσή του -πενταετές συμβόλαιο είχε υπογράψει άλλωστε- ο Βόσνιος ήταν ανένδοτος. Ώσπου στο τέλος της σεζόν ήρθε η αλλαγή που ανέστησε τον Μπορέλι. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης απομάκρυνε τον Όσιμ και εμπιστεύτηκε τον Χουάν Ρότσα παρά την απειρία του στους πάγκους.

Ο Ρότσα ήξερε τον Μπορέλι ως συμπατριώτες και τον εμπιστεύτηκε άμεσα. Και τότε το «δεκάρι» που φορούσε τη «βαριά» φανέλα με το «7» που άφησε ο Δημήτρης Σαραβάκος φεύγοντας, πήρε πάνω του τον Παναθηναϊκό. Ο Μπορέλι ξεδίπλωσε όλες του τις ικανότητες. Χάρη στην εκπληκτική τεχνική του μοίραζε με τρομερή συχνότητα κάθετες πάσες ή μπαλιές – «τρύπες», χάρη στην ταχύτητά του ξεπερνούσε σαν άνεμος τους αντιπάλους, χάρη στο ταλέντο του σκόραρε. Τη σεζόν 1994-95 έβγαλε πρώτο σκόρερ τον Βαζέχα με 29 γκολ (τότε βγήκε το σύνθημα του τίτλου του άρθρου), κράτησε 7 για τον εαυτό του και ο Παναθηναϊκός πήρε ένα από τα πιο άνετα πρωταθλήματα της ιστορίας του. Τη σεζόν 1995-96 έκανε σχεδόν τα πάντα. Πέτυχε 11 γκολ, το ένα πιο κρίσιμο από το άλλο. Σκόραρε στο «Καραϊσκάκης» στη νίκη 2-1 επί του Ολυμπιακού, πέτυχε το μοναδικό γκολ του αγώνα στον… τελικό τίτλου με την ΑΕΚ στις 31 Μαρτίου (Μ. Τετάρτη), σφράγισε το πρωτάθλημα με το γκολ του στην Τούμπα που έδωσε τη νίκη με 1-0 επί του ΠΑΟΚ.

Λίγες μέρες πριν από εκείνο τον τελικό με την ΑΕΚ, ο Παναθηναϊκός υποδέχθηκε τη Λέγκια στη ρεβάνς του 0-0 στη Βαρσοβία. Νίκη σήμαινε πρόκριση στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Και ήρθε θρίαμβος με 3-0. Ο Μπορέλι «μάγεψε» και σε αυτό το ματς. Εκτός των άλλων σκόραρε ένα γκολ – ποίημα. Όπως είχε ανοίξει ο ίδιος με το γκολ στη Ριέκα επί της Χάιντουκ το δρόμο για τη μεγάλη πορεία, έτσι σφράγιζε μια σημαδιακή πρόκριση. Με τη λήξη εκείνης της σεζόν ο Μπορέλι απευθύνθηκε στον Γιώργο Βαρδινογιάννη για το συμβόλαιό του, το οποίο θα έληγε έξι μήνες αργότερα. «Όταν έρθει η ώρα θα τα πούμε», του απάντησε ο Καπετάνιος. Και τότε ήρθε η πρόταση της ισπανικής Οβιέδο. Ο Μπορέλι δελεάστηκε από τα χρήματα και την πρόκληση της Πριμέρα Ντιβιζιόν, φοβήθηκε ότι ο Βαρδινογιάννης θα τον «κρέμαγε» και υπέγραψε στην Οβιέδο εν αγνοία του Παναθηναϊκού. Λίγο πριν λήξει το συμβόλαιό του, ο Βαρδινογιάννης τον κάλεσε και του έκανε μια πρόταση που μάλλον ούτε στα όνειρά του θα περίμενε ο Μπορέλι. Και τότε έγινε το απίστευτο. Υπέγραψε και στον Παναθηναϊκό! Τότε αποκαλύφθηκε και η άλλη υπογραφή. Η υπόθεση πήγε μακριά, μέχρι τη FIFA, η οποία εν τέλει αναγνώρισε ως ισχύουσα την πρώτη χρονικά υπογραφή του, δηλαδή στην Οβιέδο. Το χειμώνα του 1996 ο Μπορέλι αναχωρούσε.

Στον Παναθηναϊκό οι οπαδοί μόνο που δεν έκλαιγαν με τη φυγή του ηγέτη της ομάδας. «Ο Παναθηναϊκός δεν έχει ανάγκη εμένα. Έχει τώρα τον Λυμπερόπουλο», είπε προφητικά φεύγοντας από την Ελλάδα ο Μπορέλι. Ο Αργεντινός δεν είχε τύχη στην Οβιέδο αφού υποβιβάστηκε. Επέστρεψε στην Αργεντινή και στην αγαπημένη του Ρίβερ Πλέιτ. Κατόπιν μεταπήδησε στη Σαν Λορέντσο και το 2000 πήγε στην Τίγκρες ενώ το 2001 μετακόμισε στην Ουρουγουάη για τη Μαλντονάντο. Το 2002 επέστρεψε στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά για λογαριασμό του Ακράτητου. Ήταν, όμως, πια ένας αγνώριστος Μπορέλι. Αν και μόλις 32 είχε πάρει κιλά, είχε βαρύνει και βέβαια είχε χάσει όλα εκείνα τα στοιχεία που είχε στον Παναθηναϊκό. Μόλις ολοκληρώθηκε η σεζόν ανακοίνωσε το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας.

Έβγαλε μια σχολή προπονητικής και ανέλαβε προπονητής στα τμήματα υποδομής της Ρίβερ. Το 2009 πήγε βοηθός του Φερνάντο Γκαμπόα στην Τσακαρίτα Τζούνιορς ενώ το 2010 τον ακολούθησε στην Κολόν Σάντα Φε, όπου και έμεινε έως τον Απρίλιο του 2011. Έκτοτε αναζητεί στέγη. Όνειρό του είναι να γίνει προπονητής σε μια από τις δύο αγαπημένες του ομάδες: στη Ρίβερ ή στον Παναθηναϊκό.

 

Be Sociable, Share!
  • garroulis

    Σεμνά ρε

  • George

    + 1 gia graz !! “χοτα -χοτα”  for ever …………..!!!

  • vigilero

    Περα απο τη συγκινησιακη φορτιση που δοκιμαζει καποιος φιλαθλος του Παναθηναϊκού ,αναπολώντας τις ημερες δοξας του Χοτα Χοτα στην ομαδα,επερχεται ταυτοχρονα και μια δοση μελαγχολίας για τα “… περασμένα μεγαλεια που διηγωντας τα να κλαις..”
    Γιατί ο Μπορέλι αποτέλεσε κομματι ενος Παναθηναϊκού που εφτασε 90 λεπτα πριν από το ευρωπαϊκο πεπρωμενο του ,απο την ευόδωση του ονειρου που εχει καθε φιλαθλος αυτης της ομαδας: Την συμμετοχη σε ενα ευρωπαϊκο τελικό και την κατακτηση του τροπαιου.
    Ειναι αυτη η “ρημαδα” η ευρωπαϊκή αυρα που περιλουζει αυτην τη δοξασμενη φανελα,που σαν παρακαταθηκη μεταλαμπαδευεται από γενιά σε γενιά ,και συχνα μετατρέπει τ’ ασχημόπαπο σε εναν μεγαλοπρεπή κυκνο.
    Και αυτη η αυρα ειναι που αρχιζει να ξεθωριαζει σιγα-σιγα και να θαμπωνει μεσα σε ενα μειγμα μολότοφ και διοικητικων εριδων,προς ευχαριστηση των κοκκινων αντιπάλων που παντα ζηλευαν και αισθανονταν κομπλεξ γι’ αυτην. 
    Και ξεθωριάζει κυριως γιατι ο Παναθηναϊκός επαψε πια να εχει μια συγκεκριμενη ποδοσφαιρικη φιλοσοφια,και ξεκινησε να βολοδερνει σε εναν κυκεωνα αντιποδοσφαιρικων επιλογων.
    Ο Μπορέλι αποτελεσε ενα απο τα τελευταία παραδείγματα της θεωρησης του Καπετάνιου για το ποδοσφαιρο ,η οποια εβρισκε εφαρμογη στο ρητο: “Οι ομαδες χτιζονται και δεν αγοράζονται”.
    Ανεξαρτητα αν καποιος συμφωνει ή οχι με αυτη την θεωρηση,δεν μπορει παρα να αναγνωρισει οτι αποτελεσε μια ποδοσφαιρική φιλοσοφία,η οποια απουσιάζει πληρως την τελευταια δεκαετια απο τον ποδοσφαιρικό οργανισμό που λεγεται Παναθηναϊκος.
    Απο το 2003 ,οταν και διαλύθηκε η τελευταια ομαδα που εκτισε ο Καπετανιος,ο Παναθηναϊκός δεν καταφερε να εφαρμοσει μια αταλαντευτη πολιτικη που θα οδηγουσε στη δημιουργια μιας μεγαλης ομαδας.Και η πολιτικες λιτοτητας του Τζιγγερ,αλλά και οι πολιτικες αλογιστων σπαταλών των πολυμετοχικών αποδεικτηκαν αποτυχημενες.
    Ο Παναθηναϊκός χρειαζεται ΓΝΩΣΗ για να ξαναγινει ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ…Και τη γνωση μπορει να του τη δωσει το παρελθον του.Αλλά πρωτιστως χρειαζεται ΑΓΑΠΗ…Απο ολους,ειτε φιλαθλους ειτε διοικητικους παραγοντες.

  • nikos-nikaia

    Αχ τι μου θυμησες ρε Σταματη..Ειχα ταξιδεψει στην ριεκα με την χαιντουκ,στην πρωτη προκριση αυτης της ξεφρενης πορειας.Στην κροατια τοτε γινοταν πολεμος(εμφυλιος με την σερβια) και το κλιμα ηταν βαρυ κι’ ασηκωτο για τους Ελληνες που ειχαμε ταξιδεψει,λογω της ανοιχτης στηριξης μας στου σερβους.Να φανταστεις τι μισος επικρατουσε ειμασταν 150 ατομα και οι 100(οι 50 δεν μπηκαν καθολου αφου τους εσπασαν το πουλμαν εξω απο το γηπεδο) μπηκαμε στο γηπεδο στο 60′(!) λογω και καλα ενος τροχαιου που ειχε γινει και δεν μπορουσαμε να περασουμε,το α’ μερος το ειδαμε σε ενα καφενειο…Το πρωτο πραγμα που αντικρισα οταν επιτελους μπηκαμε ηταν τον Μπορελι να στελνει την μπαλα στα διχτυα!Φοβερο συναισθημα,οπως φοβερο ειναι και το ποσες πετρες φαγαμε μετα…
    Μεγαλη παιχτουρα ο χοτα-χοτα και βασικος αξονας εκεινης της μεγαλειωδους πορειας.
    Με την λεγκια ηταν διπλη η χαρα γιατι ειχα και γενεθλια και οπως καταλαβαινεις πανηγυριστηκε δεοντως…
    Ωραιες αναμνησεις..

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ

    Σταμάτη νομίζω ότι έχεις κάνει κάποιο λάθος με τις ημερομηνίες και την σειρά των αγώνων που γράφεις.
    Το παιχνίδι με την ΑΕΚ ήταν Μ.Τετάρτη 10/4, μια εβδομάδα μετά το διπλό στο Άμστερνταμ (3/4). Το θυμάμαι γιατί ήμουν στο Παρίσι για το FINAL-4 του μπάσκετ (9-11 Απριλίου του ’96) και ψάχναμε ραδιοφωνάκι την Μ. Τετάρτη για να το ακούσουμε…

    • garroulis

      Ε για να το λες

  • Kkostas1974

    ο ”χοτα χοτα” ηταν ασσος της μπαλας. το πρωτο παχνιδι που ειδα του παναθηναικου ηταν με λεγκια βαρσοβιας(μιας και καρδιτσιωτης και με πανω απο 300 χιλ.ειναι δυσκολο να κατεβαινουμε αθηνα) στο οακα φαουλ εκτελεση κερδιζει ξανα την μπαλα ντριπλαρει ολο το τειχος και πετυχαινει ενα πανεμορφο γκολ. 
    επισης σταματη εαν δεν κανω λαθος (και αν το ξερεις διορθωσε με) σε αυτο το παιχνιδι πρεπει να ειναι και το ρεκορ εισητηριων στο οακα εως τωρα. 

    • garroulis

      Ρεκόρ του ΟΑΚΑ νομίζω πως ήταν ματς πρωταθλήματος με πάνω από 74.000. Στο συγκεκριμένο κόπηκαν 70.030, άσχετο πως δεν είχε χώρο να ανασάνεις