Τα ‘παιζε κανονικά τα παιχνίδια ο πρόεδρος. Είχε βρει τις άκρες του στην Κύπρο αρχικά, στα Σκόπια μετά, στην Κίνα εν τέλει. Είχε δίπλα του τον μάνατζερ (λέμε τώρα)… άγγελο του και τον καθοδηγούσε. Μαζεύοντας ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε σε πιτσιρικαρία απ’ όλη την Ελλάδα (η μοναδική περίπτωση που συνέβη αυτό στη χώρα μας και φυσικά «έπιασε»), έφτιαξε μια πολύ φτηνή ομάδα. Τα συμβόλαια όλα ήταν με χρήματα της πλάκας. Πού να είχαν απαιτήσεις τα αμούστακα που έφερνε από όλα τα μέρη της χώρας; Στην τότε ΕΠΑΕ τα περισσότερα ήταν μηδενικά. Μην πληρώνουμε και τσάμπα εφορία… Αλλά αυτός έκανε τζακ ποτ. Μία με το Χρηματιστήριο, μία με το ποδόσφαιρο, η μπάζα ήταν σούπερ. Δίδαξε τον τρόπο πώς με πολύ φτηνά υλικά να φτιάξει μια πολύ καλή ομάδα άκρως ανταγωνιστική. Όλα πήγαν καλά γι΄αυτόν.
Όποιος παίκτης τολμούσε να σηκώσει κεφάλι τον έστελνε να προπονείται με τις μπουλντόζες. Όποιος είχε απαιτήσεις να αποδεχθεί προσφορά μεγάλης ομάδας και να τον παραχωρήσει, του το ξέκοβε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όποιος ζητούσε περισσότερα χρήματα «έτρωγε» πάγκο. Όποιος προπονητής ήθελε να κάνει πολύ κουμάντο ή ζητούσε να κάνει μεταγραφικό σχεδιασμό, έφευγε. Όταν η ομάδα πήγαινε υπερβολικά καλά, έπαιρνε την κατάσταση στα χέρια του και μπέρδευε την ενδεκάδα (έβγαζε βασικούς ή τους άλλαζε θέσεις) για να χάσει (κερδίζοντας παράλληλα εξωαγωνιστικά!). Αν ο πρόεδρος της αντιπάλου ήταν φίλος (και είχε πολλούς) το ματς είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον αφού «ζωγραφίζονταν» ημίχρονα, τελικά, γκολ. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι (δυστυχώς ήμουν στο γήπεδο για την εφημερίδα που δούλευα τότε) όταν πια είχε πέσει κατηγορία που στο πρώτο ημίχρονο ήρθε ένα άνετο 2-0, στο δεύτερο ο ένας κοιτούσε τον άλλο αλλάζοντας πάσες και όταν ένας παίκτης τόλμησε να κάνει ευκαιρία ο προπονητής του τον αντικατέστησε. Τη μεθεπόμενη μέρα ο πρόεδρος της αντίπαλης ομάδας μοίραζε έναν από τους δύο μισθούς που όφειλε στους ποδοσφαιριστές…
Θυμάμαι πολλές ωραίες ιστορίες από τον περίεργο αυτό τύπο. Θυμάμαι ότι είχε χρήσει γενικό αρχηγό ένα πιστό σκυλί (πιο πιστό δεν έχω συναντήσει ξανά) ο οποίος διατηρούσε συνεργείο αυτοκινήτων! Θυμάμαι απίθανες πρακτικές όπως ένα μήνυμα που είχε στείλει στους παίκτες μέσω ενός τύποις τεχνικού διευθυντή που είχε, το οποίο μέσες άκρες ήταν «ή κερδίζετε ή δεν ξαναπληρώνεστε». Θυμάμαι να βάζει υο δύο τους ξένους παίκτες να μένουν σε δώμα στην ταράτσα του κτιρίου όπου στέγαζε την επιχείρισή του για να μην πληρώνει ενοίκια. Θυμάμαι τις προσκλήσεις συνετισμού προς δημοσιογράφους στο γραφείο του (ναι ήμουν κι εγώ φυσικά σε αυτούς).
Πέρασα ωραία στο… διάλειμμα μου από το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού. Ήταν πολύ μεγάλο σχολείο. Τι μου θύμισες σήμερα mon ami…
18 Μαΐου