Ύβρις, νέμεσις, τίσις, υπόκλισις

Ομολογώ ότι όταν είδα τη διαφορά να εκτοξεύεται στο +15 για τον Παναθηναϊκό άλλαξα κανάλι. Είπα από μέσα μου «αυτή η ομάδα όποτε είναι με την πλάτη στον τοίχο αντιδρά». Γύρισα κάνα 20λεπτο ξανά στη ΝΕΤ και έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν διαπίστωσα ότι η Μάλαγα είχε ισοφαρίσει. Κάθισα και είδα το υπόλοιπο παιχνίδι. Στα τελευταία 15 δευτερόλεπτα ξεστόμισα την ύβρη. «Πάει, έχασε ο Παναθηναϊκός. Φέτος δεν τραβάει η ομάδα». Αμέσως ήρθε η νέμεσις δια χειρός Διαμαντίδη. Δύο τρίποντα, νίκη από το πουθενά έτσι όπως εξελίχθηκε ο αγώνας. Αμετανόητος ο δικός σου και νέα ύβρις, έστω και πιο light. «Α, ρε Διαμαντίδη. Χωρίς εσένα δεν θα υπήρχε Παναθηναϊκός. Ο άνθρωπος κάνει ό,τι γουστάρει». Σήμερα διαπίστωσα ότι όχι απλά μου ήρθε η νέμεσις αλλά η τίσις, δηλαδή η μεγαλύτερη τιμωρία και συντριβή μου (όπως πίστευαν οι Αρχαίοι Έλληνες). Η μέγιστη ύβρις μου ήταν ότι αγνόησα τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τον έβγαλα από το πλάνο. Τα απέδωσα όλα στην ικανότητα του Διαμαντίδη και στην τύχη. Υποκλίνομαι στο μεγαλείο του προπονητή μέσα από την υπενθύμιση ενός παλιαιότερου άρθρου μου και κυρίως μέσα από το εκπληκτικό αυτό βίντεο που αφορά την τελευταία επίθεση του χθεσινού αγώνα με τη Μάλαγα (παρεμπιπτόντως πόσα κερδίζει ο παγκόσμιος αθλητισμός όταν η τεχνολογία και η δημοσιογραφία παντρεύονται για το καλό και όχι για το κακό).

[youtube=