Γιώργαρε ευχαριστούμε και λίγο είναι

Αν δεν με απατά η μνήμη μου πρέπει να ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής Παναθηναϊκού που γνώρισα από κοντά στο ρεπορτάζ. Ίσως γι’ αυτό τον έβαλα σε μια ξεχωριστή θέση στο ράφι των αναμνήσεών μου από τη δουλειά. Ίσως γι’ αυτό μου στοίχησε λίγο παραπάνω η χθεσινή είδηση: «Ο Γιώργος Αλεξόπουλος ανακοίνωσε ότι σταματάει το ποδόσφαιρο». Ποιες μεταγραφές, ποιος Χιμένεθ με τις τρομερές δικαιολογίες του, ποια Εθνική μπάσκετ. Εδώ ο «Αλεξό», ο «Γιώργαρος», ο «τυπάρας» σταμάτησε. Μου φαίνεται σαν ψέμα. Από την άλλη πόσο κουράγιο να βρει πια μετά από τόσο μεγάλα ζόρια λόγω τραυματισμών;

Δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί. Προτιμώ να κρατώ στη μνήμη μου τους ανθρώπους στα δυνατά τους. Οι ιστορίες για να θυμάμαι τον Αλεξόπουλο είναι τόσες πολλές που φτάνουν και περισσεύουν.

Εικόνες, λοιπόν, μιας 16χρονης διαδρομής. Τέτοιο… βλαμμένο –με την καλή έννοια- ποδοσφαιριστή με τον Παναθηναϊκό δεν γνώρισα άλλον. Μίλαγε με πάθος για το Τριφύλλι. «Βαμμένος» Παναθηναϊκός, τον είχε χαραγμένο στην καρδιά του. Τον θυμάμαι να πετάει εκτός Κυπέλλου το Τριφύλλι με το Αιγάλεω (με εντυπωσιακή εμφάνιση στη ρεβάνς και καθοριστική επέμβαση πάνω στη γραμμή) και μετά το ματς ενώ του έλεγαν όλοι «έδωσες απαντήσεις σε αυτούς που δεν σε πίστευαν» αυτός να λέει: «Τι κατάντια είναι αυτή; Πήγε ο άλλος (τον Μαρκαριάν εννοούσε) και έβαλε τα δεύτερα»!

Τρελαμένος με τη μπάλα. Στα αποδυτήρια πριν τους αγώνες έπαιρνε μια μπάλα και έπαιζε μέσα στα αποδυτήρια. «Τι κάνεις ρε; Τρελάθηκες;», του έλεγαν οι συμπαίκτες του. «Δεν μπορώ την αναμονή. Με σκοτώνει», απαντούσε ο μουρλός!

Τέλος φθινοπώρου 2000. Ο Άγγελος Φιλιππίδης καλεί στο γραφείο του τους παίκτες του 1 εκατ. δραχμών. Μπασινάς, Αλεξόπουλος, Κοτσόλης. Όλοι τους μικροί τότε σε ηλικία αλλά παιδιά της ακαδημίας με σημαντική προσφορά (ειδικά οι δύο πρώτοι). Τα εκατομμύρια «χόρευαν» τριγύρω τους αλλά για εκείνους δεν περίσσευαν. Ο Αλεξόπουλος βγήκε από το γραφείο του Φιλιππίδη με ένα μείγμα οργής και στεναχώριας. Ο τότε πρόεδρος του Παναθηναϊκού είχε προτείνει ένα συμβόλαιο με κλιμακωτές αποδοχές και διάφορα μπόνους, αλλά με τις πάγιες απολαβές πολύ χαμηλές. Ο «Γιώργαρος» ήξερε ότι βγαίνοντας από εκείνη την πόρτα είχε τελειώσει για τον Παναθηναϊκό. Επιβεβαιώθηκε λίγους μήνες αργότερα όταν δόθηκε στον Ηρακλή στα ανταλλάγματα για τον Μιχάλη Κωνσταντίνου.

Παρότι ήταν στην ίδια γενιά ουδείς Παναθηναϊκός τον ενέταξε στην υποτιμητική τότε κατηγορία των Γκουμομπασινάδων. Ο Αλεξόπουλος έβγαζε μια σπάνια ποιότητα για κεντρικό αμυντικό. Ακόμα και τα σπάνια γκολ του στο Τριφύλλι είχαν ομορφιά που σάστιζε. Στην Ελλάδα τέτοιου είδους στόπερ δεν είχαμε δει στα νεώτερα χρόνια. Ο Μανωλάς λογίζονταν λίμπερο. Ήξερε πολύ μπάλα ο «Αλεξό». Τόση που στις προπονήσεις έκανε κόντρες με τους πιο τεχνίτες για το ποιος θα κάνει τα περισσότερα και δυσκολότερα γκελάκια. Τόση που αρκετές φορές γίνονταν η αχίλλειος πτέρνα του αφού υπερεκτιμούσε τις ικανότητές του. Τόση που ενέταξε τον βιρτουόζο του ποδοσφαίρου, Βέλιμιρ Ζάετς στους μόνιμους θαυμαστές του. Ο «Ζέκο» του έδωσε την πρώτη ευκαιρία να πάρει φανέλα βασικού το 1996-97, ο «Ζέκο» έκανε τα πάντα να τον πάρει στην Πόρτσμουθ τον Ιανουάριο του 2005, ο «Ζέκο» συμβούλεψε τον Γιάννη Βαρδινογιάννη να το σκεφτεί καλά για να ξαναπάρει τον Αλεξόπουλο πίσω στο Τριφύλλι.

Τον ξαναβρήκα στο Αιγάλεω τον Αλεξόπουλο. Στα καλύτερα ποδοσφαιρικά του χρόνια. Ό,τι ήθελε έκανε τότε ο «τυπάρας». Καθοδηγούσε την αμυντική γραμμή του Σίτι ευτυχώντας να έχει συμπαίκτες του την καλή φουρνιά των Σκοπελίτη, Αγρίτη, , Μπάρκογλου, Φωτάκη. Μέχρι και ο… περίεργος Θωμάς Μητρόπουλος είχε μαγευτεί από τον «Αλεξό». Δεν του έκανε καμία από τις γνωστές τρέλες. Τη μεταγραφή στην Πόρτσμουθ βέβαια του την «έκοψε» μόνο που τότε ο Αλεξόπουλος είχε ήδη υπογράψει προσύμφωνο στην ΑΕΚ και θα βρίσκονταν πολύ μπλεγμένος εάν πήγαινε στην Αγγλία. Στο Αιγάλεω ο Αλεξόπουλος πήγε μόνος του και είπε στο Θωμά: «Πάρε με στην ομάδα και βάλε ό,τι ποσό θες». Τον πήρε και του έδωσε 17 εκατ. σε δραχμές. Ο Αλεξόπουλος βοήθησε πολύ την πιτσιρικαρία. Μπορεί να είχε λίγο παραπάνω γκρίνια και απαίτηση από αυτούς αλλά έσκυβε πάντα από πάνω τους. Όσοι δεν είναι αχάριστοι το αναγνωρίζουν…

«Παραδίδοντάς» τον στην αγκαλιά της ΑΕΚ ήμουν σίγουρος ότι θα έπαιρνε φανέλα βασικού σπίτι του. Και την πήρε. Μόνο που στην Ένωση έγινε η αρχή του τέλους. Κατά άλλους πιέστηκε από την ΑΕΚ, κατά άλλους πίεσε τον εαυτό του για να μην χάσει τη θέση του. Είμαι κάπου στη μέση, γνωρίζοντας κάποια πράγματα. Η ουσία είναι ότι στην πρώτη του σεζόν εκεί, το 2005-06 ο Αλεξόπουλος δεν έχασε ματς αλλά έχασε την καριέρα του. Στα τελευταία παιχνίδια έπαιζε με πόνους στο γόνατο. Η χονδροπάθεια δεν τον αφήνει. Στην αρχή προσπάθησε με φαρμακευτή αγωγή. Έχασε την προετοιμασία τη σεζόν και τελικά έκανε αρθροσκόπηση. Πέρασαν δύο εφιαλτικά χρόνια μέχρι να επανέρθει στη δράση. Με την ΑΕΚ να τη στηρίζει απόλυτα και μάλιστα να του κάνει και νέο συμβόλαιο. Αλλά η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Και παρότι έκανε φιλότιμες προσπάθειες τη σεζόν 2008-09 τελικά έπαιξε στο 1/3 των αγώνων. Το 2009-10 πάλι τραυματίας όλη τη σεζόν. Η ΑΕΚ τον άφησε ελεύθερο, πήγε στον Εργοτέλη, έπαιξε πάλι στο 1/3 των αγώνων. Είχε κουραστεί πολύ. Ο Πανιώνιος τον ήθελε αλλά ο ίδιος αποφάσισε να φύγει με το κεφάλι ψηλά.

Πολλοί λένε ότι ο Αλεξόπουλος πλήρωσε την περιπετειώδη προσωπική ζωή του. Μπούρδες. Το πρόβλημα του «Αλεξό» ήταν ότι αγαπούσε παράφορα και έμπλεκε. Είχε δύο μεγάλες σε διάρκεια και ταραχώδεις σχέσεις με τα γνωστά μοντέλα Δήμητρα Αιγινίτη και Σίσσυ Χριστίδου. Το όνομά του έπαιζε συχνά σε κουτσομπολίστικα περιοδικά για τα ακριβά δώρα που έκανε και την ιδιαίτερη προσοχή που τους έδειχνε. Επίσης του χρεώνονταν διάφορα μοντέλα ως σύντροφοί του. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι όλα αυτά ουδέποτε επηρέασαν την απόδοσή του. Σε σχέση με πάρα πολλούς συναθλητές του ο Αλεξόπουλος έκανε πολύ πιο υγιεινή ζωή. Τα υπόλοιπα είναι οι κλασικές ελληνικές υπερβολές.

Ένας από τους καλύτερους κεντρικούς αμυντικούς της Ελλάδας την τελευταία δεκαετία τερμάτισε την καριέρα του. Ένα από τα πιο αγαπητά παιδιά από όπου και να πέρασε, κουράστηκε να υπομένει τους πόνους. Τζόρτζιο ευχαριστούμε.

Be Sociable, Share!
  • SokiN

    Τώρα το “ανακάλυψα” αυτό το κείμενο. Μελαγχόλησα μπορώ να ομολογήσω αφού περίμενα να κάνει καριέρα σε μεγάλη ομάδα ο “Αλεξό”. Ήλπιζα στον Παναθηναϊκό γυρνώντας από δανεισμό, όπως ο Κάρα, ο Χαλκιάς κτλ.
    Αμυντικός με δυνατό κορμί που ήξερε να μαρκάρει σωστά αλλά και να παίζει και λίγο “βρώμικα” αν χρειαστεί. Τώρα που το σκέφτομαι, μοιάζει λίγο με Κυργιάκο αλλά ξέροντας περισσότερη μπάλα. Πολύ άτυχος όμως, κρίμα…

  • garroulis

    Εντελώς άτυχος. Ίσως ο πιο άτυχος Έλληνας

    • Alex13z

      μαζι με τον χρηστο τον κωστη τησ αεκ…απ τουσ πιο ατυχουσ σταματη

    • Alex13zfc

      mazi me ton kosti tis aek….stamati..kaloriziko….kali arxi 

      • garroulis

        Σ’ ευχαριστώ