Το κανονικό παιχνίδι είναι έξω από τα σύνορα

Παιδικές αναμνήσεις από τη δεκαετία του ’80 (προς τα τέλη της): αγώνες Κυπέλλου Αγγλίας στην ΕΡΤ2. Εκείνος ο τυπάκος με την περίεργη χαίτη, ο Μαρκ Χιούζ είχε γίνει μια από τις αιτίες να αγαπήσω τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μετά βέβαια ήρθαν όλοι οι γνωστοί μου ήρωες: Πάλιστερ, Κιν, Σκόουλς, Μπέκαμ, Καντονά μα πάνω απ’ όλους κορώνα στο κεφάλι μου ο ανυπέρβλητος Ράιαν Γκιγκς. Λίγο αργότερα άρχισε το κόλλημα με τη Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ με Γκουαρδιόλα αφίσα στο δωμάτιό μου, Στόιτσκοφ και Ρομάριο να «κεντάνε», Κούμαν να «σκουπίζει». Και βέβαια η μετακόμιση του τρίο μπελκάντο των αγαπημένων μου Οράνιε, Ράικαρντ, Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ, στο Μιλάνο για τη Μίλαν σήμαναν την αγάπη μου και γι΄αυτή την ομάδα. Τώρα που το σκέφτομαι πάντα είχα ένα «δέσιμο» και μια εκτίμηση στα αμυντικά χαφ που ήξεραν μπάλα και στους αριστεροπόδαρους. Τέλος εξομολόγησης και συστάσεων. Όλα αυτά τα θυμήθηκα με το μήνυμα του Στέλιου, ο οποίος απόλυτα ορθά μου ζήτησε να ασχοληθώ και λίγο με το πραγματικό ποδόσφαιρο. Κάνω μάταιο κόπο να οδηγήσω όσους διαβάζουν το blog σε «καθαρά» αγωνιστικά ζητήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι τόσο χαμηλό το επίπεδο μας (κάθε χρόνο και χειρότερο) που η κρίση επί του αγωνιστικού μοιάζει δευτερεύουσας σημασίας. Οπότε σήμερα θα ασχοληθώ με τις χώρες που το πρωτεύον είναι το ποδόσφαιρο και που στην τελική συμβαίνουν πράγματα που εδώ δυστυχώς δεν τα βλέπουμε.

Στην Αγγλία, στο πρωτάθλημα που ακόμα και να μην το προτιμά κανείς τουλάχιστον το παραδέχεται για την ανταγωνιστικότητά και το τέμπο των αγώνων του, φέτος υπάρχει μια ολική ανακατάταξη. Η τετράδα των δυνατών φέτος άλλαξε. Κυρίως γιατί εκεί υπάρχουν πραγματικά Σαουδάραβες που δεν το σκέφτονται να βάλουν 15 εκατ. ευρώ αλλά ρίχνουν με τη σέσουλα λεφτά. Και φέτος οι κόποι τους μέχρι στιγμής ανταμείβονται μέσω της Μάντσεστερ Σίτι. Μου είναι δύσκολο λόγω αντιπαλότητας να το παραδεχθώ αλλά ναι, φέτος το αξίζει. Βέβαια οι φανέλες μετρούν πάντα και παντού. Ειδικά στην Αγγλία. Η μπαρουτοκαπνισμένη και μες τα γαλόνια φανέλα της Γιουνάιτεντ αξίζει απείρως περισσότερο από εκείνη της Σίτι. Η διαφορά τους είναι τρεις βαθμοί όλοι και όλοι. Μηδενική για Αγγλία. Δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει στο Νησί. Η Τότεναμ -ναι αυτή που κέρδισε ο ΠΑΟΚ!- είναι τρίτη στη βαθμολογία και έχει παίξει μερικά από τα πιο όμορφα ματς του φετινού πρωταθλήματος. Η Τσέλσι αποδεικνύει ότι η Πόρτο είναι ένας τεράστιος οργανισμός που μέσα σε όλα κάνει τους προπονητές να φαντάζουν κλύτεροι απ’ όσο πραγματικά είναι, μια και ο Βίλας Μπόας δεν έχει δείξει σχεδόν τίποτα. Τέταρτη και καταϊδρωμένη. Η Άρσεναλ μας τελείωσε. Πάει για έκτη και πιο κάτω. Και η Λίβερπουλ; 19 ολόκληρους βαθμούς μακριά από την κορυφή και πάλι εκτός μάχης τίτλου. Και όμως, αυτή η ομάδα έκανε πάρτι με το Μάντσεστερ σε Λιγκ Καπ και Κύπελλο μέσα σε λίγες μέρες βγάζοντας εκτός θεσμού Σίτι και Γιουνάιτεντ αντίστοιχα! Πού αλλού θα τα δείτε αυτά;

Στην Ισπανία η πελατειακή σχέση της Μπαρτσελόνα με τη Ρεάλ Μαδρίτης έχει καταντήσει παγκόσμιο ανέκδοτο: κάτι σαν ένα ποδοσφαιρικό Τσακ Νόρις. Ό,τι και να κάνει η ομάδα του Ζοσέ Μουρίνιο δεν μπορεί να κερδίσει τους Καταλανούς. Καθαρό κόμπλεξ. Η «Μπάρτσα» έχει διασύρει και φέτος τη Ρεάλ αλλά έως τώρα μένει με αυτή την ικανοποίηση. Κατά τα άλλα η Ρεάλ Μαδρίτης παίζει καλύτερο ποδόσφαιρο και εσχάτως εκτόξευσε τη διαφορά στους επτά βαθμούς. Η διαφορά δεν καλύπτεται με το γαλαξιακό ποδόσφαιρο που παίζουν αυτές οι δύο ομάδες. Εκτός και αν ο Μουρίνιο κατορθώσει να αγχώσει την ομάδα του. Το ραντεβού τους ίσως να ανανεωθεί στο Τσάμπιονς Λιγκ. Θα έχει πλάκα. Πάντως, η Μπαρτσελόνα δεν βρίσκεται στη δύση της: απλά θα ήταν εντελώς εκτός πραγματικότητας να έπαιζε και τέταρτη σεζόν στο τέμπο των προηγούμενων χρόνων.

Στην Ιταλία έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Το φαβορί της Ίντερ είναι στην πέμπτη θέση. Αν δει κανείς το ρόστερ της θα πάθει πλάκα. Και όμως έχει καταρρεύσει. Πρώτη είναι η Γιουβέντους με προπονητή τον Αντόνιο Κόντε και πατροπαράδοτη συνταγή. Πολλούς Ιταλούς στην ενδεκάδα, γραμμή Μαζινό πίσω και ομαδική προσπάθεια για να έρθει το γκολ. Δεν έχει κανένα πρώτο βιολί, καμία βεντέτα που θα πάρει την ομάδα πάνω του. Δώδεκα παίκτες της έχουν σκοράρει τα μόλις 33 γκολ της σε 20 αγώνες. Κρατάει πίσω της το έτερο φαβορί τη Μίλαν. Μια ομάδα με πολλούς βασικούς 30φεύγα (Φαν Μπόμελ, Αμπροσίνι, Ζέεντορφ, Νέστα, Αμπιάτι) και έναν αφηνιασμένο Ιμπρα(χ)ΐμοβιτς με 15 γκολ ήδη! Λεπτομέρεια: η Γιουβέντους παραμένει αήττητη!

Και βέβαια από εκεί και πέρα συμβαίνουν κλασικά πράγματα για Γαλλία και Γερμανία. Πολλές ομάδες κοντά στην κορυφή. Στη Γαλλία η Παρί Σεν Ζερμέν πάει για το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από… αιώνες. Την ακολουθεί η Μονπελιέ ενώ ίσως πιο ανησυχητικό γι’ αυτήν είναι η αφύπνιση της περσινής πρωταθλήτριας Μαρσέιγ.

Στη Γερμανία γίνεται ο χαμός. Στην αρχή του δεύτερου γύρου τρεις ομάδες έχουν ίδιους βαθμούς (Μπάγερν, Ντόρτμουντ, Σάλκε) και τη Γκλάντμπαχ να ακολουθεί ένα βαθμό πίσω. Η Μπάγερν έχασε τα ματς κορυφής με Ντόρτμουντ, Γκλάντμπαχ αλλά σκοράρει 2,5 γκολ ανά αγώνα. Η Ντόρτμουντ που τον Οκτώβριο ήταν λίγο πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού, έχει πατήσει γκάζι. Η Σάλκε από τα μέσα Οκτωβρίου έχει οκτώ νίκες σε δέκα ματς. Η Γκλάντμπαχ δέχεται ένα γκολ κάθε δύο ματς. Τρομερή μάχη.

Όλα τα παραπάνω λειτουργούν σαν ένα παράλληλο σύμπαν με την Ελλάδα. Όπως και σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι τομείς της ζωής. Και σε αυτά τα πρωταθλήματα μιλούν για διαιτησία και επηρεασμούς. Ποτέ, όμως, πάνω από τις αγωνιστικές αναλύσεις, την ικανότητα του ποδοσφαιριστή, το «δεμένο» σύνολο, τις τακτικές του προπονητή. Να βλέπετε όσο περισσότερο μπορείτε αγώνες ξένων πρωταθλημάτων. Αν δεν σας κάνει να μαλακώσετε την πώρωση με την ασχήμια του ελληνικού πρωταθλήματος, τουλάχιστον θα σας «γεμίσει» ποδοσφαιρικά.

Be Sociable, Share!
  • napolitanos13

    ενας τελικος το 1981(αν θυμαμαι καλα…)με εκανε να αγαπησω την m.u….στο γουεμπλει με αντιπαλο την τοτε πανυσχιρη λιβερπουλ…….οπου ηρθε ενας πιτσιρικας ονοματι …ΝΟΡΜΑΝ ΓΟΥΑΙΣΑΙΝΤ να γραψει επιλογο ονειρικο για τους οπαδους της μετεπειτα κορυφαιας ομαδας της “γηραιας αλβιωνας”……

  • Στέλιος

    Μπράβο φίλε. Ένα άρθρο με όλο το ζουμί του ποδοσφαίρου. Να’σαι καλά

  • phaNtom

    Ωραίο αρθράκι, ό,τι πρέπει για να ξεφύγουμε λίγο απ’ την μιζέρια του ελληνικού “ποδοσφαίρου.
    Είμαι της ίδιας λογικής με σένα, πάντως, στο πώς ξεκίνησα να υποστηρίζω κάποιες ομάδες.

    Όταν άρχισα να παρακολουθώ ποδόσφαιρο, γύρω στο 1993 (ήμουν 8 τότε), μου έκανε φοβερή εντύπωση ο Γιούργκεν Κλίνσμαν. Αυτό ήταν, περίμενα πώς και πώς το Μουντιάλ των Η.Π.Α. για να υποστηρίξω και αυτόν και τη Γερμανία. Εννοείται ότι μου έχει μείνει αξέχαστο αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο και θυμάμαι πολλά πράγματα, όπως φαντάζομαι θυμούνται πολλοί το πρώτο τους Μουντιάλ. Εννοείται ότι συνέχεια να είμαι μεγάλος φαν της Γερμανίας κι αυτή τη στιγμή η αδυναμία μου είναι ο Σβάινσταϊγκερ. Πιο γερμανόφατσα και πιο γερμανικό όνομα δεν γίνεται! :)

    Λίγα χρόνια αργότερα (1997) είδα το Newcastle-Barcelona 3-2. Μια Newcastle με Σίρερ, Ζινολά και Ασπρίγια. Από τότε άρχισα να υποστηρίζω τη Newcastle στην Αγγλία και δεν σταμάτησα να το κάνω όλα αυτά τα χρόνια. Βέβαια φέτος το “φωνάζω” περισσότερο απ’ τα προηγούμενα χρόνια…Χεχε!

    Ας γράψουν κι οι υπόλοιποι τις δικές τους ιστορίες, είναι ενδιαφέρον να βλέπει κανείς τις διαφορετικές εικόνες που έχει ο καθένας απ’ το ποδόσφαιρο. Το πραγματικό ποδόσφαιρο…

    Νίκος Γ.

    • http://matigarrida.wordpress.com ΓΑΡ.

      Μπράβο Νίκο ωραία ιστορία και ωραία ιδέα. Μακάρι να σε ακολουθήσουν και άλλοι

  • Στέλιος

    Αρκετά μεγαλύτερος από τον Νίκο, οι πρώτες μου αναμνήσεις από το ποδόσφαιρο ήταν βλέποντας στην ασπρόμαυρη (!!!!!!!) του παππού, τον Γκρόμπελαρ, τον Νταγκλις, τον Μπαρνς και φυσικά τον τεράστιο Ίαν Ρας. Πρόλαβα να δώ εκείνη τη Λίβερπουλ που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της. Επίσης τους 3 οράνιε της Μίλαν Ράικαρντ, Γκούλιτ και Βαν Μπάστεν μαζί με Γκάλι, Μπαρέζι, Ντοναντόνι και τον νεαρό πρωτοεμφανιζόμενο αριστερό μπακ, Πάολο Μαλντίνι. Το δέσιμο με την Μπαρτσελόνα ήταν παράξενο. Ασφαλώς και μου άρεσαν οι μεγάλοι τις παίκτες, Γκουαρντιόλα, Στόιτσκοφ, Μπακέρο, Κούμαν αλλά κυρίως ήταν αυτό που εκπροσωπούσε αυτή η ομάδα. Φανταστείτε μόνο το πως ένιωθα σ’εκείνο τον τελικό της Αθήνας Μίλαν-Μπάρτσα 4-0. Δεν ήξερα αν πρέπει να χαρώ ή να λυπηθώ.
    Το πρώτο μου όμως μουντιάλ ήταν το Μεξικό το 86. Πιτσιρικάς 8 χρονών μαζί με μια παρέα σε κάποιο τουριστικό θέρετρο (πολύ πριν γίνει της μόδας) βλέπαμε την μπάλα και μετά το τέλος της τηλεόρασης ξαμολιώμασταν στην άμμο ή στην πλακόστρωτη αυλή της κυρίας Κωσταντίας και γινόμασταν Πλατινί, Σόκρατες, Μαραντόνα. Ακόμα θυμάμαι τα δάκρυα μου για τον αποκλεισμό της Βρζιλίας στα πέναλτι. Το πως ξεσηκώσαμε τη γειτονιά στο χέρι του Μαραντόνα με τον Πίτερ Σίλτον αλλά και τον θαυμασμό για το υπέροχο γκολ που έβαλε στο ίδιο παιχνίδι.

    • http://matigarrida.wordpress.com ΓΑΡ.

      Μπράβο Στέλιο. Ωραίες αναμνήσεις. Άντε ξεσηκώστε και άλλους να γράψουν τις ιστορίες τους.

  • http://gravatar.com/skyman36 skyman36s

    MIA Einai h omadara ever reeeeeeeeeee LIVERPOOLARA

    • http://matigarrida.wordpress.com ΓΑΡ.

      Ναι αλλά γράψε μας πώς έγινες Λίβερπουλ

  • phaNtom

    Νομίζω ότι είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας και του τι ενδιαφέρει την πλειοψηφία των Ελλήνων φιλάθλων, το γεγονός ότι αυτό το post έχει μόνο 8 comments και έχει ξεχαστεί.
    Αντίθετα, το post με το βίντεο της Ξάνθης τράβηξε το ενδιαφέρον περισσότερων ατόμων…

    • http://matigarrida.wordpress.com ΓΑΡ.

      Ευτυχώς δεν γράφω για την πλειοψηφία!