Ταλεντάρα low profile

Όταν άρχισα να ασχολούμαι με το ρεπορτάζ του Αιγάλεω, στην αρχή του 2005, είχε ήδη αρχίσει να ξενερώνει τη ζωή του στο Σίτι. Κλειστό παιδί πολύ, όπως αρκετοί ποδοσφαιριστές του Αιγάλεω τότε. Ήταν το κλίμα από τη διοίκηση που τους ανάγκαζε. Στα τέλη του 2005 είχε ήδη τολμήσει να αρνηθεί πρόταση του Θωμά (είπαμε ένας είναι) για ανανέωση συμβολαίου. Δεν μπορούσε άλλο να βουλιάζει στα Δυτικά Προάστια. Αρκετές πόρτες του είχε κλείσει ο Θωμάς. Συν τοις άλλοις ακόμα και στο Αιγάλεω οι μηχανισμοί του Θωμά προέβαλαν περισσότερο τον Σκοπελίτη, τον Αγρίτη, τον Ψωμά, τον Μπάρκογλου, τον Μανουσάκη και κάπου εκεί χώραγε ο ίδιος. Το τρικ με την μετανάστευση στην Κιλμάρνοκ, τη δικαστική διαμάχη με το Αιγάλεω και την απελευθέρωση στη Λάρισα τη θυμάμαι πολύ έντονα. Τα είχα ζήσει από μέσα. Είχα μία τους… Θωμάδες να με κατηγορούν ότι παίρνω το μέρος της Λάρισας, μια τον τότε γενικό διευθυντή της ΑΕΛ, Νίκο Λυράκη να μου χρεώνει τοποθέτηση υπέρ του Αιγάλεω. Και ο παίκτης εξαφανισμένος με κλειστό κινητό μόνιμα και δεκάδες μηνύματα συμπαικτών και φίλων να τον περιμένουν.

Τον έχασα τον Γιώργο Φωτάκη από τότε. Τον καμαρώνω, όμως, για την εξέλιξή του. Γιατί έκανε αυτό που ήθελε κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Γιατί έβαλε το όνομά του στη σωστή θέση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τώρα στον ΠΑΟΚ όλοι καταλαβαίνουν ότι ο Φωτάκης δεν είναι ένας ρολίστας που συμπληρώνει τη μεσαία γραμμή δίπλα σε Γκαρσία, Ίβιτς, αλλά ένας πολύ χαμηλών τόνων ικανότατος παίκτης. Και σήμερα τον αποθεώνουν άπαντες γιατί -κυρίως- σκόραρε στο 2-2 με τη Ρουμπίν Καζάν.

Στο δικό μου μυαλό ο Φωτάκης είναι ό,τι πιο ολοκληρωμένο σύγχρονο «δεκάρι» έχει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Επιτελικός που τσαλακώνεται ως οκτάρι γιατί τρέχει πολύ, ξέρει να κόβει, δεν βάζει τα χέρια στη μέση περιμένοντας τη μπάλα, έχει μεγάλη πάσα, κάθετη πάσα, κινείται στο χώρο, σεντράρει, σουτάρει, έχει καλά στημένα. Είναι ευλογία για τον ΠΑΟΚ που ο Ολυμπιακός μεγαλοπιάνεται με τους ξένους και που Παναθηναϊκός, ΑΕΚ δεν έχουν δυναμική (οικονομική και αγωνιστική) για να δελεάσουν τον παίκτη. Για τον ίδιο τον Φωτάκη, όμως, είναι η κατάλληλη στιγμή να σκεφτεί αυτό που είχε πει κάποτε για τη σύντομη παρουσία του στη Σκωτία: «Εύκολα ξανάπαιζα στο εξωτερικό». Αν δεν το κάνει τώρα, μάλλον δεν θα το κάνει ποτέ. Βάζω την προσωπική μου σφραγίδα (μία έχω όχι σαν του Prince Sultan) ότι ο Φωτάκης αξίζει πολύ περισσότερο από αυτό που κερδίζει από τον ΠΑΟΚ και την Εθνική ομάδα. Έτσι κι αλλιώς ποτέ του δεν επεδίωξε να ανέβει ποδοσφαιρικά κάνοντας δημόσιες σχέσεις.

Be Sociable, Share!
  • http://gnsth.blogspot.com Γιάννης Θ.

    Eξαιρετικό άρθρο, φίλε, για έναν από τους πιο υποτιμημένους Έλληνες ποδοσφαιριστές.

  • http://sporty-365.blogspot.com/ BALADEUR

    Παρακολουθώ την πορεία και την εξέλιξη του Φωτάκη από τότε που έπαιζε στο Αιγάλεω κι έχω να δηλώσω πως είναι από τα καλύτερα παιδιά και τους ποιοτικότερους μέσους του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Με λίγο πιο εξωστρεφή προσωπικότητα κι έναν καλύτερο manager (χωμένο στα κόλπα, δηλαδή) θα ήταν βασικός (κι αναντικατάστος) στην εθνική και σε οποιαδήποτε ομάδα της χώρας μας! (Όχι πως τώρα παίζει σε μικρή ομάδα, κάθε άλλο…)