Φερνάντο ριξ’ του ένα βλέφαρο

Στη θέση του υπάρχει πια έλλειψη σε Έλληνες παίκτες. Με το πλεονέκτημα του αριστερού ποδιού δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία στην παρουσία του. Ένας εσωτερικός χαφ που μπορεί να παίξει και γραμμή, ένα «οκτάρι» με «γλυκό» πόδι 10αριού και τρέξιμο «εξαριού». Είναι ό,τι ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα από τον χθεσινο Άρη στα Ιωάννινα, έναν Άρη με πάντα υψηλές προσδοκίες αλλά χαμηλή αυτοπεποίθηση στα εκτός έδρας παιχνίδια. Το επώνυμό του φέρνει στο μυαλό του μέσου Έλληνα φίλαθλου τον αδερφό του. Σαφώς πιο αδικημένος σε καριέρα και σίγουρα με πιο δυνατή προοπτική αυτή την περίοδο από ότι ο Παντελής. Το όνομα αυτού: Κώστας Καπετάνος.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην παρθενική του εμφάνιση με τη φανέλα του Άρη ο Καπετάνος ήταν ο κορυφαίος του γηπέδου. Διότι ο 27χρονος μέσος ακολουθεί εδώ και τρία χρόνια τον Σάκη Τσιώλη στις ομάδες του. Ξέρει απέξω και ανακατωτά τι ψάχνει ο Έλληνας προπονητής. Στα Γιάννενα κυνηγούσε κάθε φάση σαν να ήταν τελικός Τσάμπιονς Λιγκ (σε σημείο να φτάσει στο όριο της αποβολής), οργάνωνε το παιχνίδι, κατέβαζε μπάλα, «έσπαγε» στα πλάγια, βρίσκονταν τη μία στιγμή στην άμυνα και την άλλη στην επίθεση, έφτιαξε την καλύτερη ευκαιρία του Άρη στο διπλό δοκάρι και μάλιστα επειδή ακολούθησε τη φάση είχε ένα εντυπωσιακό σουτ στο δοκάρι (το δεύτερο κατά σειρά). Επειδή στην Ελλάδα είμαστε όλοι… μοντέρνοι, ο Καπετάνος είναι ένα σύγχρονο box to box. Προσαρμοσμένο φυσικά στα ελληνικά δεδομένα – δεν είναι ο Ινιέστα. Μαχητής από τους λίγους. Δεν εγκαταλείπει ποτέ. Εδώ δεν το έκανε τον περασμένο Μάρτιο όταν διαφώνησε με την πρόταση ανανέωσης που του έκανε ο Αχιλλέας Μπέος και δείχνοντας την… πυγμή του ως κλασικός Έλληνας παράγοντας (σχετικό άρθρο «Πισωγύρισμα στην εποχή Θωμά») ο Μπέος τον έστειλε να προπονείται μόνος του σε άλλες ώρες. Αυτός έχασε γιατί έπαιξε δίχως τον Καπετάνο στον ημιτελικό Κυπέλλου με τον Ατρόμητο. Κάνα μήνα μετά του έλυσε το συμβόλαιο. Την επόμενη μέρα ο Τσιώλης είχε πείσει τη διοίκηση του Άρη ότι η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί.

Ο Φερνάντο Σάντος, ένας άνθρωπος που ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο, θα έχει πια στο μπλοκάκι του τον Καπετάνο για την Εθνική. Λογικά θα τον είχε από πέρυσι αφού και με τον Ολυμπιακό Βόλου ήταν από τους κορυφαίους. Απλά με τον Καραγκούνη να μην παίζει πλέον στον Παναθηναϊκό, τον Καφέ να διανύει κακή περίοδο και τον Κατσουράνη να μην έχει ανάσες, ο Καπετάνος στα δικά μου μάτια φαντάζει μετάγγιση αίματος.

Και κάτι για τον Άρη. Έχει πίσω του αρκετό κόσμο. Έχει σημαντική ιστορία. Απέχει όμως παρασάγγας απ’ το να μπει «σφήνα» σε Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ. Τουλάχιστον αυτό φάνηκε από τα φιλικά αλλά και το χθεσινό ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να πιστέψουν όσο το δυνατόν περισσότερο στον Τσιώλη. Είναι κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος Έλληνας προπονητής (ακόμα και από τον Άγγελο Αναστασιάδη, ο οποίος ανέκαθεν έχανε στη συμπεριφορά απέναντι στους ποδοσφαιριστές) και αφήνει έργο όπου πηγαίνει. Δικός του ο καλός Ιωνικός προ εξαετίας, δικός του ο Λεβαδειακός που ανέβασε στην Α’ Εθνική το 2007, δικός του ο Θρασύβουλος που ανέβασε για πρώτη φορά στην Α’ Εθνική το 2008, δικός του ο Ολυμπιακός Βόλου που ανέβασε στη Σούπερ Λίγκα το 2010 και βέβαια παρότι έφυγε προς το τέλος δική του η έξοδος στο Europa League. Οι ομάδες του πάντιοτε προσπαθούσαν να παίξουν μπάλα. Με τα όποια μέσα είχε κάθε φορά. Αν του δώσουν χρόνο, νομίζω ότι σε μερικούς μήνες θα δούμε κάτι πολύ καλύτερο.

Be Sociable, Share!