Μαρτύριο για «Τράι» – «Λύμπε»

Να είσαι τώρα ο Τραϊανός Δέλλας ή ο Νίκος Λυμπερόπουλος. Στα προχωρημένα –άντα σου, με τόσες εμπειρίες από το ποδόσφαιρο ικανές για να γράψεις βιβλίο, να συμφωνείς να παίξεις άλλη μια χρονιά στην ΑΕΚ για τα λεφτά, τη συμπάθεια στην ομάδα, την ελπίδα ότι μπορεί να αναστηθεί o… νεκρός. Και μέσα σε όλα αυτά να βλέπεις καθημερινά:

-          Έναν προπονητή, τον Μανόλο Χιμένεθ που δεν παραδέχεται ποτέ τα –δεκάδες- λάθη του, οχυρώνεται πίσω από την τραγική οικονομική κατάσταση της ΠΑΕ και κάνει ό,τι προπονητικό πείραμα δεν έχει κάνει από την παιδική του ηλικία.

-          Έναν πρόεδρο, τον Σταύρο Αδαμίδη που έχει «ψηθεί» ότι κάνει και χάρη στην ΑΕΚ με την παραμονή στη θέση του οπότε ό,τι λάθος και να κάνει (και κάνει δεκάδες) ουδείς μπορεί να του προσάψει κάτι.

-          Έναν τεχνικό διευθυντή, τον Άρναρ Γκρέταρσον που συμπιέζεται ανάμεσα στους δύο προαναφερθέντες και καταλήγει να έχει μια τυπική παρουσία και να αποτελεί κατ’ ουσία υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου.

Πέραν των εκατοντάδων χιλιάδων φίλων της ΑΕΚ αλλά και του ελληνικού ποδοσφαίρου που πλήττεται, εγώ με την κατάντια της Ένωσης νιώθω μεγαλύτερη λύπη (προσοχή όχι λύπηση) για αυτούς τους δύο σημαντικότατους ποδοσφαιριστές. Προσπαθώ να μπω στο πετσί τους. Σκέφτομαι για παράδειγμα εάν ο Δέλλας μπορεί να κάνει ότι και στην Εθνική του Ρεχάγκελ: να γίνει ο προπονητής μέσα στο γήπεδο και να διορθώνει όλες τις ατέλειες του τεχνικού πλάνου. Πιστεύω ότι μπορεί έως ένα βαθμό. Γιατί δεν το κάνει; Δεν είμαι σίγουρος. Μάλλον γιατί νιώθει απηυδισμένος. Είναι αυτό το «αϊ σιχτίρ» που λέμε συχνά – πυκνά μπουχτισμένοι από τη «μαυρίλα». Σκέφτομαι επίσης εάν ο «Λύμπε» μπορεί να γίνει ο… μαφιόζος των αποδυτηρίων όπως τον κατηγόρησαν στον Παναθηναϊκό: να μαζέψει γύρω του τους Έλληνες και να το πάρουν πάνω τους λίγο… πατριωτικά. Θεωρώ σχετικά βατό να το πράξει. Γιατί δεν το βλέπουμε να γίνεται; Δεν παίρνω όρκο. Πιθανώς διότι βλέπει γύρω του παλικαράκια που έχουν βολευτεί μέσα σε μια βαλτωμένη κατάσταση.

«Σπάω» την κεφάλα μου να βρω μια τρίχα αισιοδοξίας για την ΑΕΚ. Καμιά 50αρια μέρες πριν έγραφα «Χιμένεθ σε σύγχυση». Για τη σύγχυση του Αδαμίδη και των μετόχων έχω γράψει δέκα φορές. Η κατάταση που έχει διαμορφωθεί τώρα είναι για κλάματα. Μια διοίκηση που δεν στηρίζει τον προπονητή αλλά δεν τον διώχνει γιατί δεν έχει χρήματα ούτε να τον αποζημιώσει ούτε να πάρει άλλον ενώ επιπλέον είναι βολικό να υπάρχει για να μοιράζεται η γκρίνια των οπαδών και των παικτών. Ένας προπονητής ο οποίος δεν νιώθει όμορφα, στραβομουτσουνιάζει καθημερινά και με τις πράξεις του δείχνει ότι θέλει να φύγει, όμως δεν το κάνει γιατί δεν έχει πού να πάει με τόσο καλά χρήματα και τόσο χαμηλές απαιτήσεις. Ποδοσφαιριστές που βιώνουν την απόλυτη ασυννενοησία με τον προπονητή τους, παίζουν απλήρωτοι για μήνες και σε κάθε τι στραβό που συμβαίνει στα παιχνίδια, τα «φορτώνουν» στον Χιμένεθ και τα πειράματά του.

Δεν έγραψα τίποτα μετά τη συντριβή από τον ΠΑΟΚ (γιατί τέτοια ήταν με ποδόσφαιρο ενός ημιχρόνου). Τα έγραψα μετά τους πανηγυρισμούς κάποιων στην ΑΕΚ για τη νίκη στην Ξάνθη. Το πρωτάθλημα φέτος έχει χαμηλότατο επίπεδο. Θα ήταν ευκαιρία για την Ένωση να φτάσει με άνεση στη δεύτερη θέση και να πάει στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Εάν ήταν ομάδα. Όταν θα θυμηθούν όλοι πού βρίσκονται και πως οφείλουν να σεβαστούν και την ιστορία του συλλόγου και τον πολύπαθο αλλά περήφανο κόσμο της ΑΕΚ, τότε θα γεννηθεί ελπίδα για την Ένωση. Έως τότε καληνύχτα σας…

Be Sociable, Share!